Het regeerakkoord was nog geen 24 uur oud of de vakbonden besloten zij aan zij en in gesloten gelederen om het land op stelten te zetten. Zoals we ondertussen gewend zijn bekommeren zij zich meer om behoud dan om het welzijn van hun leden.
Maar hun huidige acties zijn een voorbeeld van machtswellust, desinformatie en afpersing. Ze hebben elke zin voor realiteit verloren. Ik hoorde Luc Cortebeek op Radio 1 verkondigen dat het akkoord vooral de sociale middenmoot treft, dat de kleinste inkomens weer eens de tol moeten betalen en dat de banken weeral eens buiten schot blijven. Hij vond het verder niet kunnen dat de werknemers moeten opdraaien voor de schuld die door speculatie werd opgebouwd.
Cortebeek is hier blijkbaar kort van memorie. Was het niet zijn eigen ACW beleggers die nu comfortabel kunnen genieten van staatswaarborg na het ineenstorten van het ARCO verhaal? Was het niet ARCO die speculeerde op risicopapier? En heeft het ACW zijn macht niet gebruikt om die speculeerders of cooperanten een paraplu in de vorm van staatswaarborg te bieden? Wat zijn die mensen meer dan de duizenden Dexia en Fortis beleggers die hun centjes in rook zagen opgaan en die niet konden genieten van dezelfde bescherming?
Verder bezondigt Cortebeek zich ook aan desinformatie. Volgens hem is het vooral de werknemer die de dupe van de historie is. Maar laat ons nu eerlijk zijn, hoe fair ben je als je aan je achterban wil verkopen dat ze 11 miljoen Euro niet zullen voelen? Hoe eerlijk ben je als je, ondanks de grote inspanningen die iedereen moet doen, een perfide systeem zoals brugpensioen op 58 wil in stand houden? Hoe begaan ben je met het welzijn van de burgers als je niet bereid bent om werklozen te motiveren om weer aan de slag te gaan door een inperking van de werkloosheidsvergoeding in de tijd? En hoe onverantwoord ben je niet bezig als je weigert in te zien dat het systeem van de index onze ondergang betekent?
Vakbonden leveren soms goed werk. Wanneer zij hun taak naar behoren uitvoeren zijn zij een prima bescherming tegen sociale uitbuiting. Maar meer en meer beschouwen ze zich als een partner in de politieke arena en dat behoort niet tot hun takenpakket. Cortebeek eiste inspraak van de vakbonden bij het regeerakkoord. Als ik mij niet vergis dan was zijn vakbond via zijn zusterpartij CD&V aanwezig bij de onderhandelingen. Als ik mij niet vergis heeft Wouter Beke zich opvallend stil gehouden. Beke moest ook de stem van zijn achterban vertegenwoordigen. Dat hij dit niet gedaan heeft is niet de schuld van de overige onderhandelaars. Cortebeek heeft dus niets te eisen.
De volgende regering moet dringend werk maken van een rechtspersoonlijkheid voor vakbonden. Op die manier kunnen ze verantwoordelijk worden gehouden voor de schade die hun acties met zich mee brengen. En figuren als Cortebeek en De Leeuw mogen best eens wat weerwerk krijgen wanneer ze hun boekje te buiten gaan. Maar beide heren denken dat hard roepen en zich arrogant opstellen een garantie is om hun zin door te drijven. Hoog tijd om hen eens met hun beide voeten op de grond te dwingen en een einde te stellen aan hun tirannie.
