Ik ben nooit voorstander geweest van de “alles gratis, alles mag en kan” filosofie die geïntroduceerd werd door Steve Stunt, toen hij zijn barkeepersschort inruilde voor een net pak en zich ging bezig houden met politiek.
Ik ben altijd van mening geweest dat je de basisbehoefte betaalbaar moet houden. Er is nu eenmaal een groep van mensen die door omstandigheden problemen hebben om een aantal dingen te betalen. Zaken zoals basisvoedsel, basishuisvesting, basis medische verzorging en energie moet zodanig betaalbaar zijn dat iedereen er zonder moeite gebruik van moet kunnen maken. Wij betalen namelijk allemaal de helft van ons inkomen aan de staat en daar mag diezelfde staat gerust wat voor terug doen. Voor bepaalde inkomensgroepen zou ik ook nog durven pleiten voor gereduceerd tarief op openbaar vervoer en kinderopvang.
Voor al de andere dingen moeten mensen zich realiseren dat daar een prijs tegenover staat omdat de aanschaf van een product of een dienst ook kosten met zich meebrengt, en die kosten moeten vergoed worden.
En toch zijn er een aantal zaken waar ik een uitzondering voor wil maken. Niet omdat ze levensnoodzakelijk zijn maar omdat men misbruik maakt van een aantal noden die we allemaal hebben. Denk maar aan de 35 cent die je moet betalen om in een openbaar toilet je behoefte achter te laten.
Ik was gisterenavond in de Carrefour van Lier en moest dringend… enfin, ik ga er geen tekeningetje bij maken. Ik laat dus mijn handtas bij mijn echtgenoot achter en haast mij naar de toiletruimte. Die wordt gedeeld door zowel de Lunchgarden als de Carrefour. Zit daar een kranig madammeke met purper gepermanent haar en een wit schortje voor. Op tafel het obligate bordje met een paar muntjes erin, erboven een kaartje met het bedrag. 35 cent! Onnodig te zeggen dat ik dus rechtsomkeer moest maken om eerst de nodige muntjes te gaan opvissen alvorens ik van de faciliteiten gebruik kon maken.
En wat kreeg ik daarvoor terug? Een vies toilet. Madam deed zelfs geen moeite om de infrastructuur proper te houden. Ik was danig in mijn wiek geschoten! Dit had niks te maken met het uitbaten van een commerciele activiteit. Dit was meer het uitbuiten van de hoge noden bij het winkelende en etende publiek. De toiletten behoorden bij het Carrefour complex dus werden ook schoongemaakt door het team dat de winkel onderhoudt. Het publiek dat van deze faciliteiten gebruik maakte, had reeds al een bijdrage tot de winst van Carrefour geleverd door zijn aankopen. Waarom dan misbruik maken van de hoge nood om daar ook nog eens geld voor te vragen?
Ah, maar dat madamke moet toch ook betaald worden, hoor ik u al zeggen. Wel nee, dat madamke is daar helemaal niet nodig. Zij voorzag niet in een toegevoegde waarde voor de gebruikers van de infrastructuur. Haar enige bijdrage tot de toiletervaring was het innen van 35 eurocenten. Ik ben even blijven kijken hoeveel mensen zich lieten pluimen. Op 10 minuten tijd gingen er 12 mensen binnen en buiten. Op één uur is dat 12 x 6 is 72 gebruikers. Als je nagaat dat de winkel open is van 9 uur tot 20 uur dan tellen we 11 x 72 gebruikers = 792 gebruikers per dag. Op een week is dat 5.440 mensen per week. Per maand is dat 23.760 bezoekers. Doen we dat maal 35 centjes komen we op 8.316 € per maand… enkel en alleen om naast een schaaltje te zitten met een haakwerkje. Ik maak me zelfs sterk dat dit bedrag belastingvrij is.
8.316€ per maand, te verdelen tussen dat madamke en de Carrefour, die waarschijnlijk ook wel een graantje meepikt van dit lucratieve handeltje. Ik ben voor free enterprise maar dat houdt wel in dat je daar een service voor terug moet krijgen. Ik heb me alvast voorgenomen om instellingen te mijden die een toiletdame als bewaker van de hygienische ruimten in dienst hebben.
