En nu voor echt…

cropped-2015-02-20-11-13-06.jpgEen aantal onder jullie weten het natuurlijk al jaren, maar ik schrijf graag.  Op school was “Opstel schrijven” mijn favoriete vak.  Later begon ik voor mijn kindjes verhaaltjes te verzinnen en op te schrijven, zodat ze ze ook zelf konden lezen toen de juf hen geleerd had om lettertjes aan elkaar te rijgen tot woordjes.  Mijn twee dochters zijn echte leesbeesten, ze hebben dat al van jongs af en nog steeds verslinden ze boeken bij de meter.

In al die tussenliggende jaren ben ik gewoon blijven schrijven.  Toen ze groter werden kwam het eerste jeugdboek er.  Later werd de tijd wat schaarser en ontdekte ik een nieuw medium, namelijk bloggen.  Maar schrijven is altijd een uitlaatklep geweest, een manier om het leven van alle dag even te ontvluchten en mijn eigen wereld te creëren.

Twee jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan NaNoWriMo, een schrijfinitiatief van een non-profit die schrijvers in spé of echte schrijvers er toe wil aanzetten om in één maand tijd de eerste 30 000 woorden van hun nieuwe roman te schrijven.  Ik leerde een paar fijne mensen kennen.  We kwamen elke zaterdag samen in Antwerpen om te schrijven aan ons boek, tips uit te wisselen, elkaar een hoofdstuk voor te lezen en feedback te krijgen, ….  Maar te weinig tijd en andere verplichtingen zorgden ervoor dat ons schrijfclubje een beetje verwaterde.

Gisteren nam ik deel aan de schrijfdag van “Creatief Schrijven vzw” en de “Schrijversacademie”.  In de fantastische setting van C-Mine in Genk kon je infosessies en workshops volgen.  Je kreeg ook de gelegenheid om je manuscript te pitchen bij een uitgever.  Maar het leukste van al was dat ik één van mijn schrijfvriendinnen terug zag.  Samen besloten we om er deze keer echt voor te gaan.  Voor ons beiden waren de commentaren van de uitgeverij zeer positief dus met een beetje goede wil en veel hard werk moet het ons lukken om een boek te schrijven dat mensen ook graag lezen.

Vanaf vandaag noem ik mij dan ook trots part time schrijver, want dat ben ik.  Ik heb ondertussen drie boeken uitgegeven via Indie Publishing maar ik wil er nu echt werk van maken.  Op deze blog kunnen jullie alvast de weg tot – hopelijk – de eerste publicatie volgen.

Advertenties

Mensen vergeten snel

Donderdag, 10 december 2015

IMG_0526Ik was de afgelopen dagen weer in Parijs, de tweede keer sinds de aanslagen die de wereld met verstomming sloegen.
Daar waar de stemming vorige keer nog grimmig was leek het vandaag alsof toeristen en Parijzenaars dit maal al vergeten waren dat een paar weken geleden terroristen de stad op zijn grondvesten deden daveren. Dat ze in het 10de arrondissement als gekken op terrassen en in cafees schoten, dat ze probeerden om in het Stade de France een bloedbad aan te richten en dat ze in de Bataclan, tijdens een metal concert meer dan 100 jonge mensen afmaakten met oorlogswapens.
Vandaag gaat het leven weer zijn gewone gang, mensen gaan in drommen kerstinkopen doen, in de Gare du Nord kan je opnieuw over de koppen lopen.  Toeristen vertrekken of komen aan, mensen nemen de metro naar hun werk of keren terug naar huis.  Daar waar twee weken geleden de straten nog zo goed als leeg waren, waar de bistros en restaurantjes bijna leeg waren, zitten ze nu weer afgeladen vol.
Daar waar vorige keer niemand echt wilde praten over wat er gebeurd was, neemt niemand dit keer nog een blad voor de mond. Sommigen kwaad, razend, geven de moslims als groep de schuld van deze terreurdaad die hun stad in het hart had geraakt. Anderen genuanceerder, onbegrijpend, triest maar ook kwaad. Niet zo zeer op de moslim met de pet maar op de aanstokers van dit drama.
Dit keer kom ik ook dingen te weten die niet in de kranten bij ons verschenen. Dat de jongens bang waren, onzeker, wanhopig. Waar het eerst leek alsof het om een professioneel georchestreerde actie ging bleek vandaag dat dit zeer onwaarschijnlijk was.  Of toch waar het de terroristen aan de Stade de France betrof.  Ze waren zenuwachtig, gedroegen zich schichtig waardoor ze de aandacht trokken van de bewaking die er uiteindelijk voor zorgden dat ze het stadion niet binnen geraakten. Toen duidelijk werd dat ze hun missie niet konden volbrengen hebben ze een rustige straat of een leeg cafė opgezocht om zichzelf tot ontploffing te brengen. Sommigen opperen zelfs dat de bomgordels vanop een afstand tot ontploffing werden gebracht om de jonge mannen te straffen voor het mislukken van hun missie.  Veel meningen, veel veronderstellingen.  Welke waar zijn en welke ontsproten aan de fantasie van de Fransen, weet ik niet.  Maar in ieder geval lijkt de schok een beetje achter hen te liggen.  De volgende fase is aangebroken, die van de boosheid.
Ik schrijf dit stukje terwijl ik wacht tot het tijd is om te vertrekken. Opnieuw heb ik ėėn van de brasseries in de buurt van het station opgezocht. Maar dit keer zocht ik een tafeltje ver van de ingang en zover mogelijk naar achter. Ik kan er niet aan doen maar ik ben op mijn hoede. Elke onverhoedse beweging op straat trekt mijn aandacht. Een jongen met donkere huid die het station uit rent, gevolgd door twee agenten jaagt mijn hartslag omhoog.  En toch… En toch zijn alle tafeltjes aan het grote glasraam bezet. Mensen eten er zorgeloos hun crêpe of drinken er hun koffie. Ik ben niet meer zo zorgeloos, ik ben voorzichtiger geworden. Ik wacht in mijn hoekje rustig af tot het tijd is om naar mijn trein te gaan. En ik observeer, iets wat ik anders nooit doe wanneer ik reis. Maar naast de horror van de dreiging zie ik ook veel mooie dingen. De Eiffeltoren die in het licht baadt, de batteaux mouche op de Seine, mensen die elkaar omhelzen voor de ingang van het station.
We moeten ons inderdaad niet laten bang maken, want dan hebben de terroristen gewonnen. Maar we mogen wel voorzichtig zijn en onszelf beschermen.

Doen of er niets aan de hand is wordt moeilijk

Ik ben net in Vélizy, een stad in de rand van Parijs aangekomen. Dat is niks nieuws, ik ben hier om de twee weken één of meerdere dagen voor een project. Alleen was het deze keer net ietsje anders.

Toen ik hier vorige keer was, ben ik vroeger met de metro naar de hoofdstad gereisd. Mijn trein was pas ’s avonds en daarom wilde ik nog wat gaan wandelen in de straten rond de Gare du Nord. Het weer was nog mooi en de terrasjes zaten nog vol. Ik besloot het er even van te nemen en vanop een terrasje achter een ‘café au lait’ de drukte gade te slaan. Niets deed vermoeden dat precies 24 uur later een paar gekken de boel daar aan flarden zou schieten en als kers op de taart ook nog een concert van de Eagles of Death Metal zouden misbruiken voor hun wanstaltige praktijken. De balans was 130 doden en nog eens dubbel zoveel gewonden.
Het was een vreemd ontwaken voor mij, die zaterdagochtend. Dit kon toch niet in Europa? Het kon dus wel en het was gebeurd. Mannen, vrouwen, kinderen…. christenen, atheisten, moslims… alles werd neergemaaid. Ik hoor in het nieuws regelmatig dat deze horror niets met de islam te maken heeft, er wordt zelfs geïmpliceerd dat het allemaal onze eigen schuld is omdat wij de moslims zouden discrimineren.

Nu vraag ik u toch op welke basis die bende zotten besloten om in Parijs aanslagen te plegen. U kent het antwoord, het stond ook in alle kranten. Buigzame jongeren worden geronseld om in naam van die Islam zichzelf op te blazen en zoveel mogelijk anderen mee te nemen. Om aanslagen te plegen tegen het westen om zo de dreiging voor een islamitisch kalifaat uit te roeien. Die mannen doen dat niet uit naam van de Paus, Boedha, het Vliegende Spaghettimonster of een andere godheid of profeet. Ze doen dit uit naam van de Islam. Waarom vinden onze politici het dan zo gek dat wij niet zo erg te vinden zijn voor moslims in het algemeen? Pas op, ik ben de eerste om te beamen dat niet alle moslims even zot zijn als die acht onnozelaars en wie weet hoeveel anderen nog uit Syrië afzakken naar ons verdraagzame westen om dood en vernieling te zaaien. Maar wordt het geen tijd dat onze verkozenen in de Wetstraat hun kop uit het zand halen, man en paard noemen en deze extremistische uitwassen aanpakken? En dat doe je niet door met een heilige snuit op televisie te verkondigen dat dit alles niks te maken heeft met de islam en met de moslims. JAWEL! met een bepaalde vorm van Islam en het wordt tijd dat ze dat toegeven.
België is vandaag een belegerd land. In de straten van Brussel zie je enkel nog politie en leger. Stations worden ontruimd, voetbalmatchen en andere evenementen worden geannuleerd omdat er nog twee onnozelaars met een bommengordel rondlopen. En toch wordt er van ons verwacht dat we ons niet mogen laten intimideren! Dat we moeten doen alsof er niks aan de hand is.

Hoe dan wel? Toen ik mijn trein van Mechelen naar Brussel Midi moest nemen was het station ontruimd. In Brussel zijn de stations no-go zones. Hoe kan ik op een normale manier mijn werk doen? Gelukkig zag ik het aankomen en ben ik met de auto gegaan. 5 uur onderweg, waarvan anderhalf uur vastgezeten in de banlieu van Parijs. En morgen in de omgekeerde richting. De files aan de grens met België waren vandaag al enorm, je mag eens raden hoe het morgen zal zijn. Normaal doen? RIGHT! zelf ontruimen ze het Vlaams Parlement want daar zou wel eens iets kunnen gebeuren. De rest van ons? Wij kunnen onze plan maar trekken.
Wat wij vandaag beleven is niet normaal, bijlange na nog niet. En wij mogen dit ook niet accepteren! Wij, de burgers, moeten laten horen dat voor ons de maat vol is. Dat in sommige gemeenten moslims met de rug aangekeken worden kan ik begrijpen. Is het fijn? Nee, maar het is ook niet fijn om als autochtoon in Brussel rond te lopen en allerlei obsceniteiten naar je hoofd geslingerd te krijgen, enkel en alleen omdat je geen moslim bent. Kan er iets aan gedaan worden? Absoluut maar daarvoor hebben we politici met ballen nodig. En die zijn schaars tegenwoordig. Dat men al eens begint om al diegenen die een dubbele nationaliteit hebben en die gekend zijn bij het gerecht voor gewelddaden of drugsfeiten hun Belgische nationaliteit af te nemen. En ze dan sito presto het land uit te zetten, terug naar het land van hun eerste paspoort. Dat men al eens begint om aan vluchtelingen duidelijk te maken dat onze wetten boven hun religieuze wetten gaan en dat inbreuk op die wetten inhoudt dat ze geen statuut en bescherming krijgen. Dat men eens duidelijk maakt dat onze vrijheid behouden moet blijven en dat wij niet zullen buigen voor de chantage van discriminatie of racisme. Dat wij het kruis niet van de mijter van Sinterklaas halen omdat een paar andersgelovigen zich beledigd voelen. Als ze geen kruis willen zien moeten ze niet in een christelijk land komen wonen. Dat wij onze paashaas en kerstboom niet zullen verbannen uit onze scholen, gemeenschapshuizen en stadshuizen. Dat is ONZE cultuur en die mag niet ten onder gaan omdat een veroveringscultuur haar zinnen op ons landje van beloften heeft gezet. Als men wil dat we respect hebben voor hun cultuur dan moeten zij eerst maar eens tonen dat zij respect hebben voor ons, onze vrijheid en onze cultuur. Als dat niet kan, dan hebben ze hier niks te zoeken.

Klinkt u dat wat rechts in de oren? Lees er dan Lucas Van der Taelen maar eens op na. Lucas is een politicus van Groen die in het Brusselse woont. Hij vertelt u hetzelfde, zelfs in nog krassere bewoordingen dan ik het doe. Dit heeft niks te maken met links of rechts. Dit heeft er mee te maken dat we het eindelijk beu zijn om te buigen, dat wij plaats moeten ruimen voor mensen die geen respect kunnen opbrengen voor ons en onze wereld, dat onze kinderen op school gedwongen worden om halal maaltijden te eten, dat onze meisjes zich niet meer op straat durven vertonen zonder uitgescholden te worden voor hoer. Overdrijf ik? Nee hoor, als u denkt dat ik overdrijf moet u misschien eens de juiste kranten beginnen lezen. En uw oren niet laten hangen naar broodschrijvers wiens plezier het is om onze eigen bevolking met een slecht geweten op te zadelen wanneer we opkomen voor onze eigen rechten.

De moeilijkste taal ter wereld

Nee, u hoeft het niet in het verre oosten te zoeken. De moeilijkste taal ter wereld is volgens mij het Nederlands.

Mijn man is momenteel bezig met de redactie van mijn politieroman en moet daarbij regelmatig opzoeken wat de juiste schrijfwijze is van een woord of een begrip. De lijst met wijzigingen en uitzonderingen wordt elk jaar langer, onzinniger en verwarrender.

In het Nederlandstalige taalgebied hebben we een commissie die zich om de 10 jaar over onze taal buigt en de regels van de spelling volledig ondersteboven gooit. Waar we ooit pannekoek schreven en geen mens dat raar vond, bleek het plots pannenkoek te moeten zijn. Logica? Geen idee, je hebt toch maar één pan nodig om een pannenkoek te maken? Dat mensenmassa met een N tussen is, lijkt dan wel logisch, maar dat deden we al.

In geen enkele taal wordt zoveel geprutst, aangepast en weer veranderd dan in het Nederlands, een taal die maar door een handjevol mensen gesproken wordt. Het Engels daarentegen, is al een paar jaar onveranderd. De regels van de spelling werken daar nog steeds. Als je in België een boek leest dat langer dan 10 jaar geleden gedrukt werd, dan staat het vol fouten. Als je dus veel leest dan leer je gewoon fouten schrijven! Elk boek dat in mijn boekenkast (jawel, met N want er staan meerdere boeken in) staat, zit dus vol spellingsfouten.

Wees eerlijk, maakt u zich nog druk om spelling wanneer u een brief of een mail schrijft? Waarschijnlijk niet, want u weet dat u al een paar iteraties van onze taalprofeten gemist hebt. Wat er waarschijnlijk wel ingedrumd is, en wat nog steeds niet veranderd werd, zijn de DT-regels. Maar weet u of nederlander nu met een hoofdletter of met een kleine letter is? En nederlands?

Het Chinees, dat over het algemeen gezien wordt als een onmogelijke taal om te leren, is al 4000 jaar onveranderd. De taal wordt gelezen en geschreven door 1,3 miljard mensen en verandert nauwelijks. Een manuscript van 4000 jaar geleden kan vandaag perfect gelezen worden door de gemiddelde chinees.

Ik kan me dan ook niet van de indruk ontdoen dat die taalpurificatie om de tien jaar gewoon het idee is van een select clubje taalprofeten die zich anders vervelen. Uiteindelijk brengt het niks bij aan de taal, in tegendeel. Kinderen raken totaal verward, ouderen nog meer. Al onze boeken zijn fout, niemand weet uiteindelijk nog hoe je iets moet schrijven. Behalve dan dat select clubje van oude mannen in rokerige salons die op koude winteravonden weer nieuws spellingsregels bedenken ter meerdere eer en glorie van zichzelf.

Waarschijnlijk staat dit stukje bol van de taalfouten, maar die schandvlek draag ik dan met fierheid, als uiting van mijn onvrede over een steeds gecompliceerd wordende taal. Taal moet leuk zijn, taal moet vlot zijn, het moet niet gebonden zijn aan allerlei waanzinnige regeltjes en uitzonderingen. Neem eens een voorbeeld aan het Chinees, die kennen geen enkelvoud en meervoud, geen mannelijk en vrouwelijk. En toch slagen de mensen erin elkaar te verstaan en boeken te schrijven.

Een goede raad aan dat stoffige clubje oude mannen dat telkens onze taal verkracht : less is more!

KUL neemt gemeenschapsdienst op de korrel

Wetenschappers aan de KUL vinden het geen goed idee dat de overheid werklozen verplicht om een beperkte gemeenschapsdienst te vervullen.  Ze verwijzen hier naar Groot Brittannië waar zo’n verplichte dienst nauwelijks meer kansen biedt op echt werk.

Volgens mij gaat Ides Nicaise hier voorbij aan het doel van zo’n gemeenschapsdienst en dat is duidelijk maken dat gratis niet bestaat.  Vandaag blijven nog te veel mensen in die werkloosheidsval hangen omdat gaan werken hen nauwelijks meer opbrengt dan gewoon thuis te blijven.  En het zijn net die mensen die duidelijk gemaakt moet worden dat werkloosheid geen carrière is maar een tijdelijke oplossing in de overgang naar een nieuwe job.  Ik vind dan ook dat men van de hardnekkige stempelaars gerust mag vragen om in ruil voor centen ook wat karweitjes op te knappen.  Nicaise noemt het dwangarbeid maar dat vind ik toch wat kort door de bocht.  De dwang is er voor diegenen die op een andere manier niet geactiveerd kunnen worden.  En ja, er bestaat ook nog altijd zoiets als : “wie niet horen wil moet dan maar voelen”, een principe dat vandaag nog te veel van tafel wordt geveegd wegens een beetje politiek incorrect.

In dit land hebben we wetten en regels.  Het is al een tijdje duidelijk dat hier niet iedereen gelijk is voor de wet maar goed.  Het principe van een rechtstaat is dat net die regels en wetten zorgen voor een gestructureerde maatschappij.  Zo staat er bijvoorbeeld in de wet dat je niet een ander zijn spullen mag stelen.  Als ik dadelijk de bakker binnen stap en een brood steel, dan moet ik daar de gevolgen van dragen.

Gaan werken is ook in een aantal wetten en regels gegoten.  Als je gaat werken dan krijg je daarvoor in ruil geld, je loon.  In de wet is vastgelegd dat dit loon niet lager dan een bepaald bedrag mag zijn omdat we dan spreken van uitbuiting door je werkgever.  Omgekeerd geldt dus ook, als je geld wil moet je daarvoor gaan werken.

Nu hebben we in België een systeem dat Sociale Zekerheid heet.  Elke maand dragen alle mensen die gaan werken een deel van hun loon af.  Hoeveel hangt af van de hoogte van je loon en dat kan tot bijna de helft bedragen.  Dit geld wordt gebruikt om onze overheid te betalen, om nieuwe straten aan te leggen maar een deel daarvan is ook een spaarpotje.  Zo draagt het bij aan ons pensioen – we sparen dus voor als we niet meer kunnen gaan werken – en aan een spaarpotje voor werklozen.  Dat wil dus zeggen dat je recht hebt op een deel van dat spaarpotje waar je zelf mee voor gespaard hebt.  Maar dat spaarpotje is beperkt, het is niet groot genoeg om de rest van je dagen in de hangmat mee te gaan hangen.  Dus moeten er keuzes gemaakt worden.  En moeten mensen, die een carrière uitgebouwd hebben als werkloze op één of andere manier duidelijk gemaakt worden dat dit de maatschappij ondermijnt.  Daarom dat ik ook geen probleem heb om van sommige groepen een wederdienst te verlangen.  Leefloners die best in staat zijn om te werken maar daar geen zin in hebben of te kieskeurig zijn.  Werklozen die in de hangmat blijven hangen omdat gaan werken hun nauwelijks meer opbrengt.

Meneer Nicaise had misschien beter zijn huiswerk gemaakt in plaats van onzinnige uitspraken over dwangarbeid te doen.  Ik heb altijd geleerd : “voor wat hoort wat”.  Stevaert heeft geprobeerd ons te doen geloven dat gratis iets fantastisch is.  Uiteraard was dat een marketingstunt want uiteindelijk moet iemand de rekening betalen.  En jammer genoeg is dat telkens weer u en ik, waarde mede-werknemer.

Wetsvoorstel over euthanasie onder vuur in UK

euthanasie-930x620_scalewidth_630In Groot Brittannie ligt de goedkeuring van een euthanasiewet onder vuur.  Een aantal religieuze leiders, onder aanvoering van de aartsbisschop van Canterbury, heeft een brief geschreven aan alle leden van het Lagerhuis.  De brief roept op om tegen het euthanasievoorstel te stemmen.  Volgens de religieuze leiders haalt dit het meest fundamentele recht, namelijk dat op leven, onderuit.  Euthanasie en zelfmoord moet volgens hen ten allen tijde vermeden worden.

Religieuze leiders reageren meestal vanuit een dogma.  Gij zult niet doden.  En natuurlijk klopt het dat we respect moeten hebben voor het leven.  Dat van ons en dat van onze naasten en buren.  Maar er is ook nog zoiets als zelfbeschikkingsrecht, iets wat door de kerk niet wordt aanvaard.  Volgens hen hebben we het leven gekregen van God en is het alleen God die mag en kan beslissen wanneer dat leven een einde neemt.

Nu mag u mij niet kwalijk nemen, maar een God, die toelaat dat iemand ondraaglijk lijdt en omwille van één of ander antiek dogma in leven houdt, gewoon om te zien hoe lang hij het uithoudt, is in mijn ogen een smeerlap.  Een God, die mensen bewust laat lijden is geen goede god maar een verdomde sadist.  Een reden te meer om die dogma’s en die hele godsdienst met een flinke schep zout te nemen.

Ons leven is ons niet gegeven door één of andere onzichtbare, sadistische figuur die toelaat dat kleuters bij het oversteken van een zee verdrinken, die toelaat dat jong en oud getroffen worden door de meest afgrijselijke ziekten en onwaarschijnlijk lijden.  Ons leven werd ons gegeven door onze moeders en vaders en door een wetenschappelijk proces dat er bij alle levende wezens voor zorgt dat uit een eitje en een zaadcel een mens kan groeien.  Vanaf de moment dat we geboren worden bouwen we aan onze persoon en onze persoonlijkheid.  We moeten beslissingen nemen die onze toekomst bepalen.  Welke studie zullen we aanvangen, welke man of vrouw zullen we kiezen om een gezin mee uit te bouwen?  Of kiezen we om single te blijven?  Welke carrière kies ik uit?

Er wordt van ons alle dagen verwacht dat we belangrijke beslissingen nemen.  Waarom zouden we dan niet de allerbelangrijkste beslissing, namelijk die over leven en dood, niet mogen nemen?  Omdat één of andere met goud bekleedde geestelijke die armoe preekt dat zegt?  Nee, de beslissing of we verder leven of adieu zeggen ligt maar bij één persoon en dat is bij ons zelf.  Die verheerlijking van lijden, zoals ze door de kerk gepredikt wordt, is het toppunt van perversie.  Want iemand een leven vol pijn wensen in plaats van een genadige dood is veel onmenselijker dan een terminaal zieke de kans te geven om zijn pijn te ontvluchten en in te slapen.

To Dope or not to Dope

Het is juli en dan kan je er niet om heen.  De hoogmis van het wielrennen – de Tour de France #TDF15 – raast weer door Europa en door onze nieuwsberichten.  Nog voor de start, die dit jaar in Utrecht plaats vond, werd er al volop gespeculeerd over een doping vrije tour.  Zou het dit jaar wel lukken?  Want sinds Armstrong is dit nog de enige vraag die wielerminnend Vlaanderen en bij uitbreiding de hele wereld, zich stelt.

Maar al van bij het begin van dit seizoen was er één ploeg die de sportjournalisten de wenkbrauwen deed fronsen.  Team Sky, de ploeg van het Verenigd Koninkrijk.  In 2012 en 2013 hadden ze al eens een sterk staaltje laten zien met Tourwinst door Wiggins – een kampioen die zo ongeveer alles wat er te winnen valt ooit op zijn hoed mocht steken – en Froome, een blanke Keniaan die tot 2011 geen platte prijs reed.  Dat jaar, in 2011 dus, eindigde hij 114de in de Enecotour nota bene.  Het jaar daarop moest hij inhouden zodat zijn kopman voor hem kon eindigen.

En Christopher Froome is het gespreksonderwerp van elke dag.  Of dat was het tot zijne heiligheid kritische journalisten ging bannen op Twitter.  Carl Vannieuwkerke had de euvele moed om het trapwerk met klein verzet van Froome te vergelijken met dat van Armstrong en dat leverde hem onmiddellijk een ban op.  De man – die tenslotte gewoon zijn werk deed – moest door het stof voor de paus van de Tour hem weer toeliet op zijn account.  Redacties durven zelfs niet anders meer dan positief schrijven over Froome uit angst voor advokaten of bans.

Nu stel ik u één vraag : is dit een juiste reactie als je recht in je schoenen staat?  Kijk, het is normaal dat iedereen zich vragen stelt bij zijn prestaties.  Hij is mager als een graat, overleeft op een banaan en een kommetje havermout EN liters ketonendrankjes, waarvan hij nu ook ontkent dat hij ze neemt.  Hij draait een hoger wattage dan Armstrong en Ulrich, die zoals later bleek op dat moment tsjokvol doping zaten.  Is het dan niet normaal dat mensen zich vragen stellen?  Wanneer krachtige klimmers met een enorm palmares op een steile col uit het wiel worden gereden, als waren ze lastige vliegen en wanneer zijne heiligheid daarvoor zelfs niet en danseuse naar boven moet, dan is er iets aan de hand.  Dat is zelfs voor de gewone toeschouwer thuis duidelijk.  Ik spreek me dan nog niet uit over de medische grenzen, dat hebben anderen de afgelopen dagen al gedaan, maar het gezond boerenverstand zegt dat ze daar bij Team Sky een wel heel bijzonder drankje hebben dat hen vleugels geeft.  En nee, Redbull is geen sponsor van Team Sky.

Deze tour wordt slechts door één ding ontsiert en dat is de prestaties van Froome en zijn kabouters.  Want ook die vlammen een peleton aan stukken alsof het niets is.  Doping?  Niemand durft het luidop zeggen, maar ieder denkt er het zijne van en wil wel graag weten wat er juist in dat ketonendrankje zit dat één ploeg zo duidelijk bevoordeelt.  De reactie van Sky en Froome op de vragen en insinuaties is op z’n minst fout te noemen.  Door journalisten – wiens job het trouwens is om vragen te stellen – te bannen en te blokkeren, door te dreigen met procedures maak je jezelf niet geliefd.  En dan moet je ook niet wenen wanneer iemand een bekertje met een gele vloeistof over je heen smijt als je hem tegen een snelheid van 80 km per uur passeert.  Hoed af trouwens voor het werptalent van deze toeschouwer, misschien kunnen de Boston Red Socks nog wat met deze man.

Wielrennen is en blijft een mooie sport.  Ik heb een grenzeloze bewondering voor het talent van deze mannen, die alles opgeven voor hun job.  Ik kan met open mond naar een spannende sprint kijken en steek mijn egard voor renners die zelfs met een gebroken schouder hun rit uitrijden niet onder stoelen of banken.  Maar iedereen moet vechten met dezelfde wapens.  Wanneer één ploeg niet gestraft wordt voor stayeren, ik heb het hier inderdaad over Tinkoff met Nibali, en een andere onfortuinlijke renner voor een domme fout uit de Tour gezet wordt, dan strijden ze niet met gelijke wapens.  Wanneer één ploeg een soort Panoramix in de rangen heeft die elke avond in zijn kamer toverdrankjes staat te brouwen, die de andere renners niet hebben, dan is de koers niet eerlijk.

Doping?  Wat is doping.  Is het drinken van een babydrankje doping terwijl een duidelijk prestatiebevorderend toverdrankje dat niet is?  Mensen zoeken grenzen op om te presteren, want ook de koers is groot geld.  En soms gaan mensen over die grenzen en dan wordt het spel niet eerlijk meer gespeeld.  Maar wat mij het meeste bezighoudt is Christopher Froome zelf.  Hij is zo uitgemergeld, zo ondervoed dat ik vrees dat men hem nog voor het einde van de Tour dood in de sloot zullen vinden, omdat zijn lichaam de inspanningen die er van gevraagd werden, niet meer aankon.