KUL neemt gemeenschapsdienst op de korrel

Wetenschappers aan de KUL vinden het geen goed idee dat de overheid werklozen verplicht om een beperkte gemeenschapsdienst te vervullen.  Ze verwijzen hier naar Groot Brittannië waar zo’n verplichte dienst nauwelijks meer kansen biedt op echt werk.

Volgens mij gaat Ides Nicaise hier voorbij aan het doel van zo’n gemeenschapsdienst en dat is duidelijk maken dat gratis niet bestaat.  Vandaag blijven nog te veel mensen in die werkloosheidsval hangen omdat gaan werken hen nauwelijks meer opbrengt dan gewoon thuis te blijven.  En het zijn net die mensen die duidelijk gemaakt moet worden dat werkloosheid geen carrière is maar een tijdelijke oplossing in de overgang naar een nieuwe job.  Ik vind dan ook dat men van de hardnekkige stempelaars gerust mag vragen om in ruil voor centen ook wat karweitjes op te knappen.  Nicaise noemt het dwangarbeid maar dat vind ik toch wat kort door de bocht.  De dwang is er voor diegenen die op een andere manier niet geactiveerd kunnen worden.  En ja, er bestaat ook nog altijd zoiets als : “wie niet horen wil moet dan maar voelen”, een principe dat vandaag nog te veel van tafel wordt geveegd wegens een beetje politiek incorrect.

In dit land hebben we wetten en regels.  Het is al een tijdje duidelijk dat hier niet iedereen gelijk is voor de wet maar goed.  Het principe van een rechtstaat is dat net die regels en wetten zorgen voor een gestructureerde maatschappij.  Zo staat er bijvoorbeeld in de wet dat je niet een ander zijn spullen mag stelen.  Als ik dadelijk de bakker binnen stap en een brood steel, dan moet ik daar de gevolgen van dragen.

Gaan werken is ook in een aantal wetten en regels gegoten.  Als je gaat werken dan krijg je daarvoor in ruil geld, je loon.  In de wet is vastgelegd dat dit loon niet lager dan een bepaald bedrag mag zijn omdat we dan spreken van uitbuiting door je werkgever.  Omgekeerd geldt dus ook, als je geld wil moet je daarvoor gaan werken.

Nu hebben we in België een systeem dat Sociale Zekerheid heet.  Elke maand dragen alle mensen die gaan werken een deel van hun loon af.  Hoeveel hangt af van de hoogte van je loon en dat kan tot bijna de helft bedragen.  Dit geld wordt gebruikt om onze overheid te betalen, om nieuwe straten aan te leggen maar een deel daarvan is ook een spaarpotje.  Zo draagt het bij aan ons pensioen – we sparen dus voor als we niet meer kunnen gaan werken – en aan een spaarpotje voor werklozen.  Dat wil dus zeggen dat je recht hebt op een deel van dat spaarpotje waar je zelf mee voor gespaard hebt.  Maar dat spaarpotje is beperkt, het is niet groot genoeg om de rest van je dagen in de hangmat mee te gaan hangen.  Dus moeten er keuzes gemaakt worden.  En moeten mensen, die een carrière uitgebouwd hebben als werkloze op één of andere manier duidelijk gemaakt worden dat dit de maatschappij ondermijnt.  Daarom dat ik ook geen probleem heb om van sommige groepen een wederdienst te verlangen.  Leefloners die best in staat zijn om te werken maar daar geen zin in hebben of te kieskeurig zijn.  Werklozen die in de hangmat blijven hangen omdat gaan werken hun nauwelijks meer opbrengt.

Meneer Nicaise had misschien beter zijn huiswerk gemaakt in plaats van onzinnige uitspraken over dwangarbeid te doen.  Ik heb altijd geleerd : “voor wat hoort wat”.  Stevaert heeft geprobeerd ons te doen geloven dat gratis iets fantastisch is.  Uiteraard was dat een marketingstunt want uiteindelijk moet iemand de rekening betalen.  En jammer genoeg is dat telkens weer u en ik, waarde mede-werknemer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s