Wie is de baas?

Beste mensen,

Ik hoop dat U maandag 30 januari geen plannen hebt gemaakt.  Indien wel dan hoop ik dat die plannen geen verplaatsingen noodzakelijk maken.  Want maandag hebben de vakbonden, het ABVV voorop, besloten om het land nog maar eens te gijzelen met een staking.  Niet omdat het nodig is maar om nog eens te laten voelen wie de baas is.  Indien u had gedacht dat de premier het hier voor het zeggen had, slaat u de bal totaal mis.  De bestuurders van dit land zijn Rudy De Leeuw en Luc Cortebeek en zijn opvolger.  Zij beslissen wat er wel en niet gebeurt.

‘Overdreven’ zegt u?  Ik dacht het niet.
Neem nu de staking van maandag.  Officieel gaat het land plat omdat de vakbonden vinden dat het overleg met de regering over de crisismaatregelen niet vlot genoeg verloopt.  Bij de vorige staking, op 22 december legde het overheidspersoneel het werk neer, was de reden dat er nog ‘onduidelijkheid’ heerste over een aantal punten in het regeerakkoord.

Maar wist u dat zowel het ABVV als het ACV betrokken was bij de onderhandelingen voor dit regeerakkoord?  Ze zaten wel niet mee aan tafel maar ze maakten deel uit van de technische werkgroepen die de maatregelen in detail bespraken alvorens ze door de partijvoorzitters werden goedgekeurd.  Zowel Cortebeek als De Leeuw hadden dus alle kans om tijdens de onderhandelingen hun veto te stellen tegen bepaalde voorstellen.  Dat is niet gebeurd.  En als het wel gebeurd is dan werden die bezwaren door hun eigen partijleiders niet meegenomen in hun beslissing.  Dat is nu eenmaal democratie… als de meerderheid een andere mening heeft dan een minderheid, dan moet die minderheid de duimen leggen.  Behalve als die minderheid een vakvereniging is, want dan verkiezen ze de democratie aan hun laars te lappen en het land te gijzelen.

De reden dat een aantal maatregelen op de korrel genomen worden is omdat de vakbonden vinden dat hun leden moeten inleveren wegens de crisis.
Ten eerste moet iedereen inleveren.  De senatoren hebben gezamelijk beslist om een loonsverlaging te accepteren.  De voorzitters van kamer en senaat doen hetzelfde en ook de federale regeringsleden laten een deel van hun inkomen vallen.  Zij geven dus het goede voorbeeld.  Argumenten als zouden ze dat gemakkelijk kunnen omdat ze heel veel verdienen, zijn waardeloos.  Het staat deze criticasters vrij om lid te worden van een partij en zich kandidaat te stellen.
Ten tweede verscheen net vanmorgen een artikel in De Tijd.  Volgens cijfers van de ECB is de Belg de afgelopen 10 jaar zo’n 18% rijker geworden, bovenop de inflatie.  De crisis, die door de bonden wordt aangegrepen als reden voor hun gijzelingsacties, blijkt de gemiddelde belg dus minder hard te raken dan steeds beweerd wordt.

In een oproep gisteren aan de studenten, vroeg Rudy De Leeuw begrip en solidariteit voor de staking.  Hij argumenteerde dat een staking nooit zonder hinder of last kan.  Dit is een non-argument.  Er andere manieren om zijn standpunt duidelijk te maken.  Overleg is nog steeds de enige juiste manier om tot een compromis te komen.  Maar de vakbonden zijn niet geïnteresseerd in compromissen, ze willen enkel hun eigen standpunten doordrukken.  En dat, beste mensen, is absoluut ondemocratisch.  Je kan zelfs stellen dat de vakbond in zijn huidige vorm een gevaar betekent voor de democratie.

Maar wat mij nog het meeste stoort is het argument van De Leeuw dat ze staken omdat het een basisrecht is.  Hij beseft ten volle dat hij daar iedereen last mee berokkent, dat hij schade veroorzaakt aan de economie in zijn geheel maar ook aan de portemonaie van de man in de straat.  Maar dat deert hem niet, want 10 miljoen mensen moeten zich maar schikken naar de grillen van twee mensen.  En als die twee mensen vinden dat het weer tijd is om eens met hun forsballen te rollen, dan moet heel het land daar onder lijden.

Hoe noemt men zoiets nu weer?  Juist, een dictatuur.

Ik roep dan ook iedereen, met een greintje gezond verstand, op om maandag niet mee te staken en eindelijk eens een vuist te maken tegen de dictatuur van De Leeuw en Cortebeek.  En hen te laten zien dat zij niet de mening van het volk vertegenwoordigen.  Ik ga alvast werken… u toch ook?

35 cent aub!

Ik ben nooit voorstander geweest van de “alles gratis, alles mag en kan” filosofie die geïntroduceerd werd door Steve Stunt, toen hij zijn barkeepersschort inruilde voor een net pak en zich ging bezig houden met politiek.

Ik ben altijd van mening geweest dat je de basisbehoefte betaalbaar moet houden.  Er is nu eenmaal een groep van mensen die door omstandigheden problemen hebben om een aantal dingen te betalen.  Zaken zoals basisvoedsel, basishuisvesting, basis medische verzorging en energie moet zodanig betaalbaar zijn dat iedereen er zonder moeite gebruik van moet kunnen maken.  Wij betalen namelijk allemaal de helft van ons inkomen aan de staat en daar mag diezelfde staat gerust wat voor terug doen.  Voor bepaalde inkomensgroepen zou ik ook nog durven pleiten voor gereduceerd tarief op openbaar vervoer en kinderopvang.

Voor al de andere dingen moeten mensen zich realiseren dat daar een prijs tegenover staat omdat de aanschaf van een product of een dienst ook kosten met zich meebrengt, en die kosten moeten vergoed worden.

En toch zijn er een aantal zaken waar ik een uitzondering voor wil maken.  Niet omdat ze levensnoodzakelijk zijn maar omdat men misbruik maakt van een aantal noden die we allemaal hebben.  Denk maar aan de 35 cent die je moet betalen om in een openbaar toilet je behoefte achter te laten.

Ik was gisterenavond in de Carrefour van Lier en moest dringend… enfin, ik ga er geen tekeningetje bij maken.  Ik laat dus mijn handtas bij mijn echtgenoot achter en haast mij naar de toiletruimte.  Die wordt gedeeld door zowel de Lunchgarden als de Carrefour.  Zit daar een kranig madammeke met purper gepermanent haar en een wit schortje voor.  Op tafel het obligate bordje met een paar muntjes erin, erboven een kaartje met het bedrag.  35 cent!  Onnodig te zeggen dat ik dus rechtsomkeer moest maken om eerst de nodige muntjes te gaan opvissen alvorens ik van de faciliteiten gebruik kon maken.

En wat kreeg ik daarvoor terug?  Een vies toilet.  Madam deed zelfs geen moeite om de infrastructuur proper te houden.  Ik was danig in mijn wiek geschoten!  Dit had niks te maken met het uitbaten van een commerciele activiteit.  Dit was meer het uitbuiten van de hoge noden bij het winkelende en etende publiek.  De toiletten behoorden bij het Carrefour complex dus werden ook schoongemaakt door het team dat de winkel onderhoudt.  Het publiek dat van deze faciliteiten gebruik maakte, had reeds al een bijdrage tot de winst van Carrefour geleverd door zijn aankopen.  Waarom dan misbruik maken van de hoge nood om daar ook nog eens geld voor te vragen?

Ah, maar dat madamke moet toch ook betaald worden, hoor ik u al zeggen.  Wel nee, dat madamke is daar helemaal niet nodig.  Zij voorzag niet in een toegevoegde waarde voor de gebruikers van de infrastructuur.  Haar enige bijdrage tot de toiletervaring was het innen van 35 eurocenten.  Ik ben even blijven kijken hoeveel mensen zich lieten pluimen.  Op 10 minuten tijd gingen er 12 mensen binnen en buiten.  Op één uur is dat 12 x 6 is 72 gebruikers.  Als je nagaat dat de winkel open is van 9 uur tot 20 uur dan tellen we 11 x 72 gebruikers = 792 gebruikers per dag.  Op een week is dat 5.440 mensen per week.  Per maand is dat 23.760 bezoekers.  Doen we dat maal 35 centjes komen we op 8.316 € per maand… enkel en alleen om naast een schaaltje te zitten met een haakwerkje.  Ik maak me zelfs sterk dat dit bedrag belastingvrij is.

8.316€ per maand, te verdelen tussen dat madamke en de Carrefour, die waarschijnlijk ook wel een graantje meepikt van dit lucratieve handeltje.  Ik ben voor free enterprise maar dat houdt wel in dat je daar een service voor terug moet krijgen.  Ik heb me alvast voorgenomen om instellingen te mijden die een toiletdame als bewaker van de hygienische ruimten in dienst hebben.

Safmarine and Maersk Line working together with Salesforce.com

In the third of a series of stories on the Safmarine Transition Plan, we talk to Safmarine Global CRM Manager Marina Cooreman who is helping her colleagues at Maersk Line introduce a new customer relationship management system.

Over the past year, Safmarine’s customer relationship management system (CRM), Salesforce, has proved popular with both employees and customers –and, best of all, it has helped to boost business.

As its name suggests, the CRM system manages Safmarine’s relationship with its customers, supporting all sales activities and allowing employees to track every single customer interaction at any time, from any location.

“Our old CRM system was cumbersome and no longer fit for the needs of a modern-day company. It had become very difficult for the sales people to do their jobs,” recalls Marina Cooreman, the company’s Global CRM Manager.

Safmarine examined all the available options on the market, plumping for the Salesforce CRM system and its up-to-the-minute cloud computing technology. Cloud computing enables data, which is stored on remote servers, to be accessed from a desktop or mobile device with an internet or 3G connection.

According to Salesforce, its CRM system simplifies the business of selling: “[There’s] no more digging through various spreadsheets, emails, and databases – everything you and your colleagues need is stored in one place and accessible from anywhere.”

Following a pilot scheme in January 2010, Safmarine launched Salesforce globally in October of the same year. “It has made a huge difference. For the first time we have full visibility of our business,” says Cooreman.

Safmarine sales staff have developed a closer and deeper relationship with their customers. “At all times we have an overview of the customers’ status, what we quoted last time and what their worries are. We’ve got a quoting system that our customers like – and we have fewer disputed invoices.”

Cooreman says that the Safmarine sales team is similarly pleased with a system that is also helping the company win more business. “We can keep track of our bookings on a weekly basis – we can see when they’re going up and down. We can find out why we lost a piece of business and how to do better next time,” she adds.

Maersk Line will be moving to the Salesforce CRM system from March 2012. Cooreman has been working closely with Maersk on the implementation plan and is greatly encouraged by the progress being made. “The feedback I’ve had from people in Maersk who are going to be using the system in a few months’ time is that they think it’s going to be great success,” she says. “It’s a flexible tool that supports our business processes and not the other way around. We won’t have to adapt our processes to it.”

“Lighthouse”, Intranet for Safmarine Container Lines NV

Onvoorstelbaar onverantwoordelijk

Donderdag staakt het overheidspersoneel.  Reden : de “onduidelijkheid” van de pensioenhervormingen van Minister van Pensioenen, Vincent Van Quckenborne.

U leest het goed, men gooit het land plat omwille van een “onduidelijkheid”.  Als u of ik iets niet duidelijk vinden, dan vragen we uitleg.  Niet zo bij de vakbonden van het overheidspersoneel.  Een vage vrees – men doet zelfs niet de moeite om te verduidelijken wat die vrees dan is – is reeds voldoende om het land te gijzelen.

Wat is nu die onduidelijkheid?  In zijn hervormingsnota had de minister geen rekening gehouden met werknemers einde loopbaan, die al ingestapt waren in een stelsel van vervroegde pensionering.  Deze vergetelheid werd in de commissie Sociale Zaken rechtgezet en de nota werd aangepast.  Een ander heikel punt was de zware beroepen, waarbij Van Quickenborne verzekerde dat sommige zware beroepen, zoals het rijdend personeel, vervroegd mogen uittreden mits een volledige loopbaan. Het mocht echter niet baten, de overheidsvakbonden blijven bij hun besluit om donderdag het land voor 24 uur lam te leggen.

En dit is onbegrijpelijk!  Vooral omdat de volksvertegenwoordigers van hun respective zuilen als één man achter de hervorming – en dan vooral met betrekking tot pré- en brugpensioenen – staan. Allen zijn ze er zich van bewust dat ze broodnodig zijn want dat het huidige systeem onbetaalbaar is.

Ten tweede is het onverantwoord dat de vakbonden halsstarrig weigeren om verworven rechten te herzien in functie van nood en beschikbaarheid.  Wie gaat al die faveurkes blijven betalen? Het aanbod aan sociale maatregelen en verworvenheden voor werknemes is schier eindeloos.  Pré pensioen, brugpensioen, tijdskrediet voor de meest uiteenlopende redenen, onbetaald verlof waarvan de overheid een deel betaalt… ik vergeet er waarschijnlijk nog een hele rist.  Voor al die extraatjes betaalt de overheid uit de pot van de pensioenen.

In tijden van hoogconjunctuur, wanneer er werk en geld genoeg is, is het normaal om extraatjes weg te geven.  Maar in tijden van schaarste moet iedereen de buikriem aanhalen en terugvallen op de basisnoden.  En die basisbehoeften kunnen momenteel niet vervuld worden omdat er aan de bovenzijde een boel mensen zitten die het systeem uithollen door er meer uit te halen dan ze erin stoppen.  Het is dan ook walgelijk decadent om te weigeren hierover na te denken en zelf zijn steentje bij te dragen.

Beste vakbondsleiders, de tijden zijn veranderd.  Toen jullie nog met korte broek en snotneus rondliepen, begonnen jullie vaders en nonkels op hun 14de al te werken.  En dat deden ze tot ze 65 waren.  Van brugpensioen was er geen sprake, van tijdskrediet al helemaal niet.  Als je vroeger wilde stoppen met werken om te rentenieren, dan moest je niet rekenen op de staat voor een bijpassing.  Niet werken stond gelijk met geen geld.

De huidige generaties gaan werken vanaf hun 18de, velen zijn zelfs twintigers of dertigers voor ze aan hun carriere beginnen.  Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te becijferen dat zoiets onhoudbaar is.  Vooral als je weet dat haast niemand nog effectief tot zijn 65ste werkt.  De meesten stoppen er al op hun 53ste, hun 58ste of hun 60ste mee.  Dat is op een totale carriere 10 tot 20 jaar minder dat men bijdraagt aan het systeem maar er wel op teert.

Trouwens, het huidige stelsel van pensioenen is eigenlijk een Ponzifraude.  Het werkt alleen als er deelnemers – in dit geval mensen die bijdragen aan het systeem of werkenden – blijven bijkomen.  Maar al in de lagere school leerden wij dat België een omgekeerde bevolkingspiramide kent.  Dit wil zeggen dat er minder nieuwe mensen bijkomen aan de basis en meer mensen aan de top.  Men weet dus al ruim 30 jaar dat het huidige systeem op termijn onbetaalbaar is.

Het is voor niemand leuk om extraatjes te moeten inleveren.  Maar we moeten ons er dringend van bewust worden dat velen boven hun stand leven.  Twee keer per jaar op reis, flatpanel televisies, twee of drie wagens per gezin, wekelijkse etentjes en elke maand een nieuwe garderobe.  Het heeft allemaal zijn prijs.
Men moet leren de tering naar de nering te zetten.  Als men 2000 € te besteden heeft moet men niet verwachten er 4000 uit te geven.

Als de huidige generaties erop blijven staan om de schaarse middelen te blijven uitputten, dan ziet de toekomst er erg duister uit voor hen die vandaag nog aan hun loopbaan moeten beginnen.  Vakbonden moeten dringend hun verantwoordelijkheid nemen, en dat is niet het systeem uithollen ten voordele van hun leden, maar hun leden het besef bijbrengen dat het soms nodig is om realistisch te zijn.

Ik roep iedereen dan ook op om niet mee te staken maar te laten zien aan de vakbonden dat ze verkeerd bezig zijn.  Of heeft hun huidige geldingsdrang meer te maken met de sociale verkiezingen van volgend jaar en minder met hun bekommernis over het pensioen?

Het realisme van een hangmatmaatschappij

Er is de laatste weken beweging gekomen in een aantal aspecten van de asielproblematiek.  Zo werd er een lijst met veilige landen opgesteld.  De landen op deze lijst hebben geen structureel probleem met vervolgingen.  Het grootste deel van de asielaanvragen uit deze landen gebeurt om economische redenen, niet om dwingende redenen zoals vervolging.  Deze lijst moet het mogelijk maken om de asielprocedure voor deze landen aanzienlijk in te korten, wat een voordeel is voor de asielzoekers zelf – geen lange periode van onzekerheid, als voor België.

Vluchtelingenwerk Vlaanderen heeft echter bezwaren tegen alle maatregelen die genomen worden om de asielprocedure correct en vlot te laten verlopen.  Zo vindt het dat gedwongen terugkeer moet afgeschaft worden en dat elke terugkeer vrijwillig moet gebeuren.  Ze willen ook terug financiële ondersteuning van OCMW’s voor asielzoekers en vinden dat gesloten centra afgeschaft moeten worden.

Ik vraag me af in welke realiteit deze mensen leven.  Beseffen ze dan niet dat een groot deel van de asielzoekers, die een aanvraag heeft lopen, dat doet om economische redenen?  Om nog maar te zwijgen van de massa die toestroomt in België zonder een procedure op te starten.  En die daar pas aan begint als ze het bevel om het grondgebied te verlaten op zak hebben.

Welke hersenkronkel vertelt hen dat al deze asielzoekers ter goeder trouw zijn terwijl er voorbeelden te over zijn van bedrog, fraude, afpersing en chantage zijn om toch maar die gegeerde hangmat te veroveren.  Snappen deze mensen dan niet dat structurele maatregelen nodig zijn om het kaf van het koren te scheiden?  Wil men de echte asielzoekers de nodige steun geven, dan moeten de profiteurs er eerst uit want die slokken het grootste deel van de koek op.  En de sukkelaars blijven in de kou staan.

Een gesloten asielcentrum is zeker geen lachertje maar hoe maak je anders duidelijk aan mensen die het systeem zitten te beduvelen en geen recht hebben op een regularisatie, dat het maar eens uit moet zijn met profiteren van de schaarse middelen?  Het moet ook maar eens heel duidelijk zijn aan alle toekomstige asielzoekers dat zaken zoals bedrog, fraude, crimineel gedrag en chantage genoeg zijn om een procedure naar de papiermand te verhuizen.  Geen regularisatie is geen geld, onder geen beding.

De mensen van Vluchtelingenwerk Vlaanderen leven blijkbaar in een andere realiteit dan het gros van de bevolking, die al lang door heeft dat het asielbeleid in België dweilen met de kraan open is.  Wat het werk wil is de zuurverdiende centen van onze inwoners verkwanselen aan een hoop goudzoekers terwijl veel mensen hier in de kou blijven staan omdat de opvangplaatsen worden ingenomen door schijn-asielzoekers.  Hoog tijd om terug te keren naar de realiteit van alledag dus.

Akke Akke Tuut Tuut

Vandaag treedt de nieuwe dienstregeling van de NMBS in werking.  Het bedrijf ziet hierin alvast en verbetering naar de reizigers toe.  TreinTramBus vindt het alvast een gemiste kans en gelijk hebben ze.

De NMBS slorpt jaarlijks miljoenen aan belastingsgeld op, maar is er nog steeds niet in geslaagd om hun core business, namelijk treinen op tijd laten rijden, op punt te stellen.  De dotatie staat alvast niet in verhouding met de dienstverlening.  Iedereen die regelmatig de trein neemt weet dit.  Treinen die te laat aankomen (en dus weer te laat vertrekken), afgeschafte treinen, vieze treinen, onvriendelijk personeel, geen assistentie voor mensen met een beperking, onverstaanbare omroepers, ….. zo kan ik nog we een tijdje doorgaan.

Nochtans is het volgens mij niet zo moeilijk om een betere dienstregeling uit te knobbelen.  Als het grootste probleem inderdaad is dat reizigers niet binnen de voorziene tijd opstappen, dan is de oplossing om de stoptijden met een paar minuten te verlengen.  Dat maakt de kans groter dat de trein op de volgende bestemming op tijd is.  Is hij toch te vroeg, dan moet hij gewoon een minuutje of twee wachten.

Het probleem nu is dat die extra minuten op al de stations tegen het einde van de rit gegroeid zijn tot een kwartier of een half uur.  Dat maakt reizigers lastig, die lastig doen tegen de conducteurs.  Die doen om beurt weer lastig tegen de andere reizigers en de cirkel is rond.

Misschien wordt het eens tijd om de top van de NMBS te vervangen door mensen die weten waarmee ze bezig zijn.  Die een degelijke planning kunnen opstellen en die weet wat customer service betekent.

Maar dit soort dienstverlening (of geen dienstverlening) is symptomatisch voor overheidsbedrijven met politieke benoemingen.  Ze slaagt de VRT er nog steeds niet in om zijn programma’s op tijd te laten beginnen.  Ondanks de digitale revolutie!

Klein, Klein Kleuterke

Het regeerakkoord was nog geen 24 uur oud of de vakbonden besloten zij aan zij en in gesloten gelederen om het land op stelten te zetten.  Zoals we ondertussen gewend zijn bekommeren zij zich meer om behoud dan om het welzijn van hun leden.

Maar hun huidige acties zijn een voorbeeld van machtswellust, desinformatie en afpersing.  Ze hebben elke zin voor realiteit verloren.  Ik hoorde Luc Cortebeek op Radio 1 verkondigen dat het akkoord vooral de sociale middenmoot treft, dat de kleinste inkomens weer eens de tol moeten betalen en dat de banken weeral eens buiten schot blijven.  Hij vond het verder niet kunnen dat de werknemers moeten opdraaien voor de schuld die door speculatie werd opgebouwd.

Cortebeek is hier blijkbaar kort van memorie.  Was het niet zijn eigen ACW beleggers die nu comfortabel kunnen genieten van staatswaarborg na het ineenstorten van het ARCO verhaal?  Was het niet ARCO die speculeerde op risicopapier?  En heeft het ACW zijn macht niet gebruikt om die speculeerders of cooperanten een paraplu in de vorm van staatswaarborg te bieden?  Wat zijn die mensen meer dan de duizenden Dexia en Fortis beleggers die hun centjes in rook zagen opgaan en die niet konden genieten van dezelfde bescherming?

Verder bezondigt Cortebeek zich ook aan desinformatie.  Volgens hem is het vooral de werknemer die de dupe van de historie is.  Maar laat ons nu eerlijk zijn, hoe fair ben je als je aan je achterban wil verkopen dat ze 11 miljoen Euro niet zullen voelen?  Hoe eerlijk ben je als je, ondanks de grote inspanningen die iedereen moet doen, een perfide systeem zoals brugpensioen op 58 wil in stand houden?  Hoe begaan ben je met het welzijn van de burgers als je niet bereid bent om werklozen te motiveren om weer aan de slag te gaan door een inperking van de werkloosheidsvergoeding in de tijd?  En hoe onverantwoord ben je niet bezig als je weigert in te zien dat het systeem van de index onze ondergang betekent?

Vakbonden leveren soms goed werk.  Wanneer zij hun taak naar behoren uitvoeren zijn zij een prima bescherming tegen sociale uitbuiting.  Maar meer en meer beschouwen ze zich als een partner in de politieke arena en dat behoort niet tot hun takenpakket.  Cortebeek eiste inspraak van de vakbonden bij het regeerakkoord.  Als ik mij niet vergis dan was zijn vakbond via zijn zusterpartij CD&V aanwezig bij de onderhandelingen.  Als ik mij niet vergis heeft Wouter Beke zich opvallend stil gehouden.  Beke moest ook de stem van zijn achterban vertegenwoordigen.  Dat hij dit niet gedaan heeft is niet de schuld van de overige onderhandelaars.  Cortebeek heeft dus niets te eisen.

De volgende regering moet dringend werk maken van een rechtspersoonlijkheid voor vakbonden.  Op die manier kunnen ze verantwoordelijk worden gehouden voor de schade die hun acties met zich mee brengen.  En figuren als Cortebeek en De Leeuw mogen best eens wat weerwerk krijgen wanneer ze hun boekje te buiten gaan.  Maar beide heren denken dat hard roepen en zich arrogant opstellen een garantie is om hun zin door te drijven.  Hoog tijd om hen eens met hun beide voeten op de grond te dwingen en een einde te stellen aan hun tirannie.

Onze duurbetaalde energie

Het wordt stilaan winter en we beginnen ons – zoals elk jaar – weer extra zorgen te maken over onze energiefactuur.  En met recht en rede, zo blijkt uit een aantal krantenberichten eerder deze week.  Wij betalen in België namelijk een stuk meer voor onze stroom dan de ons omringende landen.  En dat stoot op onbegrip bij de meesten van ons.

Zoals steeds zijn er twee kanten aan de medaille.  De aandeelhouders van een concern investeren hun geld en als tegenprestatie verwachten ze een opbrengst.  Het is dus logisch dat deze mensen streven naar meer winst.  Daar is niks mis mee, een mens doet nog steeds met zijn geld wat hij wil.  En alleen in communistische regimes wordt de rijkdom verdeeld, ongeacht of je er nu voor gewerkt hebt of niet.

Aan de andere kant heb je de verbruikers.  Daar geldt de wet van vraag en aanbod.  Vele vragers maken dat de prijs van het goed omhoog gaat, dat zijn economische wetmatigheden.

Voor energie zou dit echter niet mogen gelden.  De overheid heeft namelijk de mogelijkheid om de prijzen van gas en electriciteit te fixeren op een aannemelijk niveau.  Dat is de taak van de CREG, de energieregulator.  Maar deze organisatie slaagt er maar niet in om een oplossing te vinden voor de torenhoge electriciteitsfacturen waar wij mee opgezadeld zitten.  Zo lijkt het tamelijk onlogisch dat stroom in België meer kost dan in Frankrijk, nochtans komt het van dezelfde leverancier en een groot deel van de stroom wordt in eigen land opgewekt.  Maar dat is buiten de rare structuur gerekend, die Europa heeft opgelegd aan bedrijven zoals Electrabel en de NMBS.  Om een monopolie tegen te gaan moest het bedrijf opgesplitst worden in kleinere bedrijven die elk een welomschreven doel hadden.  En laat nu hier juist het probleem zitten.  Terwijl men vroeger met één bedrijf te maken had, moet men nu rekening houden met Elia dat verantwoordelijk is voor het hoogspanningsnet, de distributienetbeheerders en de electriciteitsproducenten.

Neem het voorbeeld van de groene stroom door zonnepanelen.  Deze groene stroom wordt gratis geproduceerd door de eigenaars van het huis met zonnepanelen en wordt teruggegeven aan het net.  De meerkost voor het transport werd vroeger gecompenseerd met de stroom waar niet voor betaald moest worden, iedereen was tevreden.

Maar sinds het openbreken van de energiemarkt swingen de prijzen de pan uit, want elke entiteit kijkt slechts naar haar eigen winst en verlies.  Daar waar de stroomleveranciers nu gouden zaken doen – en uiteraard de winst uitkeren aan hun aandeelhouders – rekenen de eigenaars van het electriciteitsnetwerk extra kosten aan voor de vervoer van die gratis stroom.  En die extra kosten mogen u en ik betalen.  Maar aan de andere kant krijgen we geen korting omdat de stroomleveranciers minder moeten produceren.  Met andere woorden, wij betalen voor hun verliezen.

Als er iets is waar onze regeringsonderhandelaars vandaag werk van moet maken, is het wel zorgen voor een evenwichtig energiebeleid.  Ze moet zorgen dat we niet meer afhankelijk zijn van de grillen van een monopolistisch bedrijf dat doet waar het zin in heeft, dat gezinnen uitknijpt als een citroen en dat weigert zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid te dragen.

Voor een Apple of een ei

Je kan ze niet meer wegdenken uit onze maatschappij, de smartphones.  Je hoeft maar door een winkelstraat te lopen om iedereen als gebiologeerd haar het kleine schermpje te zien staren, onderwijl de obligate witte oordoppen in en zich niet bewust van zijn omgeving.

Het is misschien een beetje flauw van mij, want een smartphone is echt wel handig.  Zelf heb ik er ook één en ik zou het moeilijk hebben om terug over te schakelen op mijn voorhistorisch GSM’metje.

En dat weten de producenten uiteraard ook.  De meest succesvolle was altijd Apple met zijn Iphone.  Als Steve Jobs ergens een goed concept zag, dan werkte hij het uit en maakte het tot een hype.  Heeft hij ooit iets zelf uitgevonden?  Nee hoor, zijn verdienste was het om een goed idee of product zo te herwerken dat iedereen vond dat hij het nodig had.  En laat ons eerlijk zijn, hij maakte onze wereld beslist een stukje mooier en interessanter.  Maar was hij de beste?  Daarover verschillen de meningen nog al eens.

Nu is Apple niet het enige bedrijf dat prat gaat op zijn innovatieve ideeën.  Het Koreaanse Samsung, tot voor kort behorend tot de goede middelmoot, heeft een serieuze inhaalbeweging gemaakt.  De Samsung smartphones zijn echt wel mooi en goed, en kosten een pak minder dan de Apples van Steve.  En nu de Zuid-Koreaanse fabrikant zich ook waagt aan de markt van de tablet PC’s voelt Apple de hete adem van de concurrentie in zijn nek en probeert door middel van allerlei patenten de verkoop van de Samsung toestellen te verbieden.  Een beetje kleintjes van Apple, nietwaar?

Samsung daarentegen, laat het niet aan zijn hart komen.  De Samsung phones verkochten als zoete broodjes en stootten de Iphone van de troon.  How do you like them Apples

Puur of gemodifieerd?

De raid van het Field Liberation Movement (what’s in a name!) dit weekend op een aardappelveld in Wetteren heeft de discussie over de toekomst van ons voedsel weer fel doen oplaaien.  Hoewel ik geen fan ben van dergelijke extremistische activiteiten, vind ik het toch goed om eens even stil te staan bij de reden waarom.

Laat me eerst even heel duidelijk stellen dat ik een voorstander ben van wetenschappelijk onderzoek naar voedsel.  Hoe dan ook zullen we een manier moeten vinden om met zo weinig mogelijk middelen zoveel mogelijk voedsel te produceren om de immer groeiende wereldbevolking te voeden.  Wanneer we gewassen imuum kunnen maken voor bepaalde ziekten dan is dat mooi meegenomen.  Maar aan al die wetenschappelijke vooruitgang is vaak ook een keerzijde verbonden.  En die wordt soms pas generaties later zichtbaar.

Zo zien we de laatste jaren meer en meer patienten met voedselallergieën.  Sommigen zijn allergisch aan de additieven, anderen aan de kleurstoffen die aangetroffen worden in 90% van onze voeding.  Anderen dan weer aan allebei.  De klachten variëren van huidinfecties over longaandoedingen tot aandoeningen van de spieren en het zenuwstelsel.  Is dat onomstotelijk bewezen?  Nee, maar er is wel een sterke indicatie dat een aantal van die aandoeningen verergeren door het voedsel dat we tot ons nemen.  En het is in zekere zin niet onlogisch….

Neem nu 20 tot 50 jaar geleden.  Meestal bleef de vrouw thuis en ontfermde zich over de gezinsmaaltijden.  Die werden haast uitsluitend klaargemaakt met verse producten.  Worteltjes uit blik waren ondenkbaar.  De enige opgelegde voedingswaren waren die dingen die de huisvrouw zelf maakte.  Ik herinner mij nog dat mijn moeder een grote sterilisator had en een hoop bokalen met rubberen dichtingen en een ijzeren klem (zie foto).  In de lente, wanneer er veel verse groenten waren, werd er met man en macht schoongemaakt, geblancheerd en ingemaakt.  Zelf was ik als kind uren zoet met het snijden van snijboontjes met zo’n leuk molentje… voor mij was het een spelletje, voor mijn moeder een noodzaak want ingelegde groente was tijd uitgespaard.

Als beleg tussen je boterham kon je vroeger kiezen tussen kaas, hesp, gerookt vlees en zelfgemaakte frikadellenkoek.  En wilde je iets zoets dan kon je kiezen uit honing, zelfgemaakte confituur of een boterham met verse boter en een laag bruine suiker.  Nu is het telkens weer een miserie want er zijn zoveel verschillende soorten broodbeleg.  En het duurt vaak meer dan een week voor de slager zo’n hele hesp of een hele kipfilet met kruiden heeft verkocht.  Dat wil dus zeggen dat er bewaarmiddelen in moeten.  En kiezen we niet allemaal met onze ogen?  Daarom dat beleg dat er smakelijker uitziet vaker gekocht wordt.  De consument vraagt, de industrie maakt.

20 jaar geleden had men niet de kennis die men vandaag heeft.  Zo werd er vrolijk sulfiet gebruikt om hesp een mooi roze kleurtje te geven.  Wist men veel dat sulfiet niet zo goed voor de gezondheid was.  Die kennis kwam maar door wetenschappelijk onderzoek te doen naar de gevolgen van verschillende additieven.  Zelf merk ik zeer goed het verschil tussen klaargemaakte voeding (of deels klaargemaakte) en vers koken.  Sinds ik alles vers klaarmaak, ook het beleg zoals kipfilet, gebraad en slaatjes… en ook koekjes, cake en pudding, heeft mijn gezin meer energie.  Vele kwaaltjes die geen duidelijke oorzaak hadden, zijn verdwenen.  Lentemoeheid is een onbekend fenomeen geworden in huize Dupont.  Ook ons humeur is er beter op geworden.   Het grote nadeel is dan weer dat ik uren en uren in de keuken sta.

Een actie zoals die van het FLM is dan ook onzinnig.  Je kan bezwaren hebben tegen iets, je kan twijfels hebben bij iets.  Maar zonder wetenschappelijk onderzoek zal het altijd bij gissingen blijven.  Zonder wetenschappelijk onderzoek kom je er nooit achter wat gezond en wat niet gezond is.  En wetenschappelijk onderzoek is ook broodnodig om ervoor te zorgen dat we gezonde gewassen kweken die niet door ziekten worden aangetast.  Hoe groter de oogst op een klein stuk landbouwgrond, hoe meer mensen er gevoed kunnen worden.