Hotel “De Houten Lepel”

“Je kan de mate van beschaving van een volk afmeten aan de manier waarop ze hun gevangenen behandelen.”  Het is een boutade, maar als ze klopt, dan schetst het geen al te fraai beeld van de Belgen.

Er schorten verschillende dingen.  Ten eerste zijn de meeste gevangenissen niet meer aangepast aan de noden van deze tijd.  Sommigen zijn zo lek als een mandje met de nodige ontsnappingen tot gevolg.  In andere instellingen kweekt men paddestoelen op de muren of bestaat er gevaar dat je een deel van het plafond op je hoofd krijgt.  De wil om nieuwe gevangenissen te bouwen is er wel, maar de administratieve mallemolen houdt de bouw van de broodnodige plaatsen op.

Dat is echter niet het enige probleem.  Het rammelt van het begin van het proces tot het einde.  Ten eerste zijn de straffen niet meer aangepast aan de misdaden.  Recidiverende criminelen die een gevaar zijn voor onze samenleving krijgen minimale straffen.  Mensen, van wie het zelfs niet bewezen is dat ze een moord hebben gepleegd, worden voor 30 jaar opgesloten.  Wordt het geen tijd dat men gaat evalueren wat het einddoel moet zijn van straffen?  En laat ons alstublief afstappen van die eenheidsworst “iedereen gelijk voor de wet”.  Dat klopt trouwens niet… iemand die 500 € uit de clubkas steelt is niet even crimineel als iemand die voor zijn plezier een aantal kleuters doodsteekt.

De bevoegde ministers en staatssecretarissen weten ook niet meer hoe ze het probleem moeten oplossen.  Misschien moet men een stapje terug nemen en het geheel eens bekijken.  En eens en voor altijd beslissen wat men wil bereiken.  Gaat het erom de pijlers van het rechtssysteem (dat voor het grootste deel nog stamt uit de tijd van Napoleon) te vrijwaren.  Of gaat het erom de maatschappij te beschermen door de overtreders te straffen.

Wanneer men uitgaat van de tweede stelling, dan moet men zorgen dat de gevangenissen van de toekomst uitgerust zijn om dit eindresultaat te bereiken.  Waarom niet overwegen om gescheiden instellingen op te richten voor verschillende soorten criminelen?  Is het logisch om witteboordcriminelen onder te brengen bij de zware jongens?  Ik dacht het niet.  voor zover ik dat – als leek zijnde – kan beoordelen, zijn er zware en recidiverende criminelen, economische criminelen, psychische criminelen en gewone recidivisten.  Moeten die allemaal op een hoopje gegooid worden?

Als men nu eens begint om de straf aan te passen aan de misdaad.  Want laat ons wel wezen, een gevangenisstraf is in de eerste plaats een straf, geen vakantiekamp.  In een aantal gevangenissen is dat verschil zoek.  En dit dankzij de liga van de rechten van de mens, die zorgde voor PS2-game consoles in de Belgische gevangenissen.  Hun argumentatie is dat je gevangenen in de eerste plaats moet voorbereiden op hun herintegratie.  Maar bij sommige gevangenen lukt die herintegratie gewoon niet.  In dat geval moet men focussen op het beschermen van potentiele slachtoffers.

In Zweden heeft men instellingen voor de zwaar criminelen.  Dat zijn echt geen vakantiekampen.  Daar wordt in de eerste plaats vooral gefocussed op straf en boete.  En op bescherming van de bevolking.  Lekker niksdoen is er niet bij, in de gevangenis wordt hard gewerkt.  Daarnaast zijn er gevangenissen voor de minder zware criminelen.  Zij hebben in hun cel beschikking over internet en kunnen er zelfs werken, zodat hun carriere niet gebroken is door een kort verblijf in de gevangenis.  Maar het is en blijft een straf, en je weet dat je de uitgesproken staf zal moeten uitzitten.

Wij hebben de Wet Lejeune.  Wie er ooit zo dom is geweest om wet te stemmen weet ik niet, maar ze heeft meer kwaad dan goed gedaan.  Criminelen weten nu dat hun uitgesproken straf slechts een theoretische straf is.  Onder de 3 jaar moet je zelfs niet meer naar de gevangenis.  En daarboven moet je slechts nog 1/3 van je straf uitzitten.  Voorgaande veroordelingen mogen niet meegenomen worden in de bepaling van de strafmaat!  Dus recidive kan niet adequaat aangepakt worden, waardoor je criminelen hebt met 30 tot 40 feiten op hun naam maar die toch telkens weer naar huis gestuurd worden omdat ze minder dan drie jaar kregen.

Daarom deze oproep aan de bevoegde ministers.  Als er toch nieuwe gevangenissen gebouwd moeten worden, herbekijk dan ook eens het hele strafproces.  En zorg voor maatregelen op maat van de misdaad.

Europa saboteert asielbeleid lidstaten

Het Europees Hof in Luxemburg heeft beslist dat illegalen die verplicht worden om het land te verlaten maar dat niet willen, niet gestraft kunnen worden.  Volgens datzelfde hof moet zo’n illegaal 30 dagen krijgen om het land op eigen kracht te verlaten.  Doet hij dat niet dan mag hij verwijderd worden met de minst mogelijke dwang.  Pas wanneer hij gewelddadig verzet pleegt mag hij opgesloten worden.

Ik kan mij nog vinden in de redenering dat illegalen geen criminelen zijn.  Maar ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat geen enkele illegaal een crimineel verleden heeft of geen criminele feiten heeft gepleegd.  Maar wanneer een autochtoon de wet niet naleeft dan wordt hij daarvoor gestraft.  Dat mag volgens Europa.  Maar een illegaal die zich niet aan de wet houdt mag niet gestraft worden.  Want zegt de wet niet dat je in België ten allen tijde je identiteit moet kunnen bewijzen wanneer de politie of een andere instantie daarom vraagt?  Als je als autochtoon daar niet aan kan voldoen krijg je een boete.

Nu zijn er uitzonderingen, bijvoorbeeld als je geen papieren hebt dan krijg je van vreemdelingenzaken een papiertje dat je daar ingeschreven bent en dat je in een asielprocedure zit.  Wanneer je echter uitgeprocedeert bent verloopt dat papiertje.

Het is toch volslagen debiel dat Europa in zijn ivoren toren beslist over lokale procedures (zoals de asielprocedure) en oordeelt zonder de grond van de zaak te kennen.  Want hoe zit het dan met illegalen die bewezen criminele activiteiten op hun naam hebben staan?  Uitwijzen mag niet blijkbaar, want dan worden ze gediscrimineerd.

Het vreemdelingenrecht is zo al ingewikkeld genoeg zonder dat rechters van het Europees Hof, die vaak geen ervaring hebben als rechter, zich uitspreken over lokale wetten.  Want een illegaal het land uitwijzen omdat hij niet voldoet aan de eisen om te mogen blijven is volkomen legaal in België.  Wij schenden daarmee geen mensenrechten.  Neem nu dat vliegtuig met afrikanen dat door Frontex terug naar af werd gevoerd.  Die kwamen allemaal uit landen van waaruit zij perfect via een normale procedure kunnen emigreren.

Men mag de schrijnende verhalen niet klakkeloos voor waarheid aannemen.  Veel asielzoekers vinden het geen probleem om de waarheid geweld aan te doen om te krijgen wat ze willen, namelijk kost en inwoon op kosten van onze maatschappij.  En net die profiteurs moeten linea recta terug naar afzender om die asielzoekers die WEL in aanmerking komen, voldoende te kunnen ondersteunen.

Europa zou zich beter bezig houden met zaken waar het wel voor bevoegd is.

Gazet van Antwerpen Online : Illegalen mogen niet gestraft worden als ze niet weg willen

Zin en onzin van het boerkaverbod.

Gisteren keurden de kamerleden bijna unaniem het omstreden boerkaverbod goed.  Alleen Eva Brems van Groen! stemde tegen.  De twee andere Groen’-kamerleden onthielden zich.

Er is rond dit boerkaverbod al heel wat te doen geweest.  Sommigen vinden het overbodig, we hebben blijkbaar al een wet die verbiedt om in het openbaar gemaskerd rond te lopen, behalve tijdens karnaval.  Alleen werd deze wet nooit toegepast.

Anderen vinden dan weer dat de wet niet ver genoeg gaat en dat ook sluiers moeten verboden worden.  En nog anderen – zoals Professor Brems – vinden dat zo’n boerka maar getolereerd moet worden omdat het vrouwen bestraft die al het slachtoffer zijn.  Bovendien vindt zij dat deze wet de godsdienstvrijheid schendt.

Mevrouw Brems moet eens wakker worden, en misschien zelfs wel eens terug naar school gaan.  Onze grondwet garandeert ons een scheiding der machten.  Dit wil zeggen dat de drie machten zich niet mogen en kunnen mengen in de anderen.  Zo bijvoorbeeld is het kerkelijk recht alleen van toepassing binnen zijn gebied – de religie.  En zo kan een wereldlijke rechter zich niet mengen in de interne keuken van de kerk zolang er geen wetten met de voeten worden getreden (zoals recentelijk bij de pedofiele priesters die in principe wel vervolgd kunnen worden voor een burgerlijke rechtbank als de feiten niet verjaard zijn).

Godsdienstvrijheid slaat op het recht dat elke burger in België heeft om zijn godsdienst te beleven zonder vervolgd te worden.  Zoals bijvoorbeeld christenen WEL vervolgd worden in bepaalde moslimlanden.  In België kan je als budhist, moslim, confusionist, christenen, protestant of jood gewoon je godsdienst beleiden.  Je mag hier gebedshuizen oprichten (die zelfs gesponsord worden door de staat) en ze je zal niet opgepakt, gemarteld of gedood worden omdat je een andere dan onze godsdienst aanhangt.  Godsdienstvrijheid slaat echter niet op het feit dat godsdienstwetten primeren op burgerlijke wetten.

Deze zogenaamde boerkawet is er eigenlijk één op het dragen van gezichtsbedekkende materialen.  Ze geldt ook voor maskers, motorhelmen (als je niet op de moto zit), allerlei sporthelmen buiten het sportterrein en ook voor sluiers.  Deze wet viseert niet enkel mensen die iets op hun gezicht dragen omwille van een religieuze overtuiging, ze is veel breder dan dat.  Ze is dus zeker niet discriminerend.  Trouwens, deze wet heeft ook een practisch nut, namelijk dat eenieder ten allen tijde geïdentifieerd moet kunnen worden.  En vermits het verboden is aan mannen om een boerka uit te doen die niet door hun eigen vrouw gedragen wordt, houdt het dragen van deze tent dus een overtreding van meerdere wetten in.

Is het een symboolwet, zoals sommigen beweren?  Waarschijnlijk, maar er is niks mis met symbolen.  En wat belangrijker is, ze schept een precedent.  En ze maakt een statement.  Tot hier en niet verder.  En dat is al een hele prestatie op zich!.

De Standaard Online : Boerkaverbod is louter symboolwet

Open brief aan alle kandidaten….

Dit is een open brief aan alle kandidaten die op 13 juni naar de gunst van de kiezer dingen.  Het is mijn hoop dat deze brief hen aan het denken zal zetten.  En het is tevens mijn hoop dat ze een aantal dingen zullen meenemen in hun toekomstig beleid.

Beste kandidaat-Volksvertegenwoordigers en Senatoren,

Nu de campagne echt van start is gegaan worden de messen geslepen en de lijken stevig opgeborgen in de kasten, in de hoop dat ze daar niet zullen uitvallen voor 13 juni, zoals een aantal partijen hebben mogen ervaren in de campagne van 2009.  De afgelopen drie jaar wordt vergeten, alsof die periode nooit heeft plaatsgevonden.

Wanneer ik de slogans van de verschillende politieke partijen bekijk dan is het duidelijk dat niemand lessen heeft getrokken uit het verleden.  Mensen die constant hun woord braken vragen nu schaamteloos het vertrouwen van de kiezer.  Mensen die zich in allerlei bochten hebben gewrongen om toch maar een status quo te bewaren, beweren nu dat ze zullen zorgen voor verandering.  Maar tussen al die holle slogans en mooie marketing campagnes vindt ik nergens terug dat men bezorgd is om de kiezer, om hun werkgever!

De regering was nog maar net gevallen over een klein stukje België (bij de meesten bekend als BHV) of er werden meteen dure eden gezworen dat men niet in een nieuwe regering zou stappen alvorens dit uitgeklaard zou zijn.

Is er ook maar één politicus, of would-be politicus, die hierbij denkt aan wat de mensen echt bezig houdt?  Wie denkt dat de Belg wakker ligt van BHV, die heeft het verkeerd voor.  De Belg ligt – al naar gelang zijn leeftijd en gesteldheid – wakker van zijn toekomst, zijn loon, zijn pensioen of zijn ziekteverzekering.  Dat er in het midden van ons land een stukje grond ligt waar men al 10 jaar over bakkeleit is niet iets waar ze dagelijks mee bezig zijn.

Wil dit zeggen dat we een oplossing voor BHV maar moeten vergeten?  Zeker niet, want het probleem dat zich hier stelt is symptomatisch voor een ander fenomeen, namelijk een totaal verziekt justitieel aparaat.  Het grondwettelijk hof doet een uitspraak en niemand voelt zich geroepen om zich hieraan te houden.  Net zoals het schering en inslag is dat men in beroep gaat wanneer de uitslag van een proces hen niet zint.  Schuldig of onschuldig is al lang niet meer de hoofdzaak, wel over welke top-advokaat men kan beschikken.

Politici die het echt waard zijn om verkozen te worden, zijn zij die de afglijdende moraal en al wat daarmee samenhangt durft aan te pakken.  Jarenlang vonden politici het veel belangrijker om sympathiek te zijn, goed over te komen, politiek correct te zijn.  Hun beleid was van ondergeschikt belang, want omwille van een grote stommiteit een aantal jaar geleden zaten we plots alle jaren met een verkiezing.  En vermits men niet wilde riskeren om kiezers te verliezen werden noodzakelijke maar onpopulaire maatregelen doorgeschoven naar de volgende… en de volgende… en de volgende regering.  Elke politicus, die de afgelopen tien jaar mee het beleid bepaald heeft, is verantwoordelijk voor de huidige impasse.  Elke politicus die niet genoeg ballen had om broodnodige maatregelen te nemen heeft boter op zijn hoofd.  Iedere politicus die meende dat “Politiek correct” het ordewoord van de dag was, is verantwoordelijk voor een samenleving waar nog amper samen te leven valt.

De heren/dames kamerleden en senatoren kunnen een lesje nemen aan de gemeentepolitiek.  Daar duurt een legislatuur zo wie zo 6 jaar.  De eerste drie jaar worden er beleidsmaatregelen getroffen.  Dan moet er bezuinigd worden, er worden prestigeprojecten geschrapt en er wordt op de centen gelet.  De laatste drie jaar wordt er campagne gevoerd en dat vertaalt zich in nieuwe bouwprojecten, straten en riolen, en belastingsverminderingen.  Op die 6 jaar is er dus bespaard, kromme dingen zijn recht getrokken maar toch werd ook de kiezer niet vergeten want die kiezer heeft graag mooie straten en wil minder belastingen betalen.  Wanneer men zeker is dat men zowiezo 6 jaar samen verder moet, dan kan men ook beslissingen nemen.

Daarom dat ik een oproep wil doen aan alle politici die vandaag menen dat ze thuis horen in de kamer of in de senaat.

Heren en Dames, U wordt de verkozenen van het volk.  Zij zijn uw werkgever en zij hebben dus het recht te eisen dat hun werknemers waar voor hun geld bieden.  Wanneer U echt bekommert bent om uw kiesvee, luister dan naar wat er roert bij de bevolking.  Zorg voor een hervorming van het kiesstelsel zodat uw opvolgers eindelijk eens gaan voor een echt beleid in plaats van een nieuwe kiescampagne.  Zorg voor een degelijke hervorming bij justitie zodat recht weer recht wordt en niet iets wat je alleen krijgt als je allochtoon bent of geld genoeg hebt. Zorg voor een goede basis voor ons sociaal systeem zodat zij die het nodig hebben kunnen genieten van een uniek vangnetsysteem, maar bouw ook genoeg maatregelen in om misbruik tegen te gaan.  Zorg voor een degelijk onderwijssysteem dat onze kinderen vormt tot de ondernemers en politici van morgen.  Maar vergeet zeker niet die mensen die het mogelijk hebben gemaakt dat U vandaag kandideert voor een kamer- of senaatslijst, namelijk de generatie van uw ouders en grootouders.  Zij hebben hun leven lang de helft van hun loon afgedragen.  Zij hebben nu recht om dat geld, dat U voor hen belegd hebt, met interest terug te krijgen.

Wanneer U meent de geschikte kandidaat te zijn om te dingen naar de gunst van de kiezer, dan bent U verplicht om bovenstaande in acht te nemen en daar uw beleid op af te stemmen.  Al het andere is onacceptabel.  Luister meer naar uw volk dan naar uw spindoctors.  Luister naar de mensen die u kiezen en uw riante vergoeding betalen.  Want wanneer u dat niet doet dan bent u de naam “politicus” niet waardig!

CGKR werkt discriminatie in de hand

Ons land heeft één instantie die meent de waarheid in pacht te hebben waar het racisme en discriminatie betreft.  We hebben het hier over het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding dat zichzelf heeft uitgeroepen tot autoriteit op dit gebied.  De autoriteit van dit centrum wordt echter door het grootste deel van de bevolking aangevochten.  En ik heb nog steeds geen legitimering gevonden voor hun werkzaamheden.

Het CGKR  is geen overheidsinstelling, parastatale of EVA (Extern Verzelfstandigd Agentschap) maar een privé vzw en wordt grotendeels gefinancierd door de Nationale Loterij.  Nochtans behoort de vzw CGKR tot de diensten van de eerste minister en wordt hun personeel – die geen ambtenaren zijn – wel vergoed volgens de weddeschalen van de overheidsdiensten.  De opdracht van deze vzw is het uitvoeren van zogenaamde onderzoeken om een vooringenomen stelling te bewijzen, in opdracht van één of ander ministerie.

En toch meent dit privé initiatief dat het te pas en te onpas zijn zogenaamde “expertise” kan opdringen ten voordele van steeds dezelfde groepen maar ook – en dat is veel erger – ten nadele van OOK steeds dezelfde groepen.  Ook nu weer meent directeur Jozef de Witte zich betrokken partij te voelen in het migrantenvraagstuk.  Ik denk dat het voor elke Belg ondertussen duidelijk is dat er van migratiebeleid geen sprake is, maar de voorstellen van De Witte lopen echt wel de spuigaten uit.

• Uitspraak : “Migranten hebben te weinig rechten”.  Hij baseert zich hiervoor op het ontbreken van duidelijke cijfers en het feit dat slechts 10 % van de asieldossiers positief wordt beoordeeld.  In vergelijking met autochtonen hebben migranten MEER rechten.  Over plichten wordt hier niet gesproken, nochtans één van de rechtsprincipes in dit land.
  • Verder is het ook zeer opmerkelijk dat Europa vindt dat asielzoekers niet langer moeten bewijzen dat ze asiel nodig hebben.  Met andere woorden, alle economische asielzoekers (ter informatie dat zijn zij die denken dat ze hier alles gratis krijgen zonder er iets voor te moeten doen) moeten hier met open armen ontvangen worden.
  • Illegalen krijgen een hotel of 500 € per dag dat ze hier verblijven en de overheid ze niet kan opvangen.  Daardoor moesten deze winter de belgische daklozen in de goot slapen.  Minder rechten zei u?Asielzoekers mogen meerdere keren een aanvraag indienen.  Toch een raar principe wanneer men weet dat er slechts 5 redenen zijn waarom je asiel kan aanvragen.  Die redenen veranderen niet om de paar maanden hoor.
  • Wanneer asielzoekers of migranten misdaden plegen (moord, overval, diefstal, drugs, etc… etc…) heeft dit totaal geen invloed op hun asielprocedure of op enig uitwijzingsbeleid.  Ze worden zelfs niet meer opgesloten.
  • Bij migranten met een islamitische achtergrond wordt die achtergrond meegenomen bij de bepaling van een strafmaat die bijna altijd voordeliger uitdraait voor de migrant dan voor de autochtoon.
  • Er is zelfs discriminatie tussen de migranten onderling.  Een Europese migrant (of een migrant uit een redelijk welvarend land) wordt aan de migratiebepalingen gehouden, namelijk dat zijn familieleden hier enkel recht hebben op onderwijs en medische verzorging maar dat hij zelf moet instaan voor hun onderhoud.  Voor magreb migranten of migranten uit het midden oosten geldt die bepaling niet.
  • Gezinshereniging is onbeperkt voor magreb migranten.  Voor andere migranten is het beperkt tot de onmiddellijke gezinsleden (vrouw en kinderen).
• Uitspraak : “Belg worden moet een recht zijn na vijf jaar. De naturalisatieprocedure door de Kamer moet worden afgeschaft en vreemdelingen die hier vijf jaar wettig verblijven moeten door eenvoudige verklaring Belg kunnen worden”.   Meneer De Witte stelt dus voor dat we iedereen op zijn woord geloven wanneer die zegt Belg te moeten worden?  Ik durf hier een ander voorstel tegenover zetten.  “Belg worden kan pas na 10 jaar.  In die 10 jaar moeten er duidelijk bewijzen zijn dat de indiener een grote band heeft opgebouwd met het land, 10 jaar in staat is geweest om zichzelf en zijn familieleden te onderhouden, dat  en al de gezinsleden waar hij voor instaat onberispelijk de taal van de regio spreken en waar hij op het einde een proef aflegt om dit alles te bewijzen.  Ook dient hij een contract te ondertekenen dat hij ten allen tijde de eigenheid, de wetten en de plichten van zijn nieuwe vaderland te respecteren en zich eraan te houden.“
• Uitspraak : “De strijd tegen de schijnhuwelijken wordt veel te strikt gevoerd. Vaak volstaat het al dat één van de kandidaat-trouwers illegaal in het land is om een onderzoek naar een schijnhuwelijk te starten. Dat kan niet“.   Ik vind dat de strijd tegen de schijnhuwelijken nog moet opgevoerd worden.  Of vind meneer De Witte het normaal misschien dat de partners elkaars familienaam, de naam van de ouders of de broers niet kennen wanneer daarna gevraagd wordt?  Pakkend voorbeeld van zo’n schijnhuwelijk was het huwelijk tussen een marokkaanse jongen en een belgisch meisje in de reportage van Annemie Struyf over geloof.  Vlaamse en Waalse meisjes worden gelokt met mooie beloften om zich te laten bekeren, enkel en alleen om huwelijkspartners te hebben voor jongens die in Marokko op een zorgeloze en kosteloze toekomst in België zitten te wachten.  Het is zeer eenvoudig : wanneer je recht in je schoenen staat dan moet je geen onderzoek vrezen.  Het is trouwens al zeer vreemd dat een Belg zou willen trouwen met een illegaal maar goed, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Het is eigenlijk zeer eenvoudig.  Er bestaat een migratiewet (waarschijnlijk dringend aan herziening toe).  Die migratiewet is van toepassing op iedereen die wil migreren naar België.  Die migratievoorwaarden zijn openbaar en zijn vrij te raadplegen voor eenieder die migratieplannen heeft.  Wanneer men denkt dat men in aanmerking komt dan dient men een aanvraag in.  Die aanvraag moet gestaafd worden door bewijzen die de AANVRAGER zelf moet aanbrengen.  Die bewijzen moeten correct zijn.  De kandidaat-migrant moet er zich ook van bewust zijn dat hij kans loopt gesanctioneerd te worden wanneer hij zijn voorwaarden schendt en hij moet er zich ook van bewust zijn dat migratie niet wil zeggen “profiteren van de sociale voorzieningen in het land van melk en honing” maar ook economisch, sociaal en cultureel bijdragen aan de welvaart in het kandidaat-land.

Door verschillende behandeling te eisen voor verschillende migratie-aanvragers werkt het CGKR discriminatie onder migranten in de hand.  Door uitzonderingen te eisen op wetten en regels werkt het CGKR de discriminatie met de autochtone inwoners in de hand.

De oplossing is simpel : vermits het CGKR geen enkele legitimiteit heeft en practisch geen eigen financiële middelen stel ik voor om deze vzw op te heffen.  Weeral zoveel overheidsgeld en belastingsgeld dat voor betere doelen aangewend kan worden.

België of Vlaanderen?

Sinds de val van Leterme II is de roep naar een zelfstandig Vlaanderen, een confederaal model, een aanhechting bij Nederland en Frankrijk of een Republiek België nog nooit zo groot geweest.

De separatisten (voornamelijk aan Vlaamse kant terug te vinden) schreeuwen dat het uit moet zijn met het Waals profitariaat.  De koningsgezinden willen van geen splitsing weten omdat dan de monarchie in gevaar komt.  De franstalige politici willen zo weinig mogelijk veranderen aan ons “democratisch” model. Nog anderen vinden dat de gemeenschappen maar moeten verdwijnen en dat we moeten gaan naar één federale kieskring.

Het maakt niet uit welk model je aanhangt, de tegenstellingen binnen dit kleine lapje grond zijn zo groot en onoverkomelijk geworden dat voor de aanhangers hun model zonder fouten is maar voor alle anderen is het onacceptabel.

Ik vraag me af of iemand deze modellen al eens tegen elkaar heeft afgewogen.  Ik durf het te betwijfelen.  Nochtans denk ik dat dit een nuttige oefening zou zijn.  Zo wordt ons steeds voorgehouden dat de Vlamingen beter af zouden zijn zonder de Walen.  Heeft iemand dit ooit al eens becijferd?  Het is niet omdat je onkosten schrapt dat je er bent.  Met een splitsing komen een aantal kosten, die nu federaal worden betaald, doorgeschoven naar de gewesten.  Wallonië gaat veel slechter af zijn.  Maar ook Vlaanderen moet zich geen illusies maken, rijk zullen we er niet van worden.  Trouwens, wanneer je in het buitenland spreekt over Vlaanderen trekt men de wenkbrouwen op. Men heeft er geen idee van waar dit ligt.

Het alternatief – namelijk een federale staat met een aantal deel- en gewestregeringen is ook niet houdbaar.  Door de indeling van België in drie gemeenschappen en drie gewesten zou ons land niet minder dan zeven parlementen en zeven regeringen moeten hebben,een parlement en een regering voor de federale staat, en een parlement en een regering voor elk van de drie gewesten en voor elk van de drie gemeenschappen. Maar al in 1980 besliste Vlaanderen om de Vlaamse Gemeenschap en het Vlaamse Gewest samen te voegen, waardoor we maar één Vlaams Parlement en één Vlaamse regering hebben, die zowel de gemeenschaps- als de gewestbevoegdheden uitoefenen.

Zes parlementen en zes regeringen die goed zijn voor 49 ministers + 9 staatsecretarissen.  Elk van deze excellenties heeft uiteraard ook nog eens zijn eigen kabinetsmedewerkers en hun gedetacheerd personeel.  Als je weet dat in een bedrijf de personeelskost de grootste kost is, moet ik er geen tekeningetje bijmaken zeker?  Tel daarbij nog eens de provincies en de gemeentebesturen, en meer dan de helft van onze belastingen gaat naar het in stand houden van een overheid die nauwelijks werkbaar is.

Onze excellenties houden ons ook graag voor dat het Belgische Model een voorbeeld is van staatsmanschap.  Nergens ter wereld heeft men dit unicum.  Nederland wordt bestuurd door slechts 8 (ja acht!) ministers.  New York is zo groot als heel België, heeft even veel inwoners, heeft meer gemeenschappen dan wij.  En toch slaagt één enkele burgemeester er in om heel de stad onder controle te houden.  Denk eens in hoeveel we zouden kunnen besparen op ons staatsapparaat wanneer onze overheid teruggebracht zou worden tot redelijke proporties?

Uiteindelijk zijn al deze meningen over de toekomst van België een symptoom van de ziekte die “impasse” heet.  Iedereen beseft dat het moet veranderen en iedereen denkt dat hij de ideale oplossing heeft, zonder respect op te brengen voor de oplossingen of ideeën van de anderen.  Politici ruzieën over iets waar de bevolking nauwelijks voeling mee heeft.  En indien ze toch interesse hebben in zaken als “transferts” en “BHV” dan drukken ze zich uit in oneliners die steeds de schuld bij de politici leggen.  Wanneer gaan deze verkozenen des volks eens luisteren naar hun kiezers en wat minder denken aan hun zoveelste huis in Frankrijk of Toscane?  Of aan het aantal stemmen dat ze gaan halen bij de volgende verkiezingen?  Wanneer gaan ze ook eens de kunst van het communiceren onder de knie krijgen?  En wanneer gaan ze eindelijk eens doen waarvoor ze gekozen zijn, namelijk besturen!

De slechtste leerling van de klas

De laatste weken en maanden komt SABAM regelmatig in de pers met negatieve berichten.  Alsof iemand – buiten SABAM zelf en zijn politieke vrienden – nog iets positiefs verwacht van deze organisatie die gelijk staat met wettelijke diefstal en die daarbij door de politiek de hand boven het hoofd wordt gehouden.

Vandaag blijkt dat verenigingen, die auteursrechten opeisen voor auteurs en uitvoerders, nog een schuld ten opzichte van hun clienten hebben open staan van zo’n 480 miljoen euro.  Dat is zo maar es eventjes 19,2 miljard oude belgische frankskes.  Dat is heel wat liedjes hoor!  Maar slagen deze organisaties, waarvan SABAM de grootste slokop is, deemoedig mea culpa?  Nee hoor, in plaats van eerlijke schaamte te tonen meten ze zich een onwaarschijnlijke arrogantie aan.  Volgens hen is het perfect normaal dat auteurs jaren moeten wachten omdat ze pas op het einde van het jaar weten hoeveel ze geïnd hebben voor een bepaald nummer.  Gelooft U dat nog in deze eeuw van automatisering, internet en informatisering?  Ik niet.

Stel U geeft een fuif.  SABAM is de eerste om zijn hand op te houden voor auteursrechten op de muziek die je gaat spelen.  Het zou normaal zijn dat zij de lijst met nummers die jij speelt/gaat spelen cross referenced met een lijst van de artiesten die zij vertegenwoordigen.  Dan weet je meteen voor hoeveel liedjes je moet betalen.  Dat kan dus onmiddellijk of dat kan later wanneer je de factuur ontvangt, met vermelding van hoeveel nummers met naam en toenaam, de eenheidsprijs, de totaalprijs en eventueel de BTW.  Dan kan de organisator controleren of de factuur wel klopt en kan SABAM aan het einde van de maand de geïnde rechten rechtstreeks doorstorten aan de artiest of zijn vertegenwoordiger.

Van Quickenborne’s nieuwe wet is dus bullshit.  Hij eist nu van SABAM dat ze binnen 2 jaar afrekenen.  En SABAM is het eens met die wet.  Uiteraard als je weet dat SABAM deze wet zelf heeft geschreven.  En waarbij SABAM nu weer even vrolijk gedurende 2 jaar interesten kan innen (voor zogenaamde werkingskosten) op de uit te betalen gelden.  Hun verweer als zou hun organisatie een cooperatieve zijn waarbij de artiesten alle kosten dragen houdt geen steek.  Een echte cooperatieve gijzelt zijn deelnemers geen jaren.

Hoog tijd dat eens aan de oppervlakte komt wie er allemaal baat heeft bij deze georganiseerde maffia.  De artiesten alvast niet.  De muziekliefhebber ook niet.  Een boze lezer van de Standaard rekende voor dat SABAM 4 tot 5 keer auteursrechten eist op hetzelfde nummer.  Dit schreeuwt toch om een degelijk onderzoek?  Dit zijn niet alleen maffia praktijken maar is ook fraude van de bovenste plank!

Ik staak alvast en weiger nog langer te luisteren naar muziek, te kijken naar films en tv programma’s en boeken te lezen.  Maar lang zal ik het niet vol houden, het leven is nog nooit zo saai geweest!

Justitie is afknapper van formaat

Je moet de krant maar openslaan om overvallen te worden door een diep onbegrip voor justitie.  Overvallers die vrijgelaten worden wegens gebrek aan cellen, terroristen die rustig terug naar huis kunnen omdat één of andere duistere procedure niet tot de letter gevolgd werd, mensen die voor een kleinigheid veroordeeld worden tot straffen buiten proporties maar recidivisten mogen met een voorwaardelijk hun nieuwe wapenfeit gaan voorbereiden.

Ik begrijp dat men bij justitie met problemen kampt.  Het aantal criminele feiten is nog nooit zo hoog geweest en niet alles past binnen de lijnen van de wet of de straffen die voorzien zijn.  Maar de willekeur waarmee geoordeeld wordt slaat mij vaak met verstomming.  Ook het feit dat procedures belangrijker zijn dan recht doen zegevieren.  Of om het met de woorden van Meester Hans Rieder te zeggen : het bewaren van de integriteit van het gerecht is belangrijker dan recht te doen.  Ik was met verstomming geslagen.  Want die man beweert dus dat het in orde is om bewezen criminelen te laten lopen zolang men maar niet aan de procedures raakt.

Vanuit mijn beroepservaring is dit dus hetzelfde als vloeken in de kerk.  Procedures zijn uiteraard nodig om ervoor te zorgen dat iedereen op dezelfde manier behandeld wordt.  Maar ze moeten voldoende ruimte laten om zaken, die niet binnen het stramien passen, op de juiste manier aan te pakken.

Als Business Process Owner is het mijn taak om er voor te zorgen dat de zakelijke processen aangepast zijn aan de dagelijkse werkelijkheid.  Een manier om iets te doen kan perfect werken tot er zich een verandering in de markt voordoet.  Je kan alleen concurrentieel blijven als je die veranderingen onderkent en je processen aanpast aan die nieuwe werkelijkheid.

Maar dat is iets waar ze bij justitie nog nooit van gehoord hebben, laat staan dat ze het toepassen.  Men blijft er van hoog tot laag vasthouden aan principes en procedures die vaak nog stammen uit de tijd van Napoleon.  Men heeft er niet de moed of de wil om de procedures, die moeten leiden tot een effectief justitieel systeem, aan te passen zodat ze ook het beoogde doel realiseren.  Met verouderde principes en procedures, die geen plaats bieden aan de uitdagingen van de huidige maatschappij, doet men meer kwaad dan goed.  Want deze procedures garanderen zelfs niet meer waarvoor ze in het leven geroepen zijn, namelijk het oordelen over zaken zonder onderscheid des persoons.  Ze zijn er alleen op gericht om zichzelf in stand te houden.

Het is toch voor iedereen duidelijk dat er iets schort aan de manier van straffen opleggen.  Ik ben geen pleitbezorger voor het Amerikaanse model van three strikes and you’re out.  Maar er is iets te zeggen voor verschillende straffen voor verschillende overtredingen.  Iedereen kan al eens iets verkeerd doen.  En dan is het de taak van het gerecht om corrigerend op te treden, desnoods met de stok achter de deur dat dit bij een tweede of derde – gelijkaardige -  overtreding veel zwaarder gestraft zal worden.  In Belgie echter maakt het niet uit hoe vaak je hetzelfde feit pleegt, recidive is blijkbaar een principe dat hier niet bekend is.  Hoe verklaart men anders dat een geweldenaar, die gekend is bij het gerecht voor gelijknamige feiten, vrolijk terug naar huis gestuurd wordt met de vermaning om het niet meer te doen?  Hoe komt het dan ook dat een misdadiger, die een spoor van vernieling en geweld achter laat, dezelfde straf krijgt als een kruimeldief?  Men hoort heden ten dagen constant spreken over verzachtende omstandigheden.  Maar verzwarende omstandigheden zijn blijkbaar uit het strafboek geschrapt.

Dit alles heeft tot een losgeslagen maatschappij geleid waar straffeloosheid een realiteit is geworden, waar daders beter beschermd worden dan slachtoffers, en waar iemand die zich verdedigt zwaarder gestraft wordt dan de misdadiger zelf.

Het is duidelijk dat in het juridisch proces – van overtreding of misdaad tot herintegratie in de maatschappij, verschillende schakels totaal vernield zijn.  Hoe kan men dan verwachten dat het proces nog werkt?  Ik adviseer de beleidmakers van justitie om eens een degelijke en onafhankelijke proces analyse te laten maken.  En dan te beginnen van bij het begin om het proces weer op de sporen te krijgen.  Want hoe wil je dat de burger vertrouwen heeft in het gerecht als al wat ze te zien krijgen duidt op willekeur, angst en onrechtvaardigheid?

Immoreel en stom

In ons huidige tijdperk van internet en communicatie laait de discussie over downloaden van muziek en boeken om de haverklap hoog op.  Organisaties als BREIN (in Nederland) en SABAM (in België) hebben er hun core business van gemaakt om zogenaamde auteursrechten te innen.

Maar met die auteursrechten zit het aardig scheef.  Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat iemand de vruchten van zijn werk mag en moet plukken.  En dat recht moet inderdaad gevrijwaard worden.  De vraag is alleen… voor hoe lang en onder welke omstandigheden.

Toen Mozart en Beethoven hun genie op de mensheid loslieten was muziek iets ter verstrooiing van de mensen.  Concerten waren gratis want de componisten waren veelal in dienst van een vorst die hen rijkelijk betaalde voor muziekstukken die de meerdere eer van die vorst in het zonnetje zetten.  Maar jan met de pet mocht gratis genieten van die muziek.  Muziek registreren voor eigen gebruik ging toen nog niet, tenzij je zelf musicus was.  Dan kon je proberen het stuk na te spelen en er op die manier van te genieten.

Later kon je van eigentijdse muziek gaan genieten in donkere kroegen of helverlichte zalen.  Onder het nuttigen van een drankje of een maaltijd kon je dan luisteren naar hedendaagse of klassieke uitvoeringen.  Je betaalde nog steeds niet voor de muziek maar door de winst op de maaltijden en de drank kon de uitbater van de zaak de muzikanten betalen.  De uitvoerders van de muziek beslisten hoeveel ze vroegen en waren baas over hun eigen werk.

Toen de eerste dragers verschenen – de U welgekende records of platen – moesten de mensen gaan betalen voor muziek.  En eigenlijk betaalden ze niet voor de muziek maar voor de technologie die het mogelijk maakte om muziek in de huiskamer af te spelen.  Je betaalde dus voor de plaat, niet voor de muziek die erop stond.  Maar de platenmaatschappijen roken al snel geld.  Vermits je die plaat toch ergens moest laten maken, kregen deze maatschappijen macht over de uitvoerders.  Ze sloten akkoorden af met muzikanten waarbij de artiesten zich ertoe verbonden om jaarlijks zoveel geld in het laatje te brengen.  In ruil daarvoor zouden de platenbonzen er voor zorgen dat hun platen geperst en geplugd werden.  De artiest kon niet meer vrijelijk beslissen over zijn eigen creatie want die werd eigendom van de maatschappij.  Nochtans is auteursrecht het recht van de auteur van een werk om te bepalen hoe, waar en wanneer zijn werk wordt gepubliceerd of vermenigvuldigd. Dat recht hebben veel artiesten niet meer omdat ze verplicht zijn afstand te doen van die rechten ten voordele van de platenmaatschappijen.

Maar de techniek staat niet stil en in de tweede helft van vorige eeuw werd het mogelijk om geluid op te nemen op band.  Dat was handig als je een feestje had.  Je moest dan namelijk niet heel de avond bij de platenspeler staan om plaatjes te wisselen.  Je nam op voorhand zo’n 2 uur muziek op en je had zelf je handen vrij om je gasten te entertainen.  Platenmaatschappijen vonden dat niet zo’n probleem, je moest tenslotte die platen eerst kopen voor je ze kon opnemen.  Tieners spendeerden hun zakgeld haast volledig aan singletjes, LP’s en maxi singles.  De industrie boerde goed.
Maar er was een nieuwe kaper op de kust, namelijk SABAM.  Deze organisatie besloot om zich op te werpen als verdediger van de rechten van de uitvoerders.  SABAM zou in ruil voor een kleine vergoeding (en een contract getekend in bloed) ervoor zorgen dat telkens jou plaatje gespeeld werd, zij de rechten hiervoor zouden innen voor jou.  Dit was te mooi om waar te zijn… en dat was het uiteindelijk ook.  Want de meeste artiesten zagen geen cent terwijl SABAM meer en meer een schrikbewind voerde bij fuifinrichters en organisatoren van bals.  Voor elk plaatje moest betaald worden, voor elke uitvoering – ook live – moest gedokt worden.  Ze inden geld voor uitvoeringen van componisten die al lang dood en begraven zijn en die zelf dus niks meer zijn met dat geld.

Toen kwam het internet en toen was het hek helemaal van de dam.  Jongeren ontdekten dat ze muziek konden downloaden van het internet.  De kwaliteit was niet zo goed maar dat maakte niet zoveel uit omdat de meeste jongeren hun muziek niet afspeelden op professionele apparatuur.  Nu de jongens en meisjes hun geld niet meer aan plaatjes (of CD’s) moesten geven konden ze meer naar concerten gaan.  Dit kwam rechtstreeks ten goede aan de artiesten dus waar was dan al die drukte over?  Omdat nu de platenmaatschappijen en de SABAM-maffia geen centjes meer konden binnenharken uiteraard!

Los van de discussie of downloaden diefstal is of niet kan men zich de vraag stellen of het auteursrecht niet aan herziening toe is.  Men kan zich afvragen in hoeverre een artiest eindeloos geld moet vangen voor de uitvoering van een werk dat hij zelf niet gemaakt heeft.   Uiteindelijk zet hij hiermee slechts een kortstondige artistieke prestatie neer, namelijk voor de duur van de uitvoering.  Dat een uitvoerder dus betaald wordt voor het uitvoeren van een werk is niet meer dan normaal.  Moet hij eindeloos recht blijven hebben op die eenmalige vertolking (de opname van de CD)?  Ik vind van niet.

Een auteur van een werk heeft recht op vergoeding wanneer zijn werk uitgevoerd wordt.  Maar moet dat recht blijven bestaan na zijn dood?  Het werk behoort niet bij de erfenis, het geld dat hij daar tijdens zijn leven mee verdient heeft wel.

Het Europees auteursrecht stelt dat een werk 70 jaar na het overlijden van de creator deel gaat uitmaken van het publieke domein, men hoeft er dus geen auteursrechten meer voor te betalen wanneer men het download of copieert.  Eerst en vooral heb ik al een probleem met het feit dat daar nog twee generaties erven schoon weer mee kunnen spelen.  Maar daarmee is de kous niet af.  Sommige auteurs – of erven van de oorspronkelijke auteur – zijn er herhaaldelijk in geslaagd om die termijn te laten verlengen.

Geef kunst terug aan het publiek.  Auteurs en uitvoerders mogen daar gerust wat aan verdienen maar stinkend rijk worden omdat je ooit eens een idee had dat een populair liedje of boek is geworden is immoreel.  De Britneys en de Maria Carey’s van deze wereld ontvangen sloten geld omdat hun uitvoering massaal en kunstmatig geplugd wordt.  En wat doen ze ermee?  Amerikaanse acteurs en actrices verdienen miljoenen aan één film…. waar is de redelijkheid hier?  Hebben ze dan zo’n grote inspanning geleverd?

Redelijke termijnen voor auteursrecht, het afschaffen van maffia’s zoals SABAM en BREIN, herstructureren van platenmaatschappijen en terugkeren naar de bron zou de mensen misschien terug werken doen kopen.  De kostprijs ervan is nu kunstmatig hoog door al deze gekke en immorele toeslagen.  Laat het publiek beslissen wie goed is en voor wie ze wil betalen.  Misschien krijgen we dan minder nonsens zoals veel betalen voor een concert van een popdiva die zelfs de moeite niet doet om live te zingen.

De schijnheilige overheid

Dat onze overheid niet tot de top van de klas behoort wanneer het op consequentie en inzicht aankomt is reeds een tijd geweten.  Een justitie die er na al die jaren nog niet in geslaagd is om zijn diensten te moderniseren,  ministers die het niet de moeite vinden om hun werk te doen (ref. Evelyne Huytebroeck), …  Maar als het erop aan komt om geld uit de zakken van de werkende burger te kloppen zijn ze kampioen.  Hun recentste wapenfeit getuigt weer van een dubbelzinnigheid om U tegen te zeggen.

U betaalde reeds een heffing op lege CD’s en DVD’s onder het motto : “U zal er wel iets opzetten dat copyright beveiligd is”.  Volgens ons juridisch systeem moet de overheid echter eerst  bewijzen dat je een misdaad begaan hebt voor ze je ervoor mag straffen.  In het geval van copyright echter niet, men gaat er gewoon van uit dat je ze wel zal schenden, dus mag je op voorhand al betalen voor je eventuele misdaden.

Vanaf 1 februari echter wordt deze heffing echter uitgebreid tot harde schijven, USB sticks, settop boxen (telenet digitaal dus) en andere dragers.  Dit wil dus zeggen dat U en ik meer zal moeten betalen voor onze gegevensdragers, of we er nu legaal spul opzetten of niet.  Want dat interesseert de overheid niet.  Het enige dat hun interesseert is dat men weer een inkomstenbron heeft gevonden om de lege staatskas te spijzen.

Federaal minister van Economische Zaken Van Quickenborne heeft in alle stilte middels een ministerieel besluit de Auvibel-belasting aangescherpt en uitgebreid. Het met de thuiskopieheffing opgehaalde geld zou gebruikt worden om auteurs, artiesten en producenten een vergoeding te geven voor het kopiëren van content door consumenten.

Maar weet je wat het strafste van al is?  Je gaat meer moeten betalen voor je settop box terwijl het totaal onmogelijk is om daar illegale content op te zetten.  Ook voor je Ipod Touch zal je moeten bijbetalen, want de overheid gaat er vanuit dat je niet braaf bent en er illegale liedjes opzet.

Kan U nog volgen?  Een overheid die U laat betalen voor iets wat U volgens de wet niet mag.  Want illegale content downloaden of copieren mag nog steeds niet.  Maar toch moet U ervoor betalen.

Zullen we achtereen op onze auto ook een extra taks moeten betalen omdat de overheid er vanuit gaat dat U toch wel verkeersovertredingen begaat, dus is het handig om u maar op voorhand te laten betalen.  Moeten mannen misschien ook een extra taks betalen omdat ze de bezitter van een penis zijn?  De overheid zou er wel eens van kunnen uitgaan dat je die penis ook wel kan gebruiken om iemand te verkrachten dus maar ineens op voorhand betalen graag.  Of gaat iedereen een taks moeten betalen op het feit dat je handen hebt?  Want je kan die handen ook ge’bruiken om een diefstal mee te plegen.

Wat zal de volgende inconsequentie zijn waarmee onze minister van vereenvoudiging ons zal verblijden?

http://tweakers.net/nieuws/64607/belgische-overheid-verbreedt-kopieerheffing-naar-meer-media.html