De schrijfbende

Twee jaar geleden deed ik mee aan NaNoWriMo, een initiatief van een non-profit organisatie om tijdens de maand november de 50.000 eerste woorden van je nieuwe roman te schrijven. Haalde je de 50.000 dan had je gewonnen.
Ik schrijf graag, al heel mijn leven. Op school schreef ik de opstellen van mijn vriendjes en vriendinnetjes. Later begon ik korte verhalen te schrijven. Nog later maakte ik leesboekjes voor mijn kinderen en toen de oudste 12 was heb ik mijn eerste (jeugd)boek geschreven. Niet dat ik ooit iets uitgaf, sommigen van mijn korte verhalen stuurde ik in naar de radio en sommigen ervan werden effectief voorgelezen. Maar verder dan dat kwam ik niet. Een poging om mijn jeugdboek te laten uitgeven bezorgde me een kater. Hoewel iedereen er dol op was zag geen enkele uitgeverij er brood in. Dus werd mijn ambitie om schrijver te worden begraven onder een boel andere hobbies, nochtans was de kriebel nooit helemaal weg.
Toen mijn oudste dochter op punt stond om te bevallen van mijn eerste kleinkind, nu 10 jaar geleden, ben ik beginnen bloggen. Dat was toen helemaal nog niet zo hip als nu, maar ik vond het leuk omdat ik voor een – zij het eerder beperkt publiek – kon schrijven. En mijn columns werden ook gelezen, ja soms zelfs opgepikt door de media. Was dit de doorbraak? Nauwelijks.
Toen we in 2011 op reis waren in Portugal kreeg ik het virus opnieuw te pakken. Daar was niet meer voor nodig dan een bezoekje aan een paar ruïnes of plaatsen waar je een bijzondere moord zou kunnen plegen. Nog voor we terug thuis waren stond de synopsis van “Moord in Sintra” op papier.
Toen ik in 2014 besloot om deel te nemen aan NaNoWriMo (of National Novel Writing Month) was het eerste boek klaar en ik zag wel brood in een vervolg. Dus schreef ik die maand november mijn 30.000 woorden van het vervolg.
Het leuke aan die maand was dat we op regelmatige tijdstippen bij elkaar kwamen om te schrijven, voornamelijk in de kelder van een gamerscafé in Antwerpen. Zoals altijd voelden velen zich geroepen en zagen zichzelf al op de New York Bestseller List staan, weinigen hadden ook de drive om na die maand verder te gaan. Behalve Evi, Evelyn en ik.
Nu, twee jaar later, houden we de gewoonte nog steeds in ere om elke maand een namiddag te blokkeren in onze drukke agenda’s om samen te komen, te schrijven aan onze boeken, onze ideeën aan elkaar af te toetsen of gewoon om te vragen: hoe schrijf je dit nu weer? Een soort literair café maar dan in het klein, want ook werken van andere auteurs worden besproken, zelfs TV series of films. Hoewel we verschillende genres schrijven zijn er genoeg overeenkomsten om de maandelijkse schrijfnamiddagen levendig te houden. En het zorgt ook voor de nodige motivatie om toch weer dat volgende hoofdstuk te schrijven. Om toch dat oude verhaal weer op te nemen en te kijken of je het kan herschrijven.
En wanneer het boek er dan ook eindelijk is … wat een groter genot om het te delen met je schrijfvriendinnen. En wie weet komen er in de toekomst nog een paar auteurs-in-spé bij die vastbesloten zijn er iets van te maken, door de muur te gaan tot het boek in de winkel ligt. Want schrijver…. dat ben je alle dagen en niet enkel tijdens de maand november.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s