Hotel “De Houten Lepel”

“Je kan de mate van beschaving van een volk afmeten aan de manier waarop ze hun gevangenen behandelen.”  Het is een boutade, maar als ze klopt, dan schetst het geen al te fraai beeld van de Belgen.

Er schorten verschillende dingen.  Ten eerste zijn de meeste gevangenissen niet meer aangepast aan de noden van deze tijd.  Sommigen zijn zo lek als een mandje met de nodige ontsnappingen tot gevolg.  In andere instellingen kweekt men paddestoelen op de muren of bestaat er gevaar dat je een deel van het plafond op je hoofd krijgt.  De wil om nieuwe gevangenissen te bouwen is er wel, maar de administratieve mallemolen houdt de bouw van de broodnodige plaatsen op.

Dat is echter niet het enige probleem.  Het rammelt van het begin van het proces tot het einde.  Ten eerste zijn de straffen niet meer aangepast aan de misdaden.  Recidiverende criminelen die een gevaar zijn voor onze samenleving krijgen minimale straffen.  Mensen, van wie het zelfs niet bewezen is dat ze een moord hebben gepleegd, worden voor 30 jaar opgesloten.  Wordt het geen tijd dat men gaat evalueren wat het einddoel moet zijn van straffen?  En laat ons alstublief afstappen van die eenheidsworst “iedereen gelijk voor de wet”.  Dat klopt trouwens niet… iemand die 500 € uit de clubkas steelt is niet even crimineel als iemand die voor zijn plezier een aantal kleuters doodsteekt.

De bevoegde ministers en staatssecretarissen weten ook niet meer hoe ze het probleem moeten oplossen.  Misschien moet men een stapje terug nemen en het geheel eens bekijken.  En eens en voor altijd beslissen wat men wil bereiken.  Gaat het erom de pijlers van het rechtssysteem (dat voor het grootste deel nog stamt uit de tijd van Napoleon) te vrijwaren.  Of gaat het erom de maatschappij te beschermen door de overtreders te straffen.

Wanneer men uitgaat van de tweede stelling, dan moet men zorgen dat de gevangenissen van de toekomst uitgerust zijn om dit eindresultaat te bereiken.  Waarom niet overwegen om gescheiden instellingen op te richten voor verschillende soorten criminelen?  Is het logisch om witteboordcriminelen onder te brengen bij de zware jongens?  Ik dacht het niet.  voor zover ik dat – als leek zijnde – kan beoordelen, zijn er zware en recidiverende criminelen, economische criminelen, psychische criminelen en gewone recidivisten.  Moeten die allemaal op een hoopje gegooid worden?

Als men nu eens begint om de straf aan te passen aan de misdaad.  Want laat ons wel wezen, een gevangenisstraf is in de eerste plaats een straf, geen vakantiekamp.  In een aantal gevangenissen is dat verschil zoek.  En dit dankzij de liga van de rechten van de mens, die zorgde voor PS2-game consoles in de Belgische gevangenissen.  Hun argumentatie is dat je gevangenen in de eerste plaats moet voorbereiden op hun herintegratie.  Maar bij sommige gevangenen lukt die herintegratie gewoon niet.  In dat geval moet men focussen op het beschermen van potentiele slachtoffers.

In Zweden heeft men instellingen voor de zwaar criminelen.  Dat zijn echt geen vakantiekampen.  Daar wordt in de eerste plaats vooral gefocussed op straf en boete.  En op bescherming van de bevolking.  Lekker niksdoen is er niet bij, in de gevangenis wordt hard gewerkt.  Daarnaast zijn er gevangenissen voor de minder zware criminelen.  Zij hebben in hun cel beschikking over internet en kunnen er zelfs werken, zodat hun carriere niet gebroken is door een kort verblijf in de gevangenis.  Maar het is en blijft een straf, en je weet dat je de uitgesproken staf zal moeten uitzitten.

Wij hebben de Wet Lejeune.  Wie er ooit zo dom is geweest om wet te stemmen weet ik niet, maar ze heeft meer kwaad dan goed gedaan.  Criminelen weten nu dat hun uitgesproken straf slechts een theoretische straf is.  Onder de 3 jaar moet je zelfs niet meer naar de gevangenis.  En daarboven moet je slechts nog 1/3 van je straf uitzitten.  Voorgaande veroordelingen mogen niet meegenomen worden in de bepaling van de strafmaat!  Dus recidive kan niet adequaat aangepakt worden, waardoor je criminelen hebt met 30 tot 40 feiten op hun naam maar die toch telkens weer naar huis gestuurd worden omdat ze minder dan drie jaar kregen.

Daarom deze oproep aan de bevoegde ministers.  Als er toch nieuwe gevangenissen gebouwd moeten worden, herbekijk dan ook eens het hele strafproces.  En zorg voor maatregelen op maat van de misdaad.

Europa saboteert asielbeleid lidstaten

Het Europees Hof in Luxemburg heeft beslist dat illegalen die verplicht worden om het land te verlaten maar dat niet willen, niet gestraft kunnen worden.  Volgens datzelfde hof moet zo’n illegaal 30 dagen krijgen om het land op eigen kracht te verlaten.  Doet hij dat niet dan mag hij verwijderd worden met de minst mogelijke dwang.  Pas wanneer hij gewelddadig verzet pleegt mag hij opgesloten worden.

Ik kan mij nog vinden in de redenering dat illegalen geen criminelen zijn.  Maar ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat geen enkele illegaal een crimineel verleden heeft of geen criminele feiten heeft gepleegd.  Maar wanneer een autochtoon de wet niet naleeft dan wordt hij daarvoor gestraft.  Dat mag volgens Europa.  Maar een illegaal die zich niet aan de wet houdt mag niet gestraft worden.  Want zegt de wet niet dat je in België ten allen tijde je identiteit moet kunnen bewijzen wanneer de politie of een andere instantie daarom vraagt?  Als je als autochtoon daar niet aan kan voldoen krijg je een boete.

Nu zijn er uitzonderingen, bijvoorbeeld als je geen papieren hebt dan krijg je van vreemdelingenzaken een papiertje dat je daar ingeschreven bent en dat je in een asielprocedure zit.  Wanneer je echter uitgeprocedeert bent verloopt dat papiertje.

Het is toch volslagen debiel dat Europa in zijn ivoren toren beslist over lokale procedures (zoals de asielprocedure) en oordeelt zonder de grond van de zaak te kennen.  Want hoe zit het dan met illegalen die bewezen criminele activiteiten op hun naam hebben staan?  Uitwijzen mag niet blijkbaar, want dan worden ze gediscrimineerd.

Het vreemdelingenrecht is zo al ingewikkeld genoeg zonder dat rechters van het Europees Hof, die vaak geen ervaring hebben als rechter, zich uitspreken over lokale wetten.  Want een illegaal het land uitwijzen omdat hij niet voldoet aan de eisen om te mogen blijven is volkomen legaal in België.  Wij schenden daarmee geen mensenrechten.  Neem nu dat vliegtuig met afrikanen dat door Frontex terug naar af werd gevoerd.  Die kwamen allemaal uit landen van waaruit zij perfect via een normale procedure kunnen emigreren.

Men mag de schrijnende verhalen niet klakkeloos voor waarheid aannemen.  Veel asielzoekers vinden het geen probleem om de waarheid geweld aan te doen om te krijgen wat ze willen, namelijk kost en inwoon op kosten van onze maatschappij.  En net die profiteurs moeten linea recta terug naar afzender om die asielzoekers die WEL in aanmerking komen, voldoende te kunnen ondersteunen.

Europa zou zich beter bezig houden met zaken waar het wel voor bevoegd is.

Gazet van Antwerpen Online : Illegalen mogen niet gestraft worden als ze niet weg willen

Het failliet van onze samenleving

Maandagmorgen en ik word echt niet vrolijk van alle berichten in de krant.  We hebben na meer dan 120 dagen nog steeds geen regering en het ziet er niet naar uit dat dit kortelings zal veranderen.  De Paus vindt dat hij – als aanhanger van het celibaat en dus bij god verboden om geslachtsgemeenschap te hebben – de bestgeplaatste persoon is om raad te geven in sexuele en sexueel/morele kwesties.  In de Verenigde Staten heeft men na jaren onderzoek eindelijk door dat niet de politiek maar het geld de wereld doet draaien.  En in het Westen hebben ze nog altijd niet door dat door struisvogelpolitiek de bevolking een zonnige toekomst al lang heeft afgeschreven.

Het aantal depressies en zelfmoorden is nog nooit zo hoog geweest, maar niemand die het linkt aan het feit dat nog weinig mensen vertrouwen hebben in de toekomst.  Nochtans zijn de tijden ooit slechter geweest, denk maar aan de oorlogsjaren en de jaren van de grote depressie.

Ik denk dat de angst voor de toekomst tweeërlei is.  Enerzijds wordt men door regels en verplichtingen of verboden in een zodanig keurslijf gedwongen dat men het aanvoelt alsof elke vorm van vrijheid, elke vorm van initiatief al op voorhand in de kiem wordt gesmoord.  Het ideaalbeeld is van een grijze muis die niet opvalt, zich laat meedrijven op de stroom en vooral zijn kop niet uitsteekt.

Anderzijds is er natuurlijk de multicult.  De ene zegt dat dit alles zaligmakend is en de ander vreest dat daardoor de eigen cultuur verloren zal gaan.

Multicult is een marketing buzz woord geworden.  Je bent ofwel voor en dan argumenteer je dat andere culturen een verrijking zijn voor onze samenleving.  Ofwel ben je tegen en dan zie je de bedreiging van dadergroepen die het leven in sommige wijken onmogelijk maken.

Nochtans is er een gulden middenweg, maar daar krijg je uiteraard geen kranten mee vol.  Waren wij vroeger niet vol lof over de gewoonten en levenswijze van de plaatselijke bevolking als we op vakantie waren geweest?  Er werden hele trends opgezet, gebaseerd op dat vakantiegevoel.  Spaans, Italiaans, Grieks, Marokkaans en Turks eten veroverde onze tafels en wij voelden ons verrijkt!  De huiskamers werden opgesmukt met Marokkaanse kussens en zitbanken, in onze tuinen verschenen zuiderse patio’s en ook accenten uit de mediterrane mode deden hun intrede in onze kleerkasten.

Maar toen kwam de migratie goed op gang.  Spanjaarden en Italianen waren plots niet meer zo populair toen ze jobs gingen invullen die wij weigerden te doen.  Want hoewel we op vakantie nog allemaal vrolijk “olé” riepen tegen Paco als hij de flamenco speelde, vonden we het minder fijn dat Paco nu plots in onze plaats aan de band ging staan.

Het hek was echter pas goed van de dam toen ook de berbers uit het Atlasgebergte hun weg vonden naar Den Belgique.  Met de levensgewoonten van de katholieke spanjaarden en italianen konden we ons nog vereenzelvigen, met de Atlasbewoners ging het al een stuk minder.  Zij hadden een heel sterke familiebinding en die werd te pas en te onpas gebruikt als motivering of verontschuldiging.

Angela Merkel verkondigde als eerste staatshoofd dat de multicul niet gewerkt heeft en Leterme was er als de kippen bij om haar bij te treden.  Wat ze er echter niet bijvertelden is dat ze dit zelf in de hand hebben gewerkt.  Door hun ogen te sluiten voor de uitwassen van de nieuwkomers onder het mom van “we mogen niet ongastvrij overkomen”.  Door te weigeren om te straffen wanneer het nodig was.  Door positief te discrimineren in plaats van consistent te zijn.  Door de angsten van de eigen bevolking te negeren en een knieval te maken voor het “alles kan”- verhaal van Europa.

Het is nog niet te laat, maar dan moet er een verlichte geest opstaan, een nieuwe Salomon die een oordeel kan vellen zonder zijn voor- of afkeur te laten gelden.  Een leider die kan straffen wanneer het nodig is en belonen wanneer het wenselijk is.  Iemand die consequent is in de toepassing van de wetten van ons land, ongeacht of het een autochtoon, een allochtoon, een illegaal of een gelukzoeker is.  Het zal alvast geen socialist of groene zijn want zij hebben nog steeds niet begrepen dat er aan rechten ook plichten verbonden zijn.  Het zal ook geen extreem rechtse politicus zijn die alles wat vreemd is als een bedreiging beschouwt.  Het zal iemand uit het centrum moeten zijn.  Die de zachte en sociale punten van links weet te verzoenen met de consequente, strenge houding van rechts.

En wanneer de mensen weer zien dat goed wordt beloond en slecht wordt bestraft, dan kunnen we misschien weer spreken van een echte, warme samenleving die zorg draagt voor zijn zwakkeren.

Open brief aan alle kandidaten….

Dit is een open brief aan alle kandidaten die op 13 juni naar de gunst van de kiezer dingen.  Het is mijn hoop dat deze brief hen aan het denken zal zetten.  En het is tevens mijn hoop dat ze een aantal dingen zullen meenemen in hun toekomstig beleid.

Beste kandidaat-Volksvertegenwoordigers en Senatoren,

Nu de campagne echt van start is gegaan worden de messen geslepen en de lijken stevig opgeborgen in de kasten, in de hoop dat ze daar niet zullen uitvallen voor 13 juni, zoals een aantal partijen hebben mogen ervaren in de campagne van 2009.  De afgelopen drie jaar wordt vergeten, alsof die periode nooit heeft plaatsgevonden.

Wanneer ik de slogans van de verschillende politieke partijen bekijk dan is het duidelijk dat niemand lessen heeft getrokken uit het verleden.  Mensen die constant hun woord braken vragen nu schaamteloos het vertrouwen van de kiezer.  Mensen die zich in allerlei bochten hebben gewrongen om toch maar een status quo te bewaren, beweren nu dat ze zullen zorgen voor verandering.  Maar tussen al die holle slogans en mooie marketing campagnes vindt ik nergens terug dat men bezorgd is om de kiezer, om hun werkgever!

De regering was nog maar net gevallen over een klein stukje België (bij de meesten bekend als BHV) of er werden meteen dure eden gezworen dat men niet in een nieuwe regering zou stappen alvorens dit uitgeklaard zou zijn.

Is er ook maar één politicus, of would-be politicus, die hierbij denkt aan wat de mensen echt bezig houdt?  Wie denkt dat de Belg wakker ligt van BHV, die heeft het verkeerd voor.  De Belg ligt – al naar gelang zijn leeftijd en gesteldheid – wakker van zijn toekomst, zijn loon, zijn pensioen of zijn ziekteverzekering.  Dat er in het midden van ons land een stukje grond ligt waar men al 10 jaar over bakkeleit is niet iets waar ze dagelijks mee bezig zijn.

Wil dit zeggen dat we een oplossing voor BHV maar moeten vergeten?  Zeker niet, want het probleem dat zich hier stelt is symptomatisch voor een ander fenomeen, namelijk een totaal verziekt justitieel aparaat.  Het grondwettelijk hof doet een uitspraak en niemand voelt zich geroepen om zich hieraan te houden.  Net zoals het schering en inslag is dat men in beroep gaat wanneer de uitslag van een proces hen niet zint.  Schuldig of onschuldig is al lang niet meer de hoofdzaak, wel over welke top-advokaat men kan beschikken.

Politici die het echt waard zijn om verkozen te worden, zijn zij die de afglijdende moraal en al wat daarmee samenhangt durft aan te pakken.  Jarenlang vonden politici het veel belangrijker om sympathiek te zijn, goed over te komen, politiek correct te zijn.  Hun beleid was van ondergeschikt belang, want omwille van een grote stommiteit een aantal jaar geleden zaten we plots alle jaren met een verkiezing.  En vermits men niet wilde riskeren om kiezers te verliezen werden noodzakelijke maar onpopulaire maatregelen doorgeschoven naar de volgende… en de volgende… en de volgende regering.  Elke politicus, die de afgelopen tien jaar mee het beleid bepaald heeft, is verantwoordelijk voor de huidige impasse.  Elke politicus die niet genoeg ballen had om broodnodige maatregelen te nemen heeft boter op zijn hoofd.  Iedere politicus die meende dat “Politiek correct” het ordewoord van de dag was, is verantwoordelijk voor een samenleving waar nog amper samen te leven valt.

De heren/dames kamerleden en senatoren kunnen een lesje nemen aan de gemeentepolitiek.  Daar duurt een legislatuur zo wie zo 6 jaar.  De eerste drie jaar worden er beleidsmaatregelen getroffen.  Dan moet er bezuinigd worden, er worden prestigeprojecten geschrapt en er wordt op de centen gelet.  De laatste drie jaar wordt er campagne gevoerd en dat vertaalt zich in nieuwe bouwprojecten, straten en riolen, en belastingsverminderingen.  Op die 6 jaar is er dus bespaard, kromme dingen zijn recht getrokken maar toch werd ook de kiezer niet vergeten want die kiezer heeft graag mooie straten en wil minder belastingen betalen.  Wanneer men zeker is dat men zowiezo 6 jaar samen verder moet, dan kan men ook beslissingen nemen.

Daarom dat ik een oproep wil doen aan alle politici die vandaag menen dat ze thuis horen in de kamer of in de senaat.

Heren en Dames, U wordt de verkozenen van het volk.  Zij zijn uw werkgever en zij hebben dus het recht te eisen dat hun werknemers waar voor hun geld bieden.  Wanneer U echt bekommert bent om uw kiesvee, luister dan naar wat er roert bij de bevolking.  Zorg voor een hervorming van het kiesstelsel zodat uw opvolgers eindelijk eens gaan voor een echt beleid in plaats van een nieuwe kiescampagne.  Zorg voor een degelijke hervorming bij justitie zodat recht weer recht wordt en niet iets wat je alleen krijgt als je allochtoon bent of geld genoeg hebt. Zorg voor een goede basis voor ons sociaal systeem zodat zij die het nodig hebben kunnen genieten van een uniek vangnetsysteem, maar bouw ook genoeg maatregelen in om misbruik tegen te gaan.  Zorg voor een degelijk onderwijssysteem dat onze kinderen vormt tot de ondernemers en politici van morgen.  Maar vergeet zeker niet die mensen die het mogelijk hebben gemaakt dat U vandaag kandideert voor een kamer- of senaatslijst, namelijk de generatie van uw ouders en grootouders.  Zij hebben hun leven lang de helft van hun loon afgedragen.  Zij hebben nu recht om dat geld, dat U voor hen belegd hebt, met interest terug te krijgen.

Wanneer U meent de geschikte kandidaat te zijn om te dingen naar de gunst van de kiezer, dan bent U verplicht om bovenstaande in acht te nemen en daar uw beleid op af te stemmen.  Al het andere is onacceptabel.  Luister meer naar uw volk dan naar uw spindoctors.  Luister naar de mensen die u kiezen en uw riante vergoeding betalen.  Want wanneer u dat niet doet dan bent u de naam “politicus” niet waardig!

Immoreel en stom

In ons huidige tijdperk van internet en communicatie laait de discussie over downloaden van muziek en boeken om de haverklap hoog op.  Organisaties als BREIN (in Nederland) en SABAM (in België) hebben er hun core business van gemaakt om zogenaamde auteursrechten te innen.

Maar met die auteursrechten zit het aardig scheef.  Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat iemand de vruchten van zijn werk mag en moet plukken.  En dat recht moet inderdaad gevrijwaard worden.  De vraag is alleen… voor hoe lang en onder welke omstandigheden.

Toen Mozart en Beethoven hun genie op de mensheid loslieten was muziek iets ter verstrooiing van de mensen.  Concerten waren gratis want de componisten waren veelal in dienst van een vorst die hen rijkelijk betaalde voor muziekstukken die de meerdere eer van die vorst in het zonnetje zetten.  Maar jan met de pet mocht gratis genieten van die muziek.  Muziek registreren voor eigen gebruik ging toen nog niet, tenzij je zelf musicus was.  Dan kon je proberen het stuk na te spelen en er op die manier van te genieten.

Later kon je van eigentijdse muziek gaan genieten in donkere kroegen of helverlichte zalen.  Onder het nuttigen van een drankje of een maaltijd kon je dan luisteren naar hedendaagse of klassieke uitvoeringen.  Je betaalde nog steeds niet voor de muziek maar door de winst op de maaltijden en de drank kon de uitbater van de zaak de muzikanten betalen.  De uitvoerders van de muziek beslisten hoeveel ze vroegen en waren baas over hun eigen werk.

Toen de eerste dragers verschenen – de U welgekende records of platen – moesten de mensen gaan betalen voor muziek.  En eigenlijk betaalden ze niet voor de muziek maar voor de technologie die het mogelijk maakte om muziek in de huiskamer af te spelen.  Je betaalde dus voor de plaat, niet voor de muziek die erop stond.  Maar de platenmaatschappijen roken al snel geld.  Vermits je die plaat toch ergens moest laten maken, kregen deze maatschappijen macht over de uitvoerders.  Ze sloten akkoorden af met muzikanten waarbij de artiesten zich ertoe verbonden om jaarlijks zoveel geld in het laatje te brengen.  In ruil daarvoor zouden de platenbonzen er voor zorgen dat hun platen geperst en geplugd werden.  De artiest kon niet meer vrijelijk beslissen over zijn eigen creatie want die werd eigendom van de maatschappij.  Nochtans is auteursrecht het recht van de auteur van een werk om te bepalen hoe, waar en wanneer zijn werk wordt gepubliceerd of vermenigvuldigd. Dat recht hebben veel artiesten niet meer omdat ze verplicht zijn afstand te doen van die rechten ten voordele van de platenmaatschappijen.

Maar de techniek staat niet stil en in de tweede helft van vorige eeuw werd het mogelijk om geluid op te nemen op band.  Dat was handig als je een feestje had.  Je moest dan namelijk niet heel de avond bij de platenspeler staan om plaatjes te wisselen.  Je nam op voorhand zo’n 2 uur muziek op en je had zelf je handen vrij om je gasten te entertainen.  Platenmaatschappijen vonden dat niet zo’n probleem, je moest tenslotte die platen eerst kopen voor je ze kon opnemen.  Tieners spendeerden hun zakgeld haast volledig aan singletjes, LP’s en maxi singles.  De industrie boerde goed.
Maar er was een nieuwe kaper op de kust, namelijk SABAM.  Deze organisatie besloot om zich op te werpen als verdediger van de rechten van de uitvoerders.  SABAM zou in ruil voor een kleine vergoeding (en een contract getekend in bloed) ervoor zorgen dat telkens jou plaatje gespeeld werd, zij de rechten hiervoor zouden innen voor jou.  Dit was te mooi om waar te zijn… en dat was het uiteindelijk ook.  Want de meeste artiesten zagen geen cent terwijl SABAM meer en meer een schrikbewind voerde bij fuifinrichters en organisatoren van bals.  Voor elk plaatje moest betaald worden, voor elke uitvoering – ook live – moest gedokt worden.  Ze inden geld voor uitvoeringen van componisten die al lang dood en begraven zijn en die zelf dus niks meer zijn met dat geld.

Toen kwam het internet en toen was het hek helemaal van de dam.  Jongeren ontdekten dat ze muziek konden downloaden van het internet.  De kwaliteit was niet zo goed maar dat maakte niet zoveel uit omdat de meeste jongeren hun muziek niet afspeelden op professionele apparatuur.  Nu de jongens en meisjes hun geld niet meer aan plaatjes (of CD’s) moesten geven konden ze meer naar concerten gaan.  Dit kwam rechtstreeks ten goede aan de artiesten dus waar was dan al die drukte over?  Omdat nu de platenmaatschappijen en de SABAM-maffia geen centjes meer konden binnenharken uiteraard!

Los van de discussie of downloaden diefstal is of niet kan men zich de vraag stellen of het auteursrecht niet aan herziening toe is.  Men kan zich afvragen in hoeverre een artiest eindeloos geld moet vangen voor de uitvoering van een werk dat hij zelf niet gemaakt heeft.   Uiteindelijk zet hij hiermee slechts een kortstondige artistieke prestatie neer, namelijk voor de duur van de uitvoering.  Dat een uitvoerder dus betaald wordt voor het uitvoeren van een werk is niet meer dan normaal.  Moet hij eindeloos recht blijven hebben op die eenmalige vertolking (de opname van de CD)?  Ik vind van niet.

Een auteur van een werk heeft recht op vergoeding wanneer zijn werk uitgevoerd wordt.  Maar moet dat recht blijven bestaan na zijn dood?  Het werk behoort niet bij de erfenis, het geld dat hij daar tijdens zijn leven mee verdient heeft wel.

Het Europees auteursrecht stelt dat een werk 70 jaar na het overlijden van de creator deel gaat uitmaken van het publieke domein, men hoeft er dus geen auteursrechten meer voor te betalen wanneer men het download of copieert.  Eerst en vooral heb ik al een probleem met het feit dat daar nog twee generaties erven schoon weer mee kunnen spelen.  Maar daarmee is de kous niet af.  Sommige auteurs – of erven van de oorspronkelijke auteur – zijn er herhaaldelijk in geslaagd om die termijn te laten verlengen.

Geef kunst terug aan het publiek.  Auteurs en uitvoerders mogen daar gerust wat aan verdienen maar stinkend rijk worden omdat je ooit eens een idee had dat een populair liedje of boek is geworden is immoreel.  De Britneys en de Maria Carey’s van deze wereld ontvangen sloten geld omdat hun uitvoering massaal en kunstmatig geplugd wordt.  En wat doen ze ermee?  Amerikaanse acteurs en actrices verdienen miljoenen aan één film…. waar is de redelijkheid hier?  Hebben ze dan zo’n grote inspanning geleverd?

Redelijke termijnen voor auteursrecht, het afschaffen van maffia’s zoals SABAM en BREIN, herstructureren van platenmaatschappijen en terugkeren naar de bron zou de mensen misschien terug werken doen kopen.  De kostprijs ervan is nu kunstmatig hoog door al deze gekke en immorele toeslagen.  Laat het publiek beslissen wie goed is en voor wie ze wil betalen.  Misschien krijgen we dan minder nonsens zoals veel betalen voor een concert van een popdiva die zelfs de moeite niet doet om live te zingen.

De schijnheilige overheid

Dat onze overheid niet tot de top van de klas behoort wanneer het op consequentie en inzicht aankomt is reeds een tijd geweten.  Een justitie die er na al die jaren nog niet in geslaagd is om zijn diensten te moderniseren,  ministers die het niet de moeite vinden om hun werk te doen (ref. Evelyne Huytebroeck), …  Maar als het erop aan komt om geld uit de zakken van de werkende burger te kloppen zijn ze kampioen.  Hun recentste wapenfeit getuigt weer van een dubbelzinnigheid om U tegen te zeggen.

U betaalde reeds een heffing op lege CD’s en DVD’s onder het motto : “U zal er wel iets opzetten dat copyright beveiligd is”.  Volgens ons juridisch systeem moet de overheid echter eerst  bewijzen dat je een misdaad begaan hebt voor ze je ervoor mag straffen.  In het geval van copyright echter niet, men gaat er gewoon van uit dat je ze wel zal schenden, dus mag je op voorhand al betalen voor je eventuele misdaden.

Vanaf 1 februari echter wordt deze heffing echter uitgebreid tot harde schijven, USB sticks, settop boxen (telenet digitaal dus) en andere dragers.  Dit wil dus zeggen dat U en ik meer zal moeten betalen voor onze gegevensdragers, of we er nu legaal spul opzetten of niet.  Want dat interesseert de overheid niet.  Het enige dat hun interesseert is dat men weer een inkomstenbron heeft gevonden om de lege staatskas te spijzen.

Federaal minister van Economische Zaken Van Quickenborne heeft in alle stilte middels een ministerieel besluit de Auvibel-belasting aangescherpt en uitgebreid. Het met de thuiskopieheffing opgehaalde geld zou gebruikt worden om auteurs, artiesten en producenten een vergoeding te geven voor het kopiëren van content door consumenten.

Maar weet je wat het strafste van al is?  Je gaat meer moeten betalen voor je settop box terwijl het totaal onmogelijk is om daar illegale content op te zetten.  Ook voor je Ipod Touch zal je moeten bijbetalen, want de overheid gaat er vanuit dat je niet braaf bent en er illegale liedjes opzet.

Kan U nog volgen?  Een overheid die U laat betalen voor iets wat U volgens de wet niet mag.  Want illegale content downloaden of copieren mag nog steeds niet.  Maar toch moet U ervoor betalen.

Zullen we achtereen op onze auto ook een extra taks moeten betalen omdat de overheid er vanuit gaat dat U toch wel verkeersovertredingen begaat, dus is het handig om u maar op voorhand te laten betalen.  Moeten mannen misschien ook een extra taks betalen omdat ze de bezitter van een penis zijn?  De overheid zou er wel eens van kunnen uitgaan dat je die penis ook wel kan gebruiken om iemand te verkrachten dus maar ineens op voorhand betalen graag.  Of gaat iedereen een taks moeten betalen op het feit dat je handen hebt?  Want je kan die handen ook ge’bruiken om een diefstal mee te plegen.

Wat zal de volgende inconsequentie zijn waarmee onze minister van vereenvoudiging ons zal verblijden?

http://tweakers.net/nieuws/64607/belgische-overheid-verbreedt-kopieerheffing-naar-meer-media.html

Al wie da ni springt is…..

Nee, dit stukje gaat niet over homo’s en lesbiennes. Ik heb niks tegen deze groep van mensen, sommige van mijn beste vrienden houden van iemand van dezelfde sexe.

Dit stukje gaat over racisme en discriminatie, waarschijnlijk de twee meest misbruikte woorden van de eeuw. Iedereen die zich tekort gedaan voelt zoekt een reden om de schuld niet bij zichzelf te leggen. En dan zijn discriminatie en racisme twee woorden die op maat gesneden zijn om in het straatje van de malcontenten te passen.

Ik ben me ervan bewust dat ik met dit stukje weer een paar mensen in de gordijnen ga jagen. “Ziede wel da ze wel ne racist is?” en “Durfde gij mij zo maar ne racist noemen” zal ongetwijfeld geroepen worden. Maar ik vind dat het maar eens gezegd mag worden.

Onder bepaalde omstandigheden is iedereen racist en discrimineert iedereen!

Een boude uitspraak, maar als u bij zichzelf te rade gaat dan zal u merken dat ze klopt. En ik geef U er graag een paar voorbeelden bij :

• Mama en papa die tot een net, christelijk gezin behoren en uit een katholieke nest stammen zullen er niet happig op zijn als dochterlief komt aanzetten met een bink die vol tattoe’s en piercings staat. Het zal hen dan weinig kunnen schelen of die jongen de braafheid zelve is, wat primeert is vooral : “wat zullen de geburen zeggen!”
• Doorsnee gezin met een brave dochter krijgt een toekomstige schoonzoon die uit onze voormalige kolonie stamt. De meeste mama’s zullen hun dochter proberen te bepraten om toch maar af te zien van een vaste relatie, want : “denk toch aan de kinderen”
• Jos wil zijn auto parkeren in de enige vrije parkeerplaats maar wordt op het laatste moment de pas afgesneden door iemand met een zuiders uiterlijk die zijn parkeerplaats inneemt. 9 op de 10 keren zal je horen : “Verdoeme, ne makak die mijn plaats inpakt!”.
• Doorsnee gezin gaat een ring kiezen bij een juwelierszaak die door een duidelijk Joods uitziende man wordt uitgebaat. Ongetwijfeld zal men achterdochtig zijn naar de kwaliteit van het juweel omwille van de achtergrond van de man.

Er zijn voorbeelden te over, sommigen nog frappanter, sommigen heel wat subtieler. Maar het is een feit dat de meeste mensen problemen hebben met iets wat ze niet kennen, vooral als ze daarmee geconfronteerd worden in hun thuisomgeving. Zo zal een Turkse man in de Souks ongetwijfeld vriendelijk bejegend worden want het is toch zo’n typisch voorbeeld van de turkse manier van leven. Maar wanneer ze thuis met dezelfde turkse man geconfronteerd worden zal die veeleer bedreigend worden ervaren.

Wil dat zeggen dat er geen problemen zijn? Nee, absoluut niet. Er zijn problemen met bepaalde groepen. Of veeleer met een aantal mensen die deel uitmaken van bepaalde groepen. Het wil niet zeggen omdat de kruidenier op de hoek overvallen werd door een Roemeen, dat alle Roemenen dieven zijn. Maar men mag gerust stellen dat er met DIE Roemeen een probleem was en dat probleem moet aangepakt worden. En wanneer er iets in de achtergrond van die Roemeen aan de basis ligt van andere normen en waarden, dan mag men eisen dat hij zich schikt naar de onzen.

Wij moeten niet plat op de buik gaan, onszelf verloochenen en onze geschiedenis in de beerput werpen om toch maar niet als discriminerend betitteld te worden. Wij mogen gerust opkomen voor onze normen en waarden. Maar we moeten dat wel op een eerlijke manier doen. Mensen die wel moeite doen om te integreren, om vreedzaam samen te leven, om te werken en hun gezin een goede toekomst te geven behoren niet in het verdomhoekje gezet te worden omdat ze tot een bepaalde groep behoren. Maar evengoed mag – nee moet – men de uitwassen in die groep niet met de mantel der liefde bedekken. Dat dient niemand… noch de autochtone bevolking, noch de andere leden van de groep.

Wanneer men een kat een kat noemt, en oordeelt zonder onderscheid des persoons, wanneer men straft omwille van de misdaad dan zal er minder nood zijn om “racisme” en “discriminatie” te roepen. En dan zullen beide woorden misschien minder misbruikt worden.