Onderzoekers ontdekken de oorzaak van non-Gluten overgevoeligheid voor tarwe

Tot nog toe keken mensen je vreemd aan wanneer je zei dat je overgevoelig was voor tarwe.  De eerste vraag die ze gewoonlijk stellen is: “ah, je hebt een Gluten allergie?”.

Onderzoekers hebben nu ontdekt dat er wel degelijk zoiets bestaat als een overgevoeligheid voor tarwe die niets te maken heeft met de gluten in de korrel.  Ze hebben een groep van proteïnen ontdekt die symptomen van astma, MS, chronische pijn en andere symptomen kan teweeg brengen.

Glutenvrije diëten waren een absolute noodzaak voor mensen met Coeliakie, dat bij inname van gluten een hevige immunologische reactie veroorzaakte die op termijn schade aan de ingewanden, algemene ontstekingen en problemen met voedselopname kunnen veroorzaken.  Maar één of andere marketing manager zag een gat in de markt en de voedingsindustrie gebruikte het glutenvrije dieet al snel om gewicht te verliezen, te ontgiften en meer van die onzin zoals het verhoren van je libido en de capaciteit van je hersenen te verhogen.

De Gluten-hype had één groot nadeel, namelijk dat er wel degelijk een derde groep bestaat van mensen die geen tarwe eten, namelijk zij die geen Coeliakie hebben maar wie ziek worden door het eten van tarwe.  Deze groep kon op weinig begrip rekenen, niet van de omgeving en nog minder van de wetenschappelijke wereld, die deze groep al snel klasseerde bij de druktemakers en aandachtzoekers.

Maar in juli van dit jaar ontdekte een groep van internationale onderzoekers dat mensen met non-gluten tarwe overgevoeligheid wel degelijk ziek werden wanneer ze tarwe aten.  De voering van hun darmen was beschadigd en bloedonderzoek toonde hoge waarden voor systemische infecties.

Een andere groep onderzoekers vertrokken van het vermoeden dat één of andere proteïne de boosdoener was.  Ze bekeken een groep Amylase-Trypsine inhibitoren of ATI’s.  Het is een relatief kleine groep die ongeveer 4 % van de tarweproteïnen vertegenwoordigt maar ze zijn zeer krachtig.

Deze wetenschappers ontdekten dat het eten van pure ATI’s allerlei vreemde en vervelende reacties in het lichaam teweeg kunnen brengen.  Ontstekingen in de darmen maar ook in de lymfeknopen, nieren, milt en hersenen waren daar het gevolg van.  En diezelfde ontsteking kan de aanstoker zijn van auto-immuunziekten zoals reumatoïde arthritis, MS, astma, lupus en IBD of ontstekingen van de darmen.

Hoofdonderzoeker Dr. Schuppan van de Johannes Gutenberg universiteit in Duitsland stelt dat ATI en gluten een gelijkaardige maar toch onderscheiden reactie veroorzaakt in het lichaam.  ATI’s van tarwe besmetten vaak ook commerciele gluten en activeren daardoor een bepaald soort van immuuncellen in de darm en andere weefsels en kunnen zo bestaande symptomen of bestaande ontstekingen verergeren.

Conclusie: brood van de warme bakker is niet voor iedereen zo gezond als beweerd wordt.  We hebben al glutenvrij brood bij sommige bakkers en speciaalzaken.  Nu wordt het tijd voor ATI-vrij brood.  En tot dan wil zuiver speltbrood ook wel helpen.

Advertenties

KUL neemt gemeenschapsdienst op de korrel

Wetenschappers aan de KUL vinden het geen goed idee dat de overheid werklozen verplicht om een beperkte gemeenschapsdienst te vervullen.  Ze verwijzen hier naar Groot Brittannië waar zo’n verplichte dienst nauwelijks meer kansen biedt op echt werk.

Volgens mij gaat Ides Nicaise hier voorbij aan het doel van zo’n gemeenschapsdienst en dat is duidelijk maken dat gratis niet bestaat.  Vandaag blijven nog te veel mensen in die werkloosheidsval hangen omdat gaan werken hen nauwelijks meer opbrengt dan gewoon thuis te blijven.  En het zijn net die mensen die duidelijk gemaakt moet worden dat werkloosheid geen carrière is maar een tijdelijke oplossing in de overgang naar een nieuwe job.  Ik vind dan ook dat men van de hardnekkige stempelaars gerust mag vragen om in ruil voor centen ook wat karweitjes op te knappen.  Nicaise noemt het dwangarbeid maar dat vind ik toch wat kort door de bocht.  De dwang is er voor diegenen die op een andere manier niet geactiveerd kunnen worden.  En ja, er bestaat ook nog altijd zoiets als : “wie niet horen wil moet dan maar voelen”, een principe dat vandaag nog te veel van tafel wordt geveegd wegens een beetje politiek incorrect.

In dit land hebben we wetten en regels.  Het is al een tijdje duidelijk dat hier niet iedereen gelijk is voor de wet maar goed.  Het principe van een rechtstaat is dat net die regels en wetten zorgen voor een gestructureerde maatschappij.  Zo staat er bijvoorbeeld in de wet dat je niet een ander zijn spullen mag stelen.  Als ik dadelijk de bakker binnen stap en een brood steel, dan moet ik daar de gevolgen van dragen.

Gaan werken is ook in een aantal wetten en regels gegoten.  Als je gaat werken dan krijg je daarvoor in ruil geld, je loon.  In de wet is vastgelegd dat dit loon niet lager dan een bepaald bedrag mag zijn omdat we dan spreken van uitbuiting door je werkgever.  Omgekeerd geldt dus ook, als je geld wil moet je daarvoor gaan werken.

Nu hebben we in België een systeem dat Sociale Zekerheid heet.  Elke maand dragen alle mensen die gaan werken een deel van hun loon af.  Hoeveel hangt af van de hoogte van je loon en dat kan tot bijna de helft bedragen.  Dit geld wordt gebruikt om onze overheid te betalen, om nieuwe straten aan te leggen maar een deel daarvan is ook een spaarpotje.  Zo draagt het bij aan ons pensioen – we sparen dus voor als we niet meer kunnen gaan werken – en aan een spaarpotje voor werklozen.  Dat wil dus zeggen dat je recht hebt op een deel van dat spaarpotje waar je zelf mee voor gespaard hebt.  Maar dat spaarpotje is beperkt, het is niet groot genoeg om de rest van je dagen in de hangmat mee te gaan hangen.  Dus moeten er keuzes gemaakt worden.  En moeten mensen, die een carrière uitgebouwd hebben als werkloze op één of andere manier duidelijk gemaakt worden dat dit de maatschappij ondermijnt.  Daarom dat ik ook geen probleem heb om van sommige groepen een wederdienst te verlangen.  Leefloners die best in staat zijn om te werken maar daar geen zin in hebben of te kieskeurig zijn.  Werklozen die in de hangmat blijven hangen omdat gaan werken hun nauwelijks meer opbrengt.

Meneer Nicaise had misschien beter zijn huiswerk gemaakt in plaats van onzinnige uitspraken over dwangarbeid te doen.  Ik heb altijd geleerd : “voor wat hoort wat”.  Stevaert heeft geprobeerd ons te doen geloven dat gratis iets fantastisch is.  Uiteraard was dat een marketingstunt want uiteindelijk moet iemand de rekening betalen.  En jammer genoeg is dat telkens weer u en ik, waarde mede-werknemer.

De kosten van een sociale samenleving

De crisis laat zich voelen bij veel mensen.  Vorig jaar werd bij 4.497 gezinnen het drinkwater afgesloten.

Toegang tot drinkwater is een universeel recht. Niemand zou van drinkwater verstoken moeten zijn, net zoals verwarming in de winter.  Ik ben er echter niet van overtuigd dat sociale tarieven voor de levensnoodzakelijke dingen de juiste oplossing is.

Sociale tarieven betekenen een extra last op de samenleving.  Want het verschil tussen het normaal tarief en het sociaal tarief wordt gedragen door u en ik.  Nu heb ik in principe niet echt een probleem om een klein beetje af te dragen zodat iemand er beter van wordt, maar het principe stoot mij voor de borst.  Sociale tarieven werken namelijk een hangmatsocialisme in de hand.  Want als je toch kan profiteren van fikse korting op water, electriciteit, gas en stookolie, vuilzakken, telefoon, bus, bibliotheek…. de lijst is eindeloos…., waarom zou je dan eigenlijk nog moeite doen om weer in het normale net terecht te komen?

Zou het niet veel zinniger zijn om voor een aantal categorieën niet te kiezen voor een sociaal tarief, maar voor een vorm van inkomensbegeleiding?  Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een aantal gezinnen problemen hebben met het stellen van prioriteiten.  Zo lijkt het vaak dat cafébezoek en roken veel hoger op het prioriteitenlijstje staan dan het betalen van de water- of de electriciteitsrekening.  Die gezinnen zijn meer gebaat bij inkomensbegeleiding of schuldbemiddeling dan bij sociale tarieven.  Wanneer ze inzien dat men er eerst voor moet zorgen dat de levensnoodzakelijke dingen betaald worden, dan zijn ze op een goede weg naar een verstandig budgetbeleid.

Een sociale samenleving is prima, maar ze mag niet verworden in een hangmatsamenleving, waarin sommigen de lusten en anderen de lasten dragen.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120205_015

Wie is de baas?

Beste mensen,

Ik hoop dat U maandag 30 januari geen plannen hebt gemaakt.  Indien wel dan hoop ik dat die plannen geen verplaatsingen noodzakelijk maken.  Want maandag hebben de vakbonden, het ABVV voorop, besloten om het land nog maar eens te gijzelen met een staking.  Niet omdat het nodig is maar om nog eens te laten voelen wie de baas is.  Indien u had gedacht dat de premier het hier voor het zeggen had, slaat u de bal totaal mis.  De bestuurders van dit land zijn Rudy De Leeuw en Luc Cortebeek en zijn opvolger.  Zij beslissen wat er wel en niet gebeurt.

‘Overdreven’ zegt u?  Ik dacht het niet.
Neem nu de staking van maandag.  Officieel gaat het land plat omdat de vakbonden vinden dat het overleg met de regering over de crisismaatregelen niet vlot genoeg verloopt.  Bij de vorige staking, op 22 december legde het overheidspersoneel het werk neer, was de reden dat er nog ‘onduidelijkheid’ heerste over een aantal punten in het regeerakkoord.

Maar wist u dat zowel het ABVV als het ACV betrokken was bij de onderhandelingen voor dit regeerakkoord?  Ze zaten wel niet mee aan tafel maar ze maakten deel uit van de technische werkgroepen die de maatregelen in detail bespraken alvorens ze door de partijvoorzitters werden goedgekeurd.  Zowel Cortebeek als De Leeuw hadden dus alle kans om tijdens de onderhandelingen hun veto te stellen tegen bepaalde voorstellen.  Dat is niet gebeurd.  En als het wel gebeurd is dan werden die bezwaren door hun eigen partijleiders niet meegenomen in hun beslissing.  Dat is nu eenmaal democratie… als de meerderheid een andere mening heeft dan een minderheid, dan moet die minderheid de duimen leggen.  Behalve als die minderheid een vakvereniging is, want dan verkiezen ze de democratie aan hun laars te lappen en het land te gijzelen.

De reden dat een aantal maatregelen op de korrel genomen worden is omdat de vakbonden vinden dat hun leden moeten inleveren wegens de crisis.
Ten eerste moet iedereen inleveren.  De senatoren hebben gezamelijk beslist om een loonsverlaging te accepteren.  De voorzitters van kamer en senaat doen hetzelfde en ook de federale regeringsleden laten een deel van hun inkomen vallen.  Zij geven dus het goede voorbeeld.  Argumenten als zouden ze dat gemakkelijk kunnen omdat ze heel veel verdienen, zijn waardeloos.  Het staat deze criticasters vrij om lid te worden van een partij en zich kandidaat te stellen.
Ten tweede verscheen net vanmorgen een artikel in De Tijd.  Volgens cijfers van de ECB is de Belg de afgelopen 10 jaar zo’n 18% rijker geworden, bovenop de inflatie.  De crisis, die door de bonden wordt aangegrepen als reden voor hun gijzelingsacties, blijkt de gemiddelde belg dus minder hard te raken dan steeds beweerd wordt.

In een oproep gisteren aan de studenten, vroeg Rudy De Leeuw begrip en solidariteit voor de staking.  Hij argumenteerde dat een staking nooit zonder hinder of last kan.  Dit is een non-argument.  Er andere manieren om zijn standpunt duidelijk te maken.  Overleg is nog steeds de enige juiste manier om tot een compromis te komen.  Maar de vakbonden zijn niet geïnteresseerd in compromissen, ze willen enkel hun eigen standpunten doordrukken.  En dat, beste mensen, is absoluut ondemocratisch.  Je kan zelfs stellen dat de vakbond in zijn huidige vorm een gevaar betekent voor de democratie.

Maar wat mij nog het meeste stoort is het argument van De Leeuw dat ze staken omdat het een basisrecht is.  Hij beseft ten volle dat hij daar iedereen last mee berokkent, dat hij schade veroorzaakt aan de economie in zijn geheel maar ook aan de portemonaie van de man in de straat.  Maar dat deert hem niet, want 10 miljoen mensen moeten zich maar schikken naar de grillen van twee mensen.  En als die twee mensen vinden dat het weer tijd is om eens met hun forsballen te rollen, dan moet heel het land daar onder lijden.

Hoe noemt men zoiets nu weer?  Juist, een dictatuur.

Ik roep dan ook iedereen, met een greintje gezond verstand, op om maandag niet mee te staken en eindelijk eens een vuist te maken tegen de dictatuur van De Leeuw en Cortebeek.  En hen te laten zien dat zij niet de mening van het volk vertegenwoordigen.  Ik ga alvast werken… u toch ook?

35 cent aub!

Ik ben nooit voorstander geweest van de “alles gratis, alles mag en kan” filosofie die geïntroduceerd werd door Steve Stunt, toen hij zijn barkeepersschort inruilde voor een net pak en zich ging bezig houden met politiek.

Ik ben altijd van mening geweest dat je de basisbehoefte betaalbaar moet houden.  Er is nu eenmaal een groep van mensen die door omstandigheden problemen hebben om een aantal dingen te betalen.  Zaken zoals basisvoedsel, basishuisvesting, basis medische verzorging en energie moet zodanig betaalbaar zijn dat iedereen er zonder moeite gebruik van moet kunnen maken.  Wij betalen namelijk allemaal de helft van ons inkomen aan de staat en daar mag diezelfde staat gerust wat voor terug doen.  Voor bepaalde inkomensgroepen zou ik ook nog durven pleiten voor gereduceerd tarief op openbaar vervoer en kinderopvang.

Voor al de andere dingen moeten mensen zich realiseren dat daar een prijs tegenover staat omdat de aanschaf van een product of een dienst ook kosten met zich meebrengt, en die kosten moeten vergoed worden.

En toch zijn er een aantal zaken waar ik een uitzondering voor wil maken.  Niet omdat ze levensnoodzakelijk zijn maar omdat men misbruik maakt van een aantal noden die we allemaal hebben.  Denk maar aan de 35 cent die je moet betalen om in een openbaar toilet je behoefte achter te laten.

Ik was gisterenavond in de Carrefour van Lier en moest dringend… enfin, ik ga er geen tekeningetje bij maken.  Ik laat dus mijn handtas bij mijn echtgenoot achter en haast mij naar de toiletruimte.  Die wordt gedeeld door zowel de Lunchgarden als de Carrefour.  Zit daar een kranig madammeke met purper gepermanent haar en een wit schortje voor.  Op tafel het obligate bordje met een paar muntjes erin, erboven een kaartje met het bedrag.  35 cent!  Onnodig te zeggen dat ik dus rechtsomkeer moest maken om eerst de nodige muntjes te gaan opvissen alvorens ik van de faciliteiten gebruik kon maken.

En wat kreeg ik daarvoor terug?  Een vies toilet.  Madam deed zelfs geen moeite om de infrastructuur proper te houden.  Ik was danig in mijn wiek geschoten!  Dit had niks te maken met het uitbaten van een commerciele activiteit.  Dit was meer het uitbuiten van de hoge noden bij het winkelende en etende publiek.  De toiletten behoorden bij het Carrefour complex dus werden ook schoongemaakt door het team dat de winkel onderhoudt.  Het publiek dat van deze faciliteiten gebruik maakte, had reeds al een bijdrage tot de winst van Carrefour geleverd door zijn aankopen.  Waarom dan misbruik maken van de hoge nood om daar ook nog eens geld voor te vragen?

Ah, maar dat madamke moet toch ook betaald worden, hoor ik u al zeggen.  Wel nee, dat madamke is daar helemaal niet nodig.  Zij voorzag niet in een toegevoegde waarde voor de gebruikers van de infrastructuur.  Haar enige bijdrage tot de toiletervaring was het innen van 35 eurocenten.  Ik ben even blijven kijken hoeveel mensen zich lieten pluimen.  Op 10 minuten tijd gingen er 12 mensen binnen en buiten.  Op één uur is dat 12 x 6 is 72 gebruikers.  Als je nagaat dat de winkel open is van 9 uur tot 20 uur dan tellen we 11 x 72 gebruikers = 792 gebruikers per dag.  Op een week is dat 5.440 mensen per week.  Per maand is dat 23.760 bezoekers.  Doen we dat maal 35 centjes komen we op 8.316 € per maand… enkel en alleen om naast een schaaltje te zitten met een haakwerkje.  Ik maak me zelfs sterk dat dit bedrag belastingvrij is.

8.316€ per maand, te verdelen tussen dat madamke en de Carrefour, die waarschijnlijk ook wel een graantje meepikt van dit lucratieve handeltje.  Ik ben voor free enterprise maar dat houdt wel in dat je daar een service voor terug moet krijgen.  Ik heb me alvast voorgenomen om instellingen te mijden die een toiletdame als bewaker van de hygienische ruimten in dienst hebben.

Onvoorstelbaar onverantwoordelijk

Donderdag staakt het overheidspersoneel.  Reden : de “onduidelijkheid” van de pensioenhervormingen van Minister van Pensioenen, Vincent Van Quckenborne.

U leest het goed, men gooit het land plat omwille van een “onduidelijkheid”.  Als u of ik iets niet duidelijk vinden, dan vragen we uitleg.  Niet zo bij de vakbonden van het overheidspersoneel.  Een vage vrees – men doet zelfs niet de moeite om te verduidelijken wat die vrees dan is – is reeds voldoende om het land te gijzelen.

Wat is nu die onduidelijkheid?  In zijn hervormingsnota had de minister geen rekening gehouden met werknemers einde loopbaan, die al ingestapt waren in een stelsel van vervroegde pensionering.  Deze vergetelheid werd in de commissie Sociale Zaken rechtgezet en de nota werd aangepast.  Een ander heikel punt was de zware beroepen, waarbij Van Quickenborne verzekerde dat sommige zware beroepen, zoals het rijdend personeel, vervroegd mogen uittreden mits een volledige loopbaan. Het mocht echter niet baten, de overheidsvakbonden blijven bij hun besluit om donderdag het land voor 24 uur lam te leggen.

En dit is onbegrijpelijk!  Vooral omdat de volksvertegenwoordigers van hun respective zuilen als één man achter de hervorming – en dan vooral met betrekking tot pré- en brugpensioenen – staan. Allen zijn ze er zich van bewust dat ze broodnodig zijn want dat het huidige systeem onbetaalbaar is.

Ten tweede is het onverantwoord dat de vakbonden halsstarrig weigeren om verworven rechten te herzien in functie van nood en beschikbaarheid.  Wie gaat al die faveurkes blijven betalen? Het aanbod aan sociale maatregelen en verworvenheden voor werknemes is schier eindeloos.  Pré pensioen, brugpensioen, tijdskrediet voor de meest uiteenlopende redenen, onbetaald verlof waarvan de overheid een deel betaalt… ik vergeet er waarschijnlijk nog een hele rist.  Voor al die extraatjes betaalt de overheid uit de pot van de pensioenen.

In tijden van hoogconjunctuur, wanneer er werk en geld genoeg is, is het normaal om extraatjes weg te geven.  Maar in tijden van schaarste moet iedereen de buikriem aanhalen en terugvallen op de basisnoden.  En die basisbehoeften kunnen momenteel niet vervuld worden omdat er aan de bovenzijde een boel mensen zitten die het systeem uithollen door er meer uit te halen dan ze erin stoppen.  Het is dan ook walgelijk decadent om te weigeren hierover na te denken en zelf zijn steentje bij te dragen.

Beste vakbondsleiders, de tijden zijn veranderd.  Toen jullie nog met korte broek en snotneus rondliepen, begonnen jullie vaders en nonkels op hun 14de al te werken.  En dat deden ze tot ze 65 waren.  Van brugpensioen was er geen sprake, van tijdskrediet al helemaal niet.  Als je vroeger wilde stoppen met werken om te rentenieren, dan moest je niet rekenen op de staat voor een bijpassing.  Niet werken stond gelijk met geen geld.

De huidige generaties gaan werken vanaf hun 18de, velen zijn zelfs twintigers of dertigers voor ze aan hun carriere beginnen.  Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om te becijferen dat zoiets onhoudbaar is.  Vooral als je weet dat haast niemand nog effectief tot zijn 65ste werkt.  De meesten stoppen er al op hun 53ste, hun 58ste of hun 60ste mee.  Dat is op een totale carriere 10 tot 20 jaar minder dat men bijdraagt aan het systeem maar er wel op teert.

Trouwens, het huidige stelsel van pensioenen is eigenlijk een Ponzifraude.  Het werkt alleen als er deelnemers – in dit geval mensen die bijdragen aan het systeem of werkenden – blijven bijkomen.  Maar al in de lagere school leerden wij dat België een omgekeerde bevolkingspiramide kent.  Dit wil zeggen dat er minder nieuwe mensen bijkomen aan de basis en meer mensen aan de top.  Men weet dus al ruim 30 jaar dat het huidige systeem op termijn onbetaalbaar is.

Het is voor niemand leuk om extraatjes te moeten inleveren.  Maar we moeten ons er dringend van bewust worden dat velen boven hun stand leven.  Twee keer per jaar op reis, flatpanel televisies, twee of drie wagens per gezin, wekelijkse etentjes en elke maand een nieuwe garderobe.  Het heeft allemaal zijn prijs.
Men moet leren de tering naar de nering te zetten.  Als men 2000 € te besteden heeft moet men niet verwachten er 4000 uit te geven.

Als de huidige generaties erop blijven staan om de schaarse middelen te blijven uitputten, dan ziet de toekomst er erg duister uit voor hen die vandaag nog aan hun loopbaan moeten beginnen.  Vakbonden moeten dringend hun verantwoordelijkheid nemen, en dat is niet het systeem uithollen ten voordele van hun leden, maar hun leden het besef bijbrengen dat het soms nodig is om realistisch te zijn.

Ik roep iedereen dan ook op om niet mee te staken maar te laten zien aan de vakbonden dat ze verkeerd bezig zijn.  Of heeft hun huidige geldingsdrang meer te maken met de sociale verkiezingen van volgend jaar en minder met hun bekommernis over het pensioen?

Klein, Klein Kleuterke

Het regeerakkoord was nog geen 24 uur oud of de vakbonden besloten zij aan zij en in gesloten gelederen om het land op stelten te zetten.  Zoals we ondertussen gewend zijn bekommeren zij zich meer om behoud dan om het welzijn van hun leden.

Maar hun huidige acties zijn een voorbeeld van machtswellust, desinformatie en afpersing.  Ze hebben elke zin voor realiteit verloren.  Ik hoorde Luc Cortebeek op Radio 1 verkondigen dat het akkoord vooral de sociale middenmoot treft, dat de kleinste inkomens weer eens de tol moeten betalen en dat de banken weeral eens buiten schot blijven.  Hij vond het verder niet kunnen dat de werknemers moeten opdraaien voor de schuld die door speculatie werd opgebouwd.

Cortebeek is hier blijkbaar kort van memorie.  Was het niet zijn eigen ACW beleggers die nu comfortabel kunnen genieten van staatswaarborg na het ineenstorten van het ARCO verhaal?  Was het niet ARCO die speculeerde op risicopapier?  En heeft het ACW zijn macht niet gebruikt om die speculeerders of cooperanten een paraplu in de vorm van staatswaarborg te bieden?  Wat zijn die mensen meer dan de duizenden Dexia en Fortis beleggers die hun centjes in rook zagen opgaan en die niet konden genieten van dezelfde bescherming?

Verder bezondigt Cortebeek zich ook aan desinformatie.  Volgens hem is het vooral de werknemer die de dupe van de historie is.  Maar laat ons nu eerlijk zijn, hoe fair ben je als je aan je achterban wil verkopen dat ze 11 miljoen Euro niet zullen voelen?  Hoe eerlijk ben je als je, ondanks de grote inspanningen die iedereen moet doen, een perfide systeem zoals brugpensioen op 58 wil in stand houden?  Hoe begaan ben je met het welzijn van de burgers als je niet bereid bent om werklozen te motiveren om weer aan de slag te gaan door een inperking van de werkloosheidsvergoeding in de tijd?  En hoe onverantwoord ben je niet bezig als je weigert in te zien dat het systeem van de index onze ondergang betekent?

Vakbonden leveren soms goed werk.  Wanneer zij hun taak naar behoren uitvoeren zijn zij een prima bescherming tegen sociale uitbuiting.  Maar meer en meer beschouwen ze zich als een partner in de politieke arena en dat behoort niet tot hun takenpakket.  Cortebeek eiste inspraak van de vakbonden bij het regeerakkoord.  Als ik mij niet vergis dan was zijn vakbond via zijn zusterpartij CD&V aanwezig bij de onderhandelingen.  Als ik mij niet vergis heeft Wouter Beke zich opvallend stil gehouden.  Beke moest ook de stem van zijn achterban vertegenwoordigen.  Dat hij dit niet gedaan heeft is niet de schuld van de overige onderhandelaars.  Cortebeek heeft dus niets te eisen.

De volgende regering moet dringend werk maken van een rechtspersoonlijkheid voor vakbonden.  Op die manier kunnen ze verantwoordelijk worden gehouden voor de schade die hun acties met zich mee brengen.  En figuren als Cortebeek en De Leeuw mogen best eens wat weerwerk krijgen wanneer ze hun boekje te buiten gaan.  Maar beide heren denken dat hard roepen en zich arrogant opstellen een garantie is om hun zin door te drijven.  Hoog tijd om hen eens met hun beide voeten op de grond te dwingen en een einde te stellen aan hun tirannie.