Mensen vergeten snel

Donderdag, 10 december 2015

IMG_0526Ik was de afgelopen dagen weer in Parijs, de tweede keer sinds de aanslagen die de wereld met verstomming sloegen.
Daar waar de stemming vorige keer nog grimmig was leek het vandaag alsof toeristen en Parijzenaars dit maal al vergeten waren dat een paar weken geleden terroristen de stad op zijn grondvesten deden daveren. Dat ze in het 10de arrondissement als gekken op terrassen en in cafees schoten, dat ze probeerden om in het Stade de France een bloedbad aan te richten en dat ze in de Bataclan, tijdens een metal concert meer dan 100 jonge mensen afmaakten met oorlogswapens.
Vandaag gaat het leven weer zijn gewone gang, mensen gaan in drommen kerstinkopen doen, in de Gare du Nord kan je opnieuw over de koppen lopen.  Toeristen vertrekken of komen aan, mensen nemen de metro naar hun werk of keren terug naar huis.  Daar waar twee weken geleden de straten nog zo goed als leeg waren, waar de bistros en restaurantjes bijna leeg waren, zitten ze nu weer afgeladen vol.
Daar waar vorige keer niemand echt wilde praten over wat er gebeurd was, neemt niemand dit keer nog een blad voor de mond. Sommigen kwaad, razend, geven de moslims als groep de schuld van deze terreurdaad die hun stad in het hart had geraakt. Anderen genuanceerder, onbegrijpend, triest maar ook kwaad. Niet zo zeer op de moslim met de pet maar op de aanstokers van dit drama.
Dit keer kom ik ook dingen te weten die niet in de kranten bij ons verschenen. Dat de jongens bang waren, onzeker, wanhopig. Waar het eerst leek alsof het om een professioneel georchestreerde actie ging bleek vandaag dat dit zeer onwaarschijnlijk was.  Of toch waar het de terroristen aan de Stade de France betrof.  Ze waren zenuwachtig, gedroegen zich schichtig waardoor ze de aandacht trokken van de bewaking die er uiteindelijk voor zorgden dat ze het stadion niet binnen geraakten. Toen duidelijk werd dat ze hun missie niet konden volbrengen hebben ze een rustige straat of een leeg cafė opgezocht om zichzelf tot ontploffing te brengen. Sommigen opperen zelfs dat de bomgordels vanop een afstand tot ontploffing werden gebracht om de jonge mannen te straffen voor het mislukken van hun missie.  Veel meningen, veel veronderstellingen.  Welke waar zijn en welke ontsproten aan de fantasie van de Fransen, weet ik niet.  Maar in ieder geval lijkt de schok een beetje achter hen te liggen.  De volgende fase is aangebroken, die van de boosheid.
Ik schrijf dit stukje terwijl ik wacht tot het tijd is om te vertrekken. Opnieuw heb ik ėėn van de brasseries in de buurt van het station opgezocht. Maar dit keer zocht ik een tafeltje ver van de ingang en zover mogelijk naar achter. Ik kan er niet aan doen maar ik ben op mijn hoede. Elke onverhoedse beweging op straat trekt mijn aandacht. Een jongen met donkere huid die het station uit rent, gevolgd door twee agenten jaagt mijn hartslag omhoog.  En toch… En toch zijn alle tafeltjes aan het grote glasraam bezet. Mensen eten er zorgeloos hun crêpe of drinken er hun koffie. Ik ben niet meer zo zorgeloos, ik ben voorzichtiger geworden. Ik wacht in mijn hoekje rustig af tot het tijd is om naar mijn trein te gaan. En ik observeer, iets wat ik anders nooit doe wanneer ik reis. Maar naast de horror van de dreiging zie ik ook veel mooie dingen. De Eiffeltoren die in het licht baadt, de batteaux mouche op de Seine, mensen die elkaar omhelzen voor de ingang van het station.
We moeten ons inderdaad niet laten bang maken, want dan hebben de terroristen gewonnen. Maar we mogen wel voorzichtig zijn en onszelf beschermen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s