De crisis laat zich voelen bij veel mensen. Vorig jaar werd bij 4.497 gezinnen het drinkwater afgesloten.
Toegang tot drinkwater is een universeel recht. Niemand zou van drinkwater verstoken moeten zijn, net zoals verwarming in de winter. Ik ben er echter niet van overtuigd dat sociale tarieven voor de levensnoodzakelijke dingen de juiste oplossing is.
Sociale tarieven betekenen een extra last op de samenleving. Want het verschil tussen het normaal tarief en het sociaal tarief wordt gedragen door u en ik. Nu heb ik in principe niet echt een probleem om een klein beetje af te dragen zodat iemand er beter van wordt, maar het principe stoot mij voor de borst. Sociale tarieven werken namelijk een hangmatsocialisme in de hand. Want als je toch kan profiteren van fikse korting op water, electriciteit, gas en stookolie, vuilzakken, telefoon, bus, bibliotheek…. de lijst is eindeloos…., waarom zou je dan eigenlijk nog moeite doen om weer in het normale net terecht te komen?
Zou het niet veel zinniger zijn om voor een aantal categorieën niet te kiezen voor een sociaal tarief, maar voor een vorm van inkomensbegeleiding? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een aantal gezinnen problemen hebben met het stellen van prioriteiten. Zo lijkt het vaak dat cafébezoek en roken veel hoger op het prioriteitenlijstje staan dan het betalen van de water- of de electriciteitsrekening. Die gezinnen zijn meer gebaat bij inkomensbegeleiding of schuldbemiddeling dan bij sociale tarieven. Wanneer ze inzien dat men er eerst voor moet zorgen dat de levensnoodzakelijke dingen betaald worden, dan zijn ze op een goede weg naar een verstandig budgetbeleid.
Een sociale samenleving is prima, maar ze mag niet verworden in een hangmatsamenleving, waarin sommigen de lusten en anderen de lasten dragen.
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120205_015
