Het failliet van onze samenleving

Maandagmorgen en ik word echt niet vrolijk van alle berichten in de krant.  We hebben na meer dan 120 dagen nog steeds geen regering en het ziet er niet naar uit dat dit kortelings zal veranderen.  De Paus vindt dat hij – als aanhanger van het celibaat en dus bij god verboden om geslachtsgemeenschap te hebben – de bestgeplaatste persoon is om raad te geven in sexuele en sexueel/morele kwesties.  In de Verenigde Staten heeft men na jaren onderzoek eindelijk door dat niet de politiek maar het geld de wereld doet draaien.  En in het Westen hebben ze nog altijd niet door dat door struisvogelpolitiek de bevolking een zonnige toekomst al lang heeft afgeschreven.

Het aantal depressies en zelfmoorden is nog nooit zo hoog geweest, maar niemand die het linkt aan het feit dat nog weinig mensen vertrouwen hebben in de toekomst.  Nochtans zijn de tijden ooit slechter geweest, denk maar aan de oorlogsjaren en de jaren van de grote depressie.

Ik denk dat de angst voor de toekomst tweeërlei is.  Enerzijds wordt men door regels en verplichtingen of verboden in een zodanig keurslijf gedwongen dat men het aanvoelt alsof elke vorm van vrijheid, elke vorm van initiatief al op voorhand in de kiem wordt gesmoord.  Het ideaalbeeld is van een grijze muis die niet opvalt, zich laat meedrijven op de stroom en vooral zijn kop niet uitsteekt.

Anderzijds is er natuurlijk de multicult.  De ene zegt dat dit alles zaligmakend is en de ander vreest dat daardoor de eigen cultuur verloren zal gaan.

Multicult is een marketing buzz woord geworden.  Je bent ofwel voor en dan argumenteer je dat andere culturen een verrijking zijn voor onze samenleving.  Ofwel ben je tegen en dan zie je de bedreiging van dadergroepen die het leven in sommige wijken onmogelijk maken.

Nochtans is er een gulden middenweg, maar daar krijg je uiteraard geen kranten mee vol.  Waren wij vroeger niet vol lof over de gewoonten en levenswijze van de plaatselijke bevolking als we op vakantie waren geweest?  Er werden hele trends opgezet, gebaseerd op dat vakantiegevoel.  Spaans, Italiaans, Grieks, Marokkaans en Turks eten veroverde onze tafels en wij voelden ons verrijkt!  De huiskamers werden opgesmukt met Marokkaanse kussens en zitbanken, in onze tuinen verschenen zuiderse patio’s en ook accenten uit de mediterrane mode deden hun intrede in onze kleerkasten.

Maar toen kwam de migratie goed op gang.  Spanjaarden en Italianen waren plots niet meer zo populair toen ze jobs gingen invullen die wij weigerden te doen.  Want hoewel we op vakantie nog allemaal vrolijk “olé” riepen tegen Paco als hij de flamenco speelde, vonden we het minder fijn dat Paco nu plots in onze plaats aan de band ging staan.

Het hek was echter pas goed van de dam toen ook de berbers uit het Atlasgebergte hun weg vonden naar Den Belgique.  Met de levensgewoonten van de katholieke spanjaarden en italianen konden we ons nog vereenzelvigen, met de Atlasbewoners ging het al een stuk minder.  Zij hadden een heel sterke familiebinding en die werd te pas en te onpas gebruikt als motivering of verontschuldiging.

Angela Merkel verkondigde als eerste staatshoofd dat de multicul niet gewerkt heeft en Leterme was er als de kippen bij om haar bij te treden.  Wat ze er echter niet bijvertelden is dat ze dit zelf in de hand hebben gewerkt.  Door hun ogen te sluiten voor de uitwassen van de nieuwkomers onder het mom van “we mogen niet ongastvrij overkomen”.  Door te weigeren om te straffen wanneer het nodig was.  Door positief te discrimineren in plaats van consistent te zijn.  Door de angsten van de eigen bevolking te negeren en een knieval te maken voor het “alles kan”- verhaal van Europa.

Het is nog niet te laat, maar dan moet er een verlichte geest opstaan, een nieuwe Salomon die een oordeel kan vellen zonder zijn voor- of afkeur te laten gelden.  Een leider die kan straffen wanneer het nodig is en belonen wanneer het wenselijk is.  Iemand die consequent is in de toepassing van de wetten van ons land, ongeacht of het een autochtoon, een allochtoon, een illegaal of een gelukzoeker is.  Het zal alvast geen socialist of groene zijn want zij hebben nog steeds niet begrepen dat er aan rechten ook plichten verbonden zijn.  Het zal ook geen extreem rechtse politicus zijn die alles wat vreemd is als een bedreiging beschouwt.  Het zal iemand uit het centrum moeten zijn.  Die de zachte en sociale punten van links weet te verzoenen met de consequente, strenge houding van rechts.

En wanneer de mensen weer zien dat goed wordt beloond en slecht wordt bestraft, dan kunnen we misschien weer spreken van een echte, warme samenleving die zorg draagt voor zijn zwakkeren.

Open Brief aan Aartsbischop Léonard.

Meneer Léonard,

U bent de voorbije dagen verschillende keren in de media geweest, telkens met minder fraaie uitlatingen.  U meent waarschijnlijk deze uitspraken te kunnen doen vanuit uw extremistisch katholieke visie, maar u gaat daarbij voorbij aan het leed dat u berokkent aan de verschillende betrokkenen.

Uw uitspraken over AIDS hebben de hele christelijke wereld geschokt.  Het zijn geen uitlatingen van een christelijke visie, die compassie en barmhartigheid voorstaan.  De leer van Jezus leert ons te zorgen voor onze zieken, niet om hen te veroordelen.  Zei Jesus niet tegen de melaatse, die om zijn hulp vroeg : “Ik wil het, wordt rein”.  Jezus veroordeelde deze ongelukkige niet, in tegendeel hij had compassie en toonde barmhartigheid.

Is het niet uw taak als herder van de katholieke gelovigen in België om hun steun en toeverlaat te zijn?  Is het niet uw taak om compassie en medeleven te tonen?  Het is zeker uw taak niet om te oordelen en te veroordelen, zoals u gedaan hebt voor AIDS.  Nog minder is het uw taak om rechter te spelen wanneer uw onderhorigen zich misdragen.  Ja scherper nog, zich gedragen als misdadigers.  Want de priesters die zich vergrijpen of vergrepen hebben aan jonge kinderen, verdienen straf.  En dan heb ik het niet over een symbolische straf maar een effectieve straf die hen laat boeten voor hun misdaden.  Hoe weinig medeleven u toonde ten overstaande van de AIDS slachtoffers, zo veel inlevingsvermogen toont u wanneer uw eigen instituut, de kerk, in zijn hemd wordt gezet.

Uw hooghartige manier van reageren op verschillende maatschappelijke thema’s maakt u niet echt geliefd bij uw gelovigen.  U stelt zich boven de wet en boven de samenleving.  Nochtans zou het U sieren om deemoedig en onderdanig te zijn, want de geluiden die de buitenwereld te horen krijgt over de katholieke kerk zijn allerminst fraai of voorbeeldscheppend.  Uiteraard zijn er priesters die hun leven in dienst van de gemeenschap hebben gesteld en op wiens levenswandel niets aan te merken valt.  Maar ook voor deze, goedbedoelende priesters, maakt u het leven ondraaglijk.  Door fout te reageren op de uitwassen binnen uw eigen instelling.  Door arrogantie te verkiezen boven deemoedigheid.

Die arrogantie uit zich ook in de manier waarop de kerk meent de grondwet aan haar laars te moeten lappen.  Onze grondwet garandeert éénieder van ons een scheiding van kerk en staat.  Voor deze grondwet is onschuldig bloed gevloeid, hebben onze voorouders gestreden.  U negeert die grondwet door zelf voor rechter te spelen.  Door geloofsgenoten in hoge posities onder druk te zetten en door uw invloed alleen te (mis)bruiken om het instituut “kerk” veilig te stellen.  U geeft niks om haar slachtoffers, u geeft alleen om de schade die haar imago is toegebracht.

Vlaanderen steigert van woede.  Ze steigert omdat de godsdienst, die inherent vervlochten is met haar geschiedenis en cultuur, getoont heeft niet beter te zijn dan extrimistische religies.  Het wordt hoog tijd voor een debat ten gronde.  Een debat waarin een aantal uitwassen op tafel worden gegooid en waar paal en perk gesteld dient te worden aan een aantal misbruiken.  Zo moet de verdeling van gemeenschapsgelden onder religies eens dringend onder de loepe worden genomen.  Zo moeten burgers, ongeacht of ze tot een geloofsgemeenschap behoren, gelijk behandeld en berechtigd worden.  Dit wil zeggen dat priesters of geestelijken, die zich misdadig hebben gedragen, hun straf zullen moeten ondergaan.  En een uitspraak over die straf kan enkel door het gerecht gebeuren.

En u, meneer Léonard, zou moeten beseffen dat elke uitspraak die u doet, een uitspraak is van een aartsbischop.  Door het aanvaarden van dat ambt hebt u vrijwillig vaarwel gezegd aan de anonimiteit en al haar voordelen.  Daardoor bent u een publiek persoon geworden en bent u ook verantwoordelijk voor elke uitspraak die u doet.

Ik verzoek u dringend om door middel van reflectie en zelfbeschouwing, uzelf een critische spiegel voor te houden.  En wanneer de conclusie is dat u zich niet kan gedragen zoals men van een aartsbischop mag verwachten, dan moet u de eer aan uzelf houden.  Maar het wordt hoog tijd dat u stopt met slachtoffers op te zadelen met een schuldgevoel en de schuldigen een hand boven het hoofd te houden.

Een Verbolgen Vlaanderen.

 

Allen die willen te kaap’ren varen

Ik besef zeer goed dat ik met dit stukje een aantal mensen zwaar tegen de haren in zal strijken, maar het mag wel eens gezegd worden.

Op gezette tijden laait het conflict tussen Joden en Palestijnen weer eens hoger op dan normaal.  De aanleiding is soms verschillend, de gevolgen steeds dezelfde.  En al van zolang de Joden en de Palestijnen strijd leveren zijn er de voor en de tegenstanders.  Beide partijen weigeren ook maar een greintje begrip op te brengen voor de ander.

Maar hoe is dit conflict nu eigenlijk ontstaan?  Weet iemand nog waar het om draait of is dat door de eeuwen heen onbelangrijk geworden?

De oorzaak van alle ellende is een stukje land dat door beide bevolkingsgroepen geclaimed wordt.  De eigendomsakte is echter verloren gegaan in de mist der tijden.  De enige bronnen over het conflict zijn de Koran en de Bijbel.  In de Bijbel lezen we het verhaal van Abraham die van God een stuk land krijgt, namelijk het beloofde land. Op dat stuk land woonden al andere mensen maar blijkbaar moet daar vroeger mee samen te leven zijn geweest.  Er volgen dan twee (of misschien wel meer) diaspora’s waarbij de Joden (of het volk van Israel)  al dan niet vrijwillig verdwijnen uit het beloofde land.

De Joden verspreiden zich in Europa en de nieuwe wereld, waarbij ze meer vijanden maken dan vrienden.  De Christenen verwijten hen dat ze Jezus hebben vermoord, ze worden gevreesd omwille van hun rijkdom… kortom, ze zijn niet echt populaire burgers.  In sommige landen gaat het zelfs zover dat ze vervolgd worden (zie WO II)

Ondertussen ligt daar een stuk land waar zo goed als geen Joden meer wonen.  Maar de Palestijnen (of de islamieten) nemen gaandeweg het land in, richten er hun moskees op en herclaimen het, volgens het principe – eens Islamitisch land, altijd Islamitisch land.

Midden 19de eeuw ontstaat er onder de joden een beweging die een terugkeer naar het beloofde land voorstaat, namelijk het Zionisme.  Zij willen op die manier een einde maken aan de vervolging en discriminatie van de Joden in Europa.  Een deel van hen trekt naar de Verenigde Staten en vormt daar de Joodse Lobby.  Een ander deel trekt terug naar het bijbelland, waar blijkbaar een aantal Joden in vrede samenleefde met de Arabieren.

Een grotere immigratiegolf (de Aliya) komt eind 19de eeuw op gang.  De toenmalige bewoners van Palestina zagen dit niet zo graag gebeuren, want de nieuwkomers waren veeleisend, eisten het land van hun voorvaderen terug op en binnen de kortste keren braken er conflicten uit.

Vanaf begin 1900 beginnen rijke en invloedrijke Joden in het buitenland grond op te kopen in Palestina en worden er nederzettingen (Kibboets) gebouwd.  Grond, welke eerst nog voor een appel en een ei werd verkocht omdat hij weinig waard is, wordt later tegen astronomische bedragen verkocht door de Arabische eigenaars.  De Arabische inwoners zien de Joodse indringers niet graag komen.  Ze gaan vaak zo ver dat ze de Joden verdrijven van hun legitiem aangekochte gronden.  Dit gaat vaak gepaard met geweld en er vallen vele doden.

Tussen 1917 en 1947 krijgen de Engelsen een mandaat van de Volkerenbond (de voorloper van de Verenigde Naties) om een bemiddelende rol te spelen in het conflict.  Ze bezetten het gebied en treden hard op tegen de Joodse terreur terwijl er eerder verzoenend wordt gedaan over de Arabische terreur.  Het ontdekken van een nieuwe rijkdom in het gebied, namelijk olie, doet de gemoederen nog meer verhitten.

Ondertussen breekt er een nieuwe wereldoorlog uit in Europa.  De Arabische landen steunen de fascistische regimes van Duitsland en Italië.  Engeland stelt een groot-moefti voor Jeruzalem aan.  Deze moefti zal later een rol van betekenis spelen in de uitroeiing van de Joden in Europa.  Ook in de Arabische wereld roept hij zijn volgelingen op om de nog resterende Joden in Palestina te vermoorden.

Na WO II houden de britten het voor bekeken en komen met een plan om Palestina in twee te verdelen, een deel voor de Joden en een deel voor de Arabieren.  Het hoeft geen betoog dat de Arabieren daar geen voorstander van waren.  In 1948 volgt dan de eenzijdige uitroeping van de Staat Israel door Ben Goerion, wat de spanning nog doet toenemen.  De oorlog die daarop volgt wordt gewonnen door de Joden.

De Arabische leiders laten er geen twijfel over bestaan: hun enige doel is om de Joodse indringers opnieuw te verdrijven.  Israel organiseert zich ondertussen – met behulp van buitenlands kapitaal dat in handen is van Joden – en ontwikkelt een formidabele militaire macht.

Eén van de grootste conflicten draait rond de enorme stroom Palestijnse vluchtelingen, die na de oorlog van 48 op gang kwam.  Israel heeft nooit toegelaten dat ze terugkeerden naar hun huizen.  Voor sommigen is het begrijpelijk dat Israel niet happig was om diegenen die hen eerst bedreigt hadden, terug binnen te halen.  Anderen begrijpen niet dat de Joden een – in hun ogen – etnische zuivering hielden.

En vanaf nu begint de koppigheid van beide partijen te spelen.  De Joden blijven erbij dat zij het volste recht hebben om zich te vestigen in het land dat hen door God geschonken is.  De Palestijnen – die door de Verenigde Naties voorzien zijn van een leefloon – eisen teruggave van hun eigendommen en landerijen die nu in Israel liggen en zijn niet bereid om land in Jordanie (ook Palestina) te aanvaarden.  Ook is het zo dat steeds meer Joodse vluchtelingen hun intrek nemen in Israel terwijl er voor de Palestijnen die er al sinds generaties wonen, geen plaats meer is.  De toenemende vloed Joden verklaart dan ook waarom de Staat Israel het volkomen normaal vindt om Palestijns land in te palmen en er nederzettingen te bouwen.

Het probleem dat zich nu stelt is dat Israel een niet-Arabische enclave is in een door de Islam gedomineerd deel van de wereld.  En van oudsher komen beide overtuigingen niet overeen.  Israel behoudt zich het recht voor om de grenzen van zijn staat te verdedigen.  Daarbij gaan zij zeer ver en eisen zich rechten toe die elders niet gelden.  Ze krijgen daarbij hulp uit het rijke westen en hebben het geluk dat elke resolutie van de Verenigde Naties die ten nadele van de Joden is, onmiddellijk geblokkeerd wordt door de VS.  Vermits er nog steeds Joden dromen van een terugkeer naar het beloofde land lijkt het juist te veronderstellen dat Israel door zal gaan met het uitbreiden van zijn grenzen ten nadele van de Palestijnen die nu op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza wonen.

Aan de andere kant zullen de Arabische landen niet aarzelen om van de minste breuk in de Israelische defensie gebruik te maken om de Joden in de zee te drijven.  Zolang de Joden vasthouden aan hun Heilige Land en de Palestijnen hun eigendommen terugeisen, zal er geen einde aan het conflict komen.

Tot op vandaag is geen van beide partijen volledig in hun recht of volledig fout.  Het is een schande dat de Arabische wereld uit is op de vernietiging van Israel.  Maar het is even schandalig dat voor Israel de mensenrechten alleen betrekking hebben op hun eigen inwoners.

De enige vraag die men vandaag kan stellen is of de acties van Israel nog in overeenstemming zijn met de dreiging die ze ervaren.  Palestijnen bestoken dagelijks de grens met bommen die nauwelijks slachtoffers maken.  Israel antwoordt met het platgooien van een heel dorp waarbij het telkenmale vele slachtoffers maakt.

Maar het laatste Israelische wapenfeit is zelfs in Israel in vele verkeerde keelgaten geschoten.  Het kapen van een schip op volle zee, dat op weg was naar Gaza en niet naar Israel… waarbij de bemanning beschoten, mishandeld en vermoord werd, wordt nergens op gejuich onthaald.  Integendeel, zelfs in Israel roepen Joodse organisaties dat zulks niet door de beugel kan.

Ik zie geen oplossing voor dit conflict.  Ik trek geen partij voor de Joden noch voor de Palestijnen.  Ik klaag alleen een situatie aan.  Voor vele Pro-Joodse organisaties en supporters is dat een blijk van Antisemitisme.  Ik vind het een blijk van onmenselijkheid en verregaande arrogantie wanneer men alleen de fouten van een ander ziet maar te benauwd is om de hand in eigen boezem te steken.  Wanneer men dat doet – bij beide partijen – is een oplossing misschien nog mogelijk.

CGKR werkt discriminatie in de hand

Ons land heeft één instantie die meent de waarheid in pacht te hebben waar het racisme en discriminatie betreft.  We hebben het hier over het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding dat zichzelf heeft uitgeroepen tot autoriteit op dit gebied.  De autoriteit van dit centrum wordt echter door het grootste deel van de bevolking aangevochten.  En ik heb nog steeds geen legitimering gevonden voor hun werkzaamheden.

Het CGKR  is geen overheidsinstelling, parastatale of EVA (Extern Verzelfstandigd Agentschap) maar een privé vzw en wordt grotendeels gefinancierd door de Nationale Loterij.  Nochtans behoort de vzw CGKR tot de diensten van de eerste minister en wordt hun personeel – die geen ambtenaren zijn – wel vergoed volgens de weddeschalen van de overheidsdiensten.  De opdracht van deze vzw is het uitvoeren van zogenaamde onderzoeken om een vooringenomen stelling te bewijzen, in opdracht van één of ander ministerie.

En toch meent dit privé initiatief dat het te pas en te onpas zijn zogenaamde “expertise” kan opdringen ten voordele van steeds dezelfde groepen maar ook – en dat is veel erger – ten nadele van OOK steeds dezelfde groepen.  Ook nu weer meent directeur Jozef de Witte zich betrokken partij te voelen in het migrantenvraagstuk.  Ik denk dat het voor elke Belg ondertussen duidelijk is dat er van migratiebeleid geen sprake is, maar de voorstellen van De Witte lopen echt wel de spuigaten uit.

• Uitspraak : “Migranten hebben te weinig rechten”.  Hij baseert zich hiervoor op het ontbreken van duidelijke cijfers en het feit dat slechts 10 % van de asieldossiers positief wordt beoordeeld.  In vergelijking met autochtonen hebben migranten MEER rechten.  Over plichten wordt hier niet gesproken, nochtans één van de rechtsprincipes in dit land.
  • Verder is het ook zeer opmerkelijk dat Europa vindt dat asielzoekers niet langer moeten bewijzen dat ze asiel nodig hebben.  Met andere woorden, alle economische asielzoekers (ter informatie dat zijn zij die denken dat ze hier alles gratis krijgen zonder er iets voor te moeten doen) moeten hier met open armen ontvangen worden.
  • Illegalen krijgen een hotel of 500 € per dag dat ze hier verblijven en de overheid ze niet kan opvangen.  Daardoor moesten deze winter de belgische daklozen in de goot slapen.  Minder rechten zei u?Asielzoekers mogen meerdere keren een aanvraag indienen.  Toch een raar principe wanneer men weet dat er slechts 5 redenen zijn waarom je asiel kan aanvragen.  Die redenen veranderen niet om de paar maanden hoor.
  • Wanneer asielzoekers of migranten misdaden plegen (moord, overval, diefstal, drugs, etc… etc…) heeft dit totaal geen invloed op hun asielprocedure of op enig uitwijzingsbeleid.  Ze worden zelfs niet meer opgesloten.
  • Bij migranten met een islamitische achtergrond wordt die achtergrond meegenomen bij de bepaling van een strafmaat die bijna altijd voordeliger uitdraait voor de migrant dan voor de autochtoon.
  • Er is zelfs discriminatie tussen de migranten onderling.  Een Europese migrant (of een migrant uit een redelijk welvarend land) wordt aan de migratiebepalingen gehouden, namelijk dat zijn familieleden hier enkel recht hebben op onderwijs en medische verzorging maar dat hij zelf moet instaan voor hun onderhoud.  Voor magreb migranten of migranten uit het midden oosten geldt die bepaling niet.
  • Gezinshereniging is onbeperkt voor magreb migranten.  Voor andere migranten is het beperkt tot de onmiddellijke gezinsleden (vrouw en kinderen).
• Uitspraak : “Belg worden moet een recht zijn na vijf jaar. De naturalisatieprocedure door de Kamer moet worden afgeschaft en vreemdelingen die hier vijf jaar wettig verblijven moeten door eenvoudige verklaring Belg kunnen worden”.   Meneer De Witte stelt dus voor dat we iedereen op zijn woord geloven wanneer die zegt Belg te moeten worden?  Ik durf hier een ander voorstel tegenover zetten.  “Belg worden kan pas na 10 jaar.  In die 10 jaar moeten er duidelijk bewijzen zijn dat de indiener een grote band heeft opgebouwd met het land, 10 jaar in staat is geweest om zichzelf en zijn familieleden te onderhouden, dat  en al de gezinsleden waar hij voor instaat onberispelijk de taal van de regio spreken en waar hij op het einde een proef aflegt om dit alles te bewijzen.  Ook dient hij een contract te ondertekenen dat hij ten allen tijde de eigenheid, de wetten en de plichten van zijn nieuwe vaderland te respecteren en zich eraan te houden.“
• Uitspraak : “De strijd tegen de schijnhuwelijken wordt veel te strikt gevoerd. Vaak volstaat het al dat één van de kandidaat-trouwers illegaal in het land is om een onderzoek naar een schijnhuwelijk te starten. Dat kan niet“.   Ik vind dat de strijd tegen de schijnhuwelijken nog moet opgevoerd worden.  Of vind meneer De Witte het normaal misschien dat de partners elkaars familienaam, de naam van de ouders of de broers niet kennen wanneer daarna gevraagd wordt?  Pakkend voorbeeld van zo’n schijnhuwelijk was het huwelijk tussen een marokkaanse jongen en een belgisch meisje in de reportage van Annemie Struyf over geloof.  Vlaamse en Waalse meisjes worden gelokt met mooie beloften om zich te laten bekeren, enkel en alleen om huwelijkspartners te hebben voor jongens die in Marokko op een zorgeloze en kosteloze toekomst in België zitten te wachten.  Het is zeer eenvoudig : wanneer je recht in je schoenen staat dan moet je geen onderzoek vrezen.  Het is trouwens al zeer vreemd dat een Belg zou willen trouwen met een illegaal maar goed, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Het is eigenlijk zeer eenvoudig.  Er bestaat een migratiewet (waarschijnlijk dringend aan herziening toe).  Die migratiewet is van toepassing op iedereen die wil migreren naar België.  Die migratievoorwaarden zijn openbaar en zijn vrij te raadplegen voor eenieder die migratieplannen heeft.  Wanneer men denkt dat men in aanmerking komt dan dient men een aanvraag in.  Die aanvraag moet gestaafd worden door bewijzen die de AANVRAGER zelf moet aanbrengen.  Die bewijzen moeten correct zijn.  De kandidaat-migrant moet er zich ook van bewust zijn dat hij kans loopt gesanctioneerd te worden wanneer hij zijn voorwaarden schendt en hij moet er zich ook van bewust zijn dat migratie niet wil zeggen “profiteren van de sociale voorzieningen in het land van melk en honing” maar ook economisch, sociaal en cultureel bijdragen aan de welvaart in het kandidaat-land.

Door verschillende behandeling te eisen voor verschillende migratie-aanvragers werkt het CGKR discriminatie onder migranten in de hand.  Door uitzonderingen te eisen op wetten en regels werkt het CGKR de discriminatie met de autochtone inwoners in de hand.

De oplossing is simpel : vermits het CGKR geen enkele legitimiteit heeft en practisch geen eigen financiële middelen stel ik voor om deze vzw op te heffen.  Weeral zoveel overheidsgeld en belastingsgeld dat voor betere doelen aangewend kan worden.

Gelukkig nieuwjaar

Sint ontheiligd

De grote, politiek-correcte en oh-zo rode VRT heeft woord gehouden.  Sinterklaas is gisteren gearriveerd in Antwerpen zonder kruis op zijn mijter.  In plaats daarvan was zijn hoofddeksel versierd met dollartekens.

Onze openbare omroep drijft het politiek-correcte denken zover dat ze hun eigen symbolen ontheiligd.  Of is men vergeten dat Sint Nikolaas een Katholieke bisschop was uit Mira.  Is men vergeten dat sinterklaas een zuiver christelijke traditie is?  Waarom is het dan nodig om zijn geschiedkundige benadering te verkrachten omwille van het multiculturele ideaal?

Wat volgt er daarna?  Geen kerstbomen meer, geen stallekes, geen paasklokken… in het Antwerpse stedelijk onderwijs zijn ze daar al redelijk ver in gevorderd.  Een aantal gemeentehuizen zet al geen kerstboom meer omwille van het politiek-correcte denken.  Maar het gaat nog verder : apotheken die een kruis op hun geneesmiddelen zetten, mag niet meer wegens TE zeer verwijzend naar het katholicisme.

Gaat het Rode Kruis dan ook zijn vlag moeten aanpassen omdat dit rode kruis verwijst naar de kruisvaarders?

Onze linkse machthebbers rammen ons te pas en te onpas het ontheiligen van onze symbolen en maatschappij door onze stroot.  Maar hoe staat de doorsnee moslim hiertegenover?  Ik heb het hier niet over een aantal fundamentalistische koranlezers die thuis hun vrouw afranselen omdat het in de koran staat.  Ik heb het hier over jan-met-de-baard, de doorsnee moslim die zijn kinderen naar school stuurt, die door onze straten loopt, die naar onze winkels gaat.  Is die vragende partij voor het verkrachten van onze geschiedenis?  Ik zou het graag weten, maar ik heb zo het vermoeden dat zij veel liever een originele kindervriend zien, een kerstboom met glanzende ballen en een haas die chocolade brengt.  Ik kan uiteraard verkeerd zijn.

Wat is racisme?

Met dank aan "Goeie Vraag"

Vanmorgen schrok in toen ik via mijn google alerts op een website terecht kwam waar men mij ervan beschuldigde een racist te zijn.  Ik vroeg me af waarop men zich dan wel baseerde en besloot heel het artikel te lezen.  Niet alleen ik kreeg een veeg uit de pan, ook Jurgen Verstrepen, John Vrancken en Patrick Ghys werden grondig door de mangel gehaald.  Ik bevond me dus in goed gezelschap.

Maar wie schetst mijn verbazing toen ik zag wie de auteur was van dit samenraapsel van knipsels, die in willekeurige volgorde aan elkaar gekleefd waren?  Mevrouw Mary Honeyball (what’s in a name) een Europarlementslid voor London.  Onnodig erbij te vertellen dat de dame lid is van Labour maar ze houdt zich vooral bezig met uit te vlooien wie er allemaal niet in haar straatje past en veegt die dan – meestal willekeurig – de mantel uit.

Als er iets is waar ik allergisch aan ben dan is het de beschuldiging van racisme.  In mijn blogs, in het dagelijkse leven, in al wat ik doe probeer ik de mensen te beoordelen op hun woorden en daden, niet op hun uiterlijk, afkomst of uit welke broek ze gevallen zijn.  Ik ben uiteraard niet blind voor een aantal uitwassen en in het kader van vrije meningsuiting, die nog steeds mijn grondwettelijk recht is, maak ik regelmatig observaties. Maar blijkbaar is dit irrelevant voor deze wilde weldoenster uit Londen.  Misschien omdat het begrip “racisme” zo rekbaar is.

Wanneer men zegt : “alle negers zijn dom” dan is dat racisme.  Men beoordeelt een hele bevolkingsgroep op basis van enkele demografische karakteristieken.

Wanneer men zegt : “alle negers zijn keigoede dansers” dan is dat geen racisme.  Nochtans wordt diezelfde bevolkingsgroep iets toegedicht op basis van hun demografische eigenschap.  Misschien zijn er wel zwarte medemensen die een hekel hebben aan dansen, die de ene voet niet voor de anderen kunnen zetten en die zich storen aan het feit dat ze altijd maar weer te horen krijgen dat negers goed kunnen dansen.

Waarom is het eerste voorbeeld racistisch en het tweede niet?  Evengoed zijn er mensen die last hebben van die kwalificatie.  U zegt : dat komt omdat dom negatief is en goed kunnen dansen positief.

Waarom is het dan geen probleem om te stellen : alle Vlaams Belangers zijn racisten!  Volgens het bovenstaande zou dit ook discriminerend zijn, nochtans heeft Jozef De Witte geen probleem met deze uitspraak ten overstaande van het Vlaams Belang.

U ziet het, de beschuldiging van racisme is een instrument van de zogenaamde progressieven om de zogenaamde onverdraagzamen te stigmatiseren.

Oh wacht, het stigmatiseren van een hele bevolkingsgroep op basis van ras, kleur of overtuiging mocht niet.  Of… mag alleen rechts dit niet?