NaNoWriMo winnen op je dooie gemakje

crest_square-b23dbe8d9b80265765b27ccd9b5d4811NaNo Wat? Voor diegenen die niet weten wat NaNoWriMo is, hier alvast de verklaring. Het staat voor NAtional NOvel WRIting MOnth en is een initiatief van een Amerikaanse non-profit om meer mensen aan het schrijven te krijgen. Op hoeveel bucket lists staat niet: “een boek schrijven”? Velen dromen er van maar de meesten vinden de moed of de tijd niet om er ook daadwerkelijk iets mee te doen.
NaNoWriMo daagt je uit: Schrijf tijdens de maand november 50.000 woorden neer. Hoe, maakt niet uit. Met de hand in een schriftje, online of via een schrijfprogramma. Zo lang je maar aan je gemiddelde van 2000 woorden per dag komt. En je staat er niet alleen voor, samen met jou zijn er in Vlaanderen alleen al honderden kandidaat-schrijvers die hun lang gekoesterde droom in vervulling zien gaan.
Twee jaar geleden deed ik zelf mee en wat ik nooit voor mogelijk had gehouden was een feit. Eind november stond mijn teller op 52.384 woorden. Als beloning mocht ik een jaar lang een badge met “Winner” tonen aan de wereld.
Dit jaar doe ik opnieuw mee. Voor de nieuwelingen deel ik hier alvast een aantal tips over hoe je de maand overleefd en hoe je je doel bereikt.

Als je wil winnen moet je van je boek houden

Iedereen kan natuurlijk woorden op papier of op het scherm kladden, daar is geen kunst aan.  Het probleem is om genoeg inspiratie te hebben om het tot 50.000 te schoppen.  Daarvoor moet je echt in je boek leven, op voorhand weten waar het over gaat, wat de spanningsbogen zijn, je personages een gezicht geven en heel de synopsis hebben uitgewerkt.  Dan is het nog maar een kwestie van invullen.  En ja, dat vergt best wat van je tijd maar het is zeker haalbaar.  Zorg er dus voor dat je van je NaNo project ook een echt boek wil maken.

Je personages worden je vrienden

Personages zijn, samen met het plot, het hart van je boek.  Denk na over je hoofdpersonages.  Wie is de held en waarom?  Wie is zijn antagonist en waarom?  Zorg dat je ze door en door kent zodat je ook weet hoe ze zullen reageren op plotwendingen, valkuilen, bedreigingen maar ook liefde en sexualiteit.

Je boek in één zin

Begin met heel je boek samen te vatten in één zin.  Bijvoorbeeld: “Wanneer David zijn leven na een zwaar ongeluk drastisch ziet veranderen is er maar één oplossing, hij moet zich los maken van het verleden om de toekomst te kunnen omarmen”.

Maak een outline

Een boek is zoals elk ander project, het vergt een plan van aanpak.  En nee, het haalt de creativiteit niet uit je werk.  Ik hoor mensen vaak zeggen: “ik weet nog niet hoe mijn verhaal gaat aflopen, ik zie wel welke weg het op gaat.”  Raar genoeg hebben die de 50.000 woorden niet gehaald, gewoon omdat ze geen backup plan hebben voor wanneer ze vast zitten.  Als je op voorhand een outline maakt met de hoofdpunten, heb je altijd ankers om naar terug te keren, zelfs als je jezelf oeverloos verliest in een scene die drie hoofdstukken lang is.  In ons voorbeeld zou dat als volgt zijn:

  • David is een rijke playboy die door een ongeluk verlamd geraakt
  • Het aanvaarden van dat feit doet zijn wereld instorten
  • Hij belandt in een depressie
  • Zijn vrienden laten hem één voor één in de steek
  • Zijn enige uitweg is zelfmoord plegen
  • Wanneer dat ook niet lukt, blijkt er maar één weg over, de weg vooruit
  • Hij aanvaardt zijn beperking
  • Hij ontdekt nieuwe talenten
  • Hij leert iemand nieuw kennen
  • Hij wordt een gevierd schrijver.

Doe research

Lezers zijn niet dom, ze hebben internet en informeren zich.  Wanneer je over iets schrijft moet het ook correct zijn.  Je kan jezelf een kleine dichterlijke vrijheid veroorloven, maar schrijf geen domme dingen.  Een inbreker kan met een revolver geen tien schoten lossen.  En uit een lijk dat twee uur dood is kunnen nog geen maden kruipen.  Research helpt je ook met het bouwen van een wereld waarin je boek zich zal afspelen.  En om het visueel te maken kan je een moodboard bouwen.  Zoek foto’s van acteurs die eruit zien zoals je personages, zoek foto’s van locaties (als je geen fantasy of SF schrijft tenminste), steden, huizen, wegen, auto’s en zo meer.  Wanneer je inspiratie is opgedroogd helpt je moodboard je weer verder.

Hoe vind ik de tijd?

Het doel van NaNoWriMo is om mensen de routine van het regelmatige schrijven aan te leren.  Om de 50.000 te halen moet je een gemiddelde van 2.000 woorden per dag schrijven.  Zelfs met werk, gezin en studie is dat haalbaar.  Het vergt je amper een uurtje per dag.  Je kan een uurtje vroeger opstaan of later gaan slapen.  Of je neemt al je feuilletonnetjes tijdens de maand november op en bekijkt ze in december tijdens een binge watch weekend.  Of je gebruikt een agenda om je activiteiten te plannen zodat je ook je schrijfuurtje in je bezigheden kan inplannen.  Verwittig ook familie en vrienden dat ze in november niet al te veel beroep op je moeten doen want dat je bezig bent de volgende Nobelprijs voor de literatuur te creëren.

Niemand leest je NaNoWriMo schrijfsels …. dus laat je remmen los!

Ga er niet van uit dat wat je schrijft ooit zijn weg naar een boek op de boekenplank vindt.  Misschien wel of misschien gebruik je er ooit wel stukken uit of gebruik je de ideeën voor een boek dat later uit je klavier zal vloeien.  Maar het hoeft niet, dat is niet het doel van WriMo.  Het doel is te schrijven en nog eens te schrijven.  En wil jij niet dat het gelezen wordt dan is dat maar zo.  Maar je mag het uiteraard ook publiceren als je het met de wereld wil delen.  Jij bent de baas en de baas beslist 🙂

GEEN correctie in november

Iedereen heeft de neiging om zijn werk te corrigeren en dat is ook goed.  Maar doe dat nu es niet in november!  Laat schrijffouten of kromme zinnen gerust staan, die haal je er wel uit tijdens de eerste redactie.  Maar schrijf en schrijf en schrijf.  Er is niets zo tijdverslindend dan een geschreven tekst te corrigeren, tijd die je normaal zou moeten gebruiken om te schrijven.  Om je echt te focusen op de 50.000 kan je best elke dag of elke week de tekst van de afgelopen dag/week tellen en het aantal opschrijven.  Of je registreert je op de site van NaNoWriMo en paste je tekst in de woordteller.  En wil je echt heel snel dat doel behalen, beperk je dan tot korte woorden, die vergen minder tijd en tellen lekker op.  Hou er dan wel rekening mee dat je al die onzinnig korte stukjes later moet herwerken tot leesbare tekst. 🙂

Een boek is nooit zo slecht dat het niet verbeterd kan worden

Denk nooit dat jou boek slecht is, elk boek is voor verbetering vatbaar.  Ik ken een schrijfster die met haar eerste boek meteen een doorbraak forceerde en de nieuwe ster aan het thriller firmament werd.  Nu, 7 boeken later wil ze het eerste gaan herschrijven omdat ze het afschuwelijk vindt.  Schrijfstijl heeft zijn plaats maar is niet het belangrijkste.  Zorg gewoon dat de lezer wil blijven lezen, de skills komen later wel.

Hoe verder bij een writers block?

Het is een bekend fenomeen… wanneer je er het minst op voorzien bent is het daar – writers block.  Je krijgt geen zinnig woord meer op papier.  Geen nood, begin een nieuwe pagina en schrijf over iets totaal anders.  Verzin een kinderverhaaltje, schrijf over je medereizigers op de trein, schrijf over je donkerste gedachten.  Ben je weer lekker leeg, zet dan je irrelevante tekst in een andere kleur en werk verder aan je manuscript.  Denk eraan, WriMo gaat om het aantal woorden.  Dus ook je totaal irrelevante woorden.  En wanneer je je boek wil afwerken gooi je die pagina’s er gewoon uit.

En vooral… zorg dat je plezier hebt!

Zo lang je niet van plan bent om van schrijven je beroep te maken, moet je er vooral plezier aan beleven.  Het mag niet iets worden waar je tegenop ziet.  Maak het gewoon leuk.  En heb je eens een dag totaal geen zin in schrijven, dan is dat zo.  Zorg wel dat je het later inhaalt en gebruik die baaldag om wat opzoekwerk te doen of om je personages wat af te borstelen.  Of ga een dagje op stap en hou de mensen rondom jou in het oog.  Probeer hen te beschrijven en je zal zien dat het later in je verhaal misschien van pas komt.

 

SUCCES!

Advertenties

De oorsprong van uitgeholde pompoenen

jack-o-lantern_2003-10-31Sinds een week of twee begint het echt aan te voelen als herfst.  De dagen zijn duidelijk korter geworden, op het einde van de maand beginnen we weer aan het winteruur en de temperatuur buiten is merkelijk gedaald.

De bomen en planten hebben het eindelijk ook begrepen en laten zachtjes hun bladeren vallen.  De tapijten rode, bruine en gele bladeren beginnen flink dik te worden in onze lanen en parken en de geur van houtvuur en kolenkachels vult tegen de avond onze neusgaten.

In de supermarkten komen langzaam de pompoenen in de rekken.  Pompoenen om soep van te maken, maar ook sierpompoenen om aan de voor- of achterdeur te leggen.  Nog even en het is Haloween of All Hallow’s Eve.  En hoewel niet Europees van oorsprong heeft ook de traditie van het uithollen van pompoenen hier stilaan ingang gevonden.

Aan de overzijde van de grote plas noemen ze zo’n uitgeholde pompoen met een lichtje een jack-o-lantern.  Meer nog, ik deze tijd van het jaar kon men in de moerassen ook vaak bewegende mysterische lichtjes waarnemen.  Die werden veroorzaakt door rottende planten, die een gas afgaven dat ontbrandde wanneer het in contact kwam met statische electriciteit of warmte.  In de 17de eeuw kende men de oorzaak van deze lichtjes uiteraard nog niet, daarom verzonnen mensen zelf een plausibele reden voor deze mysterieuze lichtjes.

De Jack-O-Lantern komt oorspronkelijk uit Ierland waar rond de jaren 1500 verhalen werden verteld over een man die Jack heette.  Hij was een hoefsmit en had de duivel uitgenodigd voor een drankje in de lokale pub.  Maar Jack was een beetje gierig en hij wilde niet zelf betalen voor de drank, daarom besloot hij de duivel te verleiden om zichzelf in een muntstuk te veranderen zodat hij daarmee de rekening kon voldoen.  De duivel vond dit best grappig en voldeed aan het verzoek van Jack.  Maar de man had helemaal geen intentie om zijn rekening te betalen en stak de munt in zijn zak, onder een stuk zilver zodat de duivel zich niet terug in zijn normale gedaante kon veranderen.

Na een tijdje liet hij de duivel terug vrij maar met de belofte dat de demon geen wraak zou nemen voor het grapje en dat hij de ziel van Jack niet zou opeisen.  Jack had echter zijn lesje niet geleerd en even later nam hij de duivel opnieuw beet door hem te vragen om in een boom te klimmen.  Hij kerfde een kruis in de boom zodat de duivel er niet meer uit kon.  Opnieuw liet hij de demon vrij onder de voorwaarde dat hij zich niet zou wreken op zijn ziel en hem opeisen.

Toen Jack eindelijk stierf en aan de poorten van de hemel stond, wilde God hem niet binnen laten omwille van zijn gierigheid.  Maar de duivel deed zijn belofte gestand en liet Jack ook niet in de hel binnen.  Als troostprijs kreeg hij een enkel brandend kooltje dat hem de weg zou wijzen in de nacht om zo “zijn persoonlijke hel” te vinden.  Jack deed het brandende kooltje in een uitgeholde raap en sindsdien waart hij door de nacht op zoek naar zijn eigen hel.  De lichtjes in het moeras werden aanzien voor Jack, die op zoek was en ze werden dan ook “Jack of the Lantern” of Jack-o-Lantern genoemd.

Maar toen de Ieren tijdens de grote depressie in grote getalen naar Amerika emigreerden, namen ze hun tradities en verhalen met zich mee.  Ze werden gecombineerd met andere lokale gebruiken en zo werden de uitgeholde groenten met brandende kolen of houtskool gebruikt om de herfstoogst te vieren. Rond de helft van de 19de eeuw waren de groenten geëvolueerd tot uitgeholde pompoenen die op het hoofd van een skelet leek, en werden de kern van het halloween feest.  De toon daarvoor werd in 1892 gezet door de burgemeester van Atlanta, toen zijn vrouw 7 uitgeholde en verlichte pompoenen rond hun huis zette op de avond van het halloweenfeest.  Hierdoor kon Jack eindelijk rust vinden en sindsdien zijn de pompoenen onlosmakelijk verbonden met de herfst, het einde van de oogst en het halloweenfeest.

Onderzoekers ontdekken de oorzaak van non-Gluten overgevoeligheid voor tarwe

Tot nog toe keken mensen je vreemd aan wanneer je zei dat je overgevoelig was voor tarwe.  De eerste vraag die ze gewoonlijk stellen is: “ah, je hebt een Gluten allergie?”.

Onderzoekers hebben nu ontdekt dat er wel degelijk zoiets bestaat als een overgevoeligheid voor tarwe die niets te maken heeft met de gluten in de korrel.  Ze hebben een groep van proteïnen ontdekt die symptomen van astma, MS, chronische pijn en andere symptomen kan teweeg brengen.

Glutenvrije diëten waren een absolute noodzaak voor mensen met Coeliakie, dat bij inname van gluten een hevige immunologische reactie veroorzaakte die op termijn schade aan de ingewanden, algemene ontstekingen en problemen met voedselopname kunnen veroorzaken.  Maar één of andere marketing manager zag een gat in de markt en de voedingsindustrie gebruikte het glutenvrije dieet al snel om gewicht te verliezen, te ontgiften en meer van die onzin zoals het verhoren van je libido en de capaciteit van je hersenen te verhogen.

De Gluten-hype had één groot nadeel, namelijk dat er wel degelijk een derde groep bestaat van mensen die geen tarwe eten, namelijk zij die geen Coeliakie hebben maar wie ziek worden door het eten van tarwe.  Deze groep kon op weinig begrip rekenen, niet van de omgeving en nog minder van de wetenschappelijke wereld, die deze groep al snel klasseerde bij de druktemakers en aandachtzoekers.

Maar in juli van dit jaar ontdekte een groep van internationale onderzoekers dat mensen met non-gluten tarwe overgevoeligheid wel degelijk ziek werden wanneer ze tarwe aten.  De voering van hun darmen was beschadigd en bloedonderzoek toonde hoge waarden voor systemische infecties.

Een andere groep onderzoekers vertrokken van het vermoeden dat één of andere proteïne de boosdoener was.  Ze bekeken een groep Amylase-Trypsine inhibitoren of ATI’s.  Het is een relatief kleine groep die ongeveer 4 % van de tarweproteïnen vertegenwoordigt maar ze zijn zeer krachtig.

Deze wetenschappers ontdekten dat het eten van pure ATI’s allerlei vreemde en vervelende reacties in het lichaam teweeg kunnen brengen.  Ontstekingen in de darmen maar ook in de lymfeknopen, nieren, milt en hersenen waren daar het gevolg van.  En diezelfde ontsteking kan de aanstoker zijn van auto-immuunziekten zoals reumatoïde arthritis, MS, astma, lupus en IBD of ontstekingen van de darmen.

Hoofdonderzoeker Dr. Schuppan van de Johannes Gutenberg universiteit in Duitsland stelt dat ATI en gluten een gelijkaardige maar toch onderscheiden reactie veroorzaakt in het lichaam.  ATI’s van tarwe besmetten vaak ook commerciele gluten en activeren daardoor een bepaald soort van immuuncellen in de darm en andere weefsels en kunnen zo bestaande symptomen of bestaande ontstekingen verergeren.

Conclusie: brood van de warme bakker is niet voor iedereen zo gezond als beweerd wordt.  We hebben al glutenvrij brood bij sommige bakkers en speciaalzaken.  Nu wordt het tijd voor ATI-vrij brood.  En tot dan wil zuiver speltbrood ook wel helpen.

De schrijfbende

Twee jaar geleden deed ik mee aan NaNoWriMo, een initiatief van een non-profit organisatie om tijdens de maand november de 50.000 eerste woorden van je nieuwe roman te schrijven. Haalde je de 50.000 dan had je gewonnen.
Ik schrijf graag, al heel mijn leven. Op school schreef ik de opstellen van mijn vriendjes en vriendinnetjes. Later begon ik korte verhalen te schrijven. Nog later maakte ik leesboekjes voor mijn kinderen en toen de oudste 12 was heb ik mijn eerste (jeugd)boek geschreven. Niet dat ik ooit iets uitgaf, sommigen van mijn korte verhalen stuurde ik in naar de radio en sommigen ervan werden effectief voorgelezen. Maar verder dan dat kwam ik niet. Een poging om mijn jeugdboek te laten uitgeven bezorgde me een kater. Hoewel iedereen er dol op was zag geen enkele uitgeverij er brood in. Dus werd mijn ambitie om schrijver te worden begraven onder een boel andere hobbies, nochtans was de kriebel nooit helemaal weg.
Toen mijn oudste dochter op punt stond om te bevallen van mijn eerste kleinkind, nu 10 jaar geleden, ben ik beginnen bloggen. Dat was toen helemaal nog niet zo hip als nu, maar ik vond het leuk omdat ik voor een – zij het eerder beperkt publiek – kon schrijven. En mijn columns werden ook gelezen, ja soms zelfs opgepikt door de media. Was dit de doorbraak? Nauwelijks.
Toen we in 2011 op reis waren in Portugal kreeg ik het virus opnieuw te pakken. Daar was niet meer voor nodig dan een bezoekje aan een paar ruïnes of plaatsen waar je een bijzondere moord zou kunnen plegen. Nog voor we terug thuis waren stond de synopsis van “Moord in Sintra” op papier.
Toen ik in 2014 besloot om deel te nemen aan NaNoWriMo (of National Novel Writing Month) was het eerste boek klaar en ik zag wel brood in een vervolg. Dus schreef ik die maand november mijn 30.000 woorden van het vervolg.
Het leuke aan die maand was dat we op regelmatige tijdstippen bij elkaar kwamen om te schrijven, voornamelijk in de kelder van een gamerscafé in Antwerpen. Zoals altijd voelden velen zich geroepen en zagen zichzelf al op de New York Bestseller List staan, weinigen hadden ook de drive om na die maand verder te gaan. Behalve Evi, Evelyn en ik.
Nu, twee jaar later, houden we de gewoonte nog steeds in ere om elke maand een namiddag te blokkeren in onze drukke agenda’s om samen te komen, te schrijven aan onze boeken, onze ideeën aan elkaar af te toetsen of gewoon om te vragen: hoe schrijf je dit nu weer? Een soort literair café maar dan in het klein, want ook werken van andere auteurs worden besproken, zelfs TV series of films. Hoewel we verschillende genres schrijven zijn er genoeg overeenkomsten om de maandelijkse schrijfnamiddagen levendig te houden. En het zorgt ook voor de nodige motivatie om toch weer dat volgende hoofdstuk te schrijven. Om toch dat oude verhaal weer op te nemen en te kijken of je het kan herschrijven.
En wanneer het boek er dan ook eindelijk is … wat een groter genot om het te delen met je schrijfvriendinnen. En wie weet komen er in de toekomst nog een paar auteurs-in-spé bij die vastbesloten zijn er iets van te maken, door de muur te gaan tot het boek in de winkel ligt. Want schrijver…. dat ben je alle dagen en niet enkel tijdens de maand november.

Boerkini of Boerkiwel?

Vandaag heeft de Raad van State in Frankrijk tijdelijk het boerkini verbod ingetrokken. Juist op tijd want het seizoen was bijna gedaan, stel u voor!
Ongeacht of je nu voor of tegen uiterlijke tekenen van religie bent, het was gewoon een ongelofelijk dwaas verbod. Want uiteindelijk is het er gekomen omdat de rest van Cannes en Nice om ter blootst rond liep en een aantal moslimdames besloten om de warmste dagen van het jaar in duikerspak rond te lopen. Uiteindelijk is het hun probleem dat ze dan zweten gelijk een rund, maar met hygiëne had dat verbod uiteindelijk niks te maken. Want, als je de lijn doortrekt, dan mag oma ook niet meer in haar zomerkleedje op een badhanddoek onder een parasol op het strand zitten. Dan is oma of tante Louise ,die omwille van haar omvang in geen honderd jaar in een badpak wil, verplicht om hun zomerkleedje te wisselen voor een badstoffen niemandalletje, en dat alles uit naam van égalité.
Nee, het was duidelijk dat het verbod niks te maken had met hygiëne, waarschijnlijk stak het een paar sponsors van de koningin en de keizerin der franse badsteden de ogen uit en was een telefoontje naar de burgemeester genoeg. In het huidige klimaat waarin alles wat moslim is vals is, was het makkelijk om dit rondje moslimpesten te verantwoorden.
Ik vond het dus te zot om los te lopen en dat is mijn persoonlijke mening. Maar ik weiger ook mee te gaan in het discours dat een boerkini net MOET om de moslima eindelijk te geven wat ze zolang heeft moeten ontberen, namelijk de mogelijkheid om ook eens van het water te proeven zonder haar (of die van haar man) religieuze voorschriften met de voeten te treden. Iemand die beslist om volgens de Sharia te leven door slaafs te luisteren naar haar man en zich te bedekken als een pinguin omdat moslim mannen blijkbaar hun pik niet in hun broek kunnen houden als ze een stukje bloot vlees zien, moeten maar consequent zijn. Geen bloot vlees is geen bloot vlees, ook geen blote voeten of handen dan en steek dat gezicht dan ook ineens in een zak. Het argument van de ontvoogding van de moslima is een even grote drogreden als de hygienische maatregelen van de franse burgemeesters.
Als we toch allemaal gelijk voor de wet moeten zijn in Frankrijk – zoals in de grondwet staat – dan stel ik voor dat we ook consequent zijn en gewoon niks meer dragen op het strand. Geen boerkini, geen badpak, geen bikini, monokini, zwemshort of speedo. Gewoon in je blote flikker de golven in. Dat is pas égalité!

Gratis studieboeken? Het kan.

Studeren kost veel geld, verder studeren kost nog meer.  Dus alle kleine beetjes om meer over te houden zodat je ook al eens een pizza kan gaan eten in plaats van alle dagen boterhammen met confituur helpen, en daar wil ik graag toe bijdragen.  Enfin, niet ik persoonlijk maar Bookboon.

Bookboon.com begon jaren geleden met een aantal studieboeken gratis beschikbaar te maken, de reclame om de paar pagina’s moest je er maar bijnemen.  Want die reclame zorgde ervoor dat de boeken gratis ter beschikking gesteld konden worden in de vorm van een ebook.

Sinds dat bescheiden begin is er veel veranderd.  Daar waar het in het begin om een paar business boeken ging, heb je nu een ruime keuze uit studieboeken uit de meest voorkomende categorieën zoals boekhouden, IT, wetenschappen, wiskunde en statistiek, talen en zo meer.  Naast de normale studieboeken vindt je ook een heel assortiment werken die met het zakelijke aspect te maken hebben.  Marketing, strategie en management, sales, ondernemen, persoonlijke ontwikkeling, solliciteren en ook een hele goeie reeks over het werken met office programma’s.

Al deze boeken zijn gratis, maar sinds vorig jaar is er ook een aanbod dat meer toegespitst is op interne educatie, namelijk de Corporate Library.

Niet alle boeken zijn in het Nederlands maar een groot deel wel.  Voor sommige vakken heb je alleen tekstboeken, voor anderen zijn er ook oefenboeken bij.

Neem zelf eens een kijkje bij bookboon.com en kijk of er iets van jou gading bij is.  Want gratis ebooks zijn altijd een meevaller 🙂