Nu het verdrag van Lissabon dan eindelijk geratificeerd is door alle lidstaten, ligt de weg open voor de verkiezing van de eerste President van de Europese Unie. Verkiezing is echter een groot woord, de huidige voorzitter Zweden bekijkt alle kandidaturen en selecteert de man of vrouw die in de geschiedenisboekjes zal verschijnen.
Er zijn dus helemaal geen verkiezingen voor wat ongetwijfeld de machtigste man of vrouw van Europa zal worden. Wat nog straffer is, de gedoodverfde kandidaat, onze premier Van Rompuy, heeft nooit enig europees mandaat gehad, zelfs nooit enig buitenlands mandaat. Zijn rol in de Belgische politiek beperkte zich tot het economische. En deze man zou de ideale persoon zijn om Europa te leiden?
Het presidentschap van de Europese Unie lijkt dus niet de zo felgegeerde politieke droom, eerder een uitrangeren van politieke figuren of het bedanken voor het niet al te veel in de wielen rijden van de eurocraten.
Van Rompuy is bij mijn weten nog niet gevraagd. En moest men hem vragen kan jij nog altijd weigeren. In zijn geval zou dat tenminste eervol zijn gezien zijn onbekendheid met de Europese materie. Maar ik heb begrepen dat men het Europees Presidentschap niet weigert.
Europa glijdt steeds verder af naar een diktatuur waar de inwoners niks te zeggen hebben. Het enige verschil met gekende diktaturen is dat de tegenstribbelaars niet tegen de muur gezet worden en geëxecuteerd, maar torenhoge boetes moeten betalen.
Wanneer staat de verlosser op?
